4: Back

SELENA

"Mommy, masakit…" bulong ni Silas habang nakahiga sa sofa. Maputla ang mukha niya at halos wala nang lakas.

Ang pangatlo kong anak ay palaging masigla at palaging may kalokohan. Pero ngayon, parang naubos ang lahat ng sigla niya.

Kinabahan ako. Namumutla na siya. Hindi ito simpleng lagnat lang. Parang may kakaiba sa nararamdaman niya.

"Silas, tahan na... We'll go to the doctor," sabi ko, pilit na pinapakalma ang sarili. Pero sa loob-loob ko, nanginginig na ako.

Gaya ng sinabi ko kay Silas, isinugod ko siya sa ospital. Matapos ang ilang test, napag-alaman ng doktor na may neuroblastoma ang anak ko. Halos mawalan ako ng lakas nang banggitin niya iyon.

Masyado pang bata si Silas para danasin iyon. He's just five years old for bad luck's sake! Hindi ba puwedeng ma-enjoy ng bata ang childhood niya?

"Sigurado ba kayo, Dok, na iyon talaga ang sakit niya?" tanong ko.

"Iyon ang lumabas sa tests, misis. Pero puwede kang mag-second opinion."

"At kapag pareho pa rin ang result?"

"Kailangan mo siyang dalhin sa mas advanced na ospital, misis. Hindi kakayanin dito ang treatment niya."

Ibig sabihin, kailangan naming lumuwas sa city. Wala nang ibang choice.

Kinuwento ko kay Ethan ang lahat. Nagkataon naman na pabalik na rin siya sa city, kaya isasabay niya raw kami sa kaniya.

Nagpasalamat ako kahit may halong guilt. Lagi na lang siyang nandiyan, parang guardian angel ko. Pero alam kong may sariling buhay rin siya.

Binenta ko lahat ng gamit na mayroon ako, pati ang mga tanim ko at ang mga hayop. Mabuti na lang din at nakapag-ipon ako nang marami galing sa sahod ko sa mystery husband ko. Matatapos na nga pala ang kontrata namin next week.

Siguro naman sapat na ang perang mayroon ako para sa treatment ni Silas.

Habang nasa biyahe, tahimik lang ako. Si Silas naman ay nakahiga sa kandungan ko. Mahina ang paghinga niya. Tinatapik ko lang ang balikat niya para kumalma siya.

Si Seraph naman, ang panganay sa quadruplets, ay nakatingin lang sa bintana. Seryoso ang mukha niya. Hindi siya nagsasalita, pero ramdam ko ang bigat ng iniisip ng anak ko.

Matapos ang ilang oras ng pagbiyahe, nakarating na rin kami sa city. Binaba kami ni Ethan sa private hospital.

"I'll come back for you," sabi ni Ethan, hawak ang balikat ko.

Pero bago pa ako makasagot, sumingit si Seraph sa usapan namin. "No need, Tito Ethan. We'll be fine. Thanks."

Nagulat ako sa tapang at lamig ng boses ng anak ko. Parang may sariling mundo na siya; may sariling desisyon.

Tumango na lang si Ethan, kahit halatang nag-aalala. "Okay. But call me if you need anything."

"Bye, dada!" pahabol na sabi ni Selene. Napangiti na lang si Ethan. Kahit papaano, nawala ang lungkot sa mga mata niya.

Pagpasok namin sa hospital, agad na inasikaso si Silas. Blood tests, scans, lahat ng kailangan.

Nakaupo lang ako sa gilid, hawak ang kamay ng anak ko, pilit na pinapakalma ang sarili. Maya-maya, lumabas ang doktor. Lalo akong kinabahan. Hindi pa ako handang malaman ang resulta ng test niya.

"Mrs. Alvarez," sabi niya na maingat ang tono. "Your son has neuroblastoma. It's a type of cancer. We need to start treatment immediately."

Hindi nga nagkamali ang test sa probinsya. May cancer ang anak ko.

Parang may sumabog sa loob ko. Hindi ko alam kung kakayanin ko ba. Pero kailangan kong maging matatag.

"Mommy…" mahinang bulong ni Silas. Parang nararamdaman niya ang bigat ng sitwasyon.

"Shh, anak. Mommy's here. We'll fight this. You'll be okay."

H******n ko siya sa noo at muling hinarap ko ang doktor.

"Dok, magkano ang kakailanganin sa treatment niya?"

"Gusto kong magtapat sa iyo, Mrs. Alvarez. Ang perang magagastos ay hindi biro. Chemotherapy sessions alone can cost anywhere from P12, 000 to P125,000 each, at kung pagsasama-samahin ang tests, hospital stay, radiation at surgery, puwedeng umabot ng P500,000 hanggang lampas P1.5 million ang buong gamutan."

Parang gustong bumigay ang mga tuhod ko. Feeling ko maguguho ang mundo ko.

Saan ako kukuha ng 1.5 million?

Eh, hindi nga yata aabot sa isang milyon ang ipon ko. Sabihin na nating malaki ang sahod ko sa mystery husband ko, pero apat ang binubuhay ko. Tapos ngayon, kailangan pa ni Silas ang treatment na ito para mabuhay siya nang matagal.

"Hindi ba puwedeng treatment first muna bago ang payment?" tanong ko, nagbabakasakaling pumayag ang doktor.

"I'm sorry, but policy is policy. Payment first."

Nang makaalis ang doktor, doon lang ako napaupo sa sahig.

Gusto kong umiyak, pero ayokong makita ng mga anak ko na nahihirapan ako. Ayokong mag-alala rin sila.

"Mommy, are you okay?" tanong ni Sienna. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang mga kamay ko.

Ngumiti ako sa kaniya at tumayo. "Yes, baby. Mommy's okay. Don't worry."

"No. Mommy is not okay," biglang singit ni Seraph.

Kumunot ang noo ko at tumingin sa kaniya.

Naiintindihan na ba ni Seraph ang nangyayari?

"What do you mean, mommy's not okay?" singit naman ni Selene. Binaba niya ang nilalarong manika at humarap sa akin. "Mommy will be okay. Silas will gonna be okay. We will be okay."

"Because?" ani Seraph.

"Because Dada Ethan is here. He will help us," sagot ni Selene, kaya napanganga ako.

Hindi ako makapaniwalang naririnig ko ito ngayon sa anak ko.

Kumunot ang noo nina Silas at Sienna, habang tumalim naman ang tingin ni Seraph.

"Selene, hindi mo alam ang sinasabi mo. Tito Ethan is not rich, so he cannot help Silas. Besides, don't call him Dada. He's not our real daddy," ani Seraph.

Sobrang seryoso ang panganay ko. He's confident, too. Parang alam na alam niya ang sinasabi niya.

"No! He's our Dada. Hindi lang sinasabi ni Mommy. Baka nagkatampuhan sila noon tapos hindi na nagkaayos," sagot naman ni Selene. "He's our daddy because nandiyan na siya noong maliit pa tayo."

"Selene, we're still maliit pa rin. Pero can you stop calling Tito Ethan Dada? Our real daddy will get mad if he finds out that we replaced him," singit naman ni Sienna sa boses conyo.

"Guys, stop arguing, please. Why don't we look for our real daddy so that mommy will be happy, okay?" sabi naman ni Silas.

Napatampal ako sa noo ko. Hindi ako makapaniwalang pinag-uusapan nila ito ngayon, tapos nasa harapan pa nila ako.

Tell me, they're not looking for their father. Because even I can't answer my own question.

"Deal. But I must be the one who will check if he is our real daddy."

"No. I should be the one. I don't trust your instincts."

"No, sis. I'm good at it."

"The three of you should give it up. I must be the one who will check it."

Hinayaan ko na lang silang mag-argue. Sumasakit ang ulo ko sa topic nila.

Bakit pa kasi nila hinahanap ang tatay nila, eh hindi ko nga alam kung sino at saan siya hahanapin?