Chapter 2: Mine

Jasmine’s Pov

Hindi mawala sa isip ko ang huling sinabi ng binata kanina. Kahit ngayong nakaupo na ako sa hapagkainan habang inaasikaso niya ako. Napatitig lang ako sa kaniya na para bang tuwang-tuwa siya na pagsilbihan ako. Nakasuot pa siya ng apron na violet.

“Kundi ka nila tanggap, dito ka na lang sa akin. Tanggap na tanggap kita.”

Parang sirang plaka na nagpaulit-ulit sa pandinig ko. Ngayon lang ako nakarinig ng ganun maliban sa mga kinilala kong magulang na kumupkop sa akin noon.

“Mine,” napakurap ako nang sundutin niya ng mahina ang pisngi ko.

At ano raw?

Mine?

“H-ha?” tanging aniya.

He smiled. “Kanina ka pa nakatitig sa akin, Mine. May dumi ba ako sa mukha?” nakangiting tanong niya.

Mabilis na umiling naman ako. “W-wala naman.” Umiwas ako ng tingin sa kaniya.

Inilapit niya sa akin ang pinggan na nilagyan niya ng kanin at ulam.

“Adobo?” gulat na bulalas niya.

Napapikit pa ako nang maamoy ang bango niyon. Natakam tuloy ako. Paborito ko ang adobo. Mapa-karne man ng baboy o manok ay talagang gusto ko.

Iyon kasi ang palaging niluluto ni Inay Mara ko sa probinsya. Pareho naming paboritong ulam ni Tatay Ronie. Sila ang mga kinikilala kong magulang sa probinsya.

Miss na miss ko na rin sila.

“Alam kong paborito mo ito kaya ito ang niluto ko.” Napaangat ako ng tingin sa kaniya.

“Ikaw nagluto?” Gulat na tanong ko.

Hindi ko alam na marunong pala siyang magluto. At paano niya nalaman na paborito ko ang adobo?

“Yes. Here. Try it first,” maingat na inilapit niya ang kutsarang may ulam sa bibig ko.

Mabilis ko naman iyong sinubo at kinain. Nanlaki ang mga mata ko dahil sa sarap. At ang nakakatuwa pa ay talagang katulad ng lasa sa adobong niluluto ng inay ko noon.

“How was it?” he asked, patiently.

Hindi ako sumagot. Kinuha ko ang kutsara sa kaniya at kumuha ng kanin at ulam saka kumain.

Napapikit ako sa sarap. Walang halong eme. Talagang masarap ang luto niya. Kuhang-kuha ang luto ni Inay. Panay lang ang subo ko. Halos lumubo na ang pisngi ko sa kakasubo.

Nang tingnan ko ang katabi ko, nakaawang ang labi niya habang nakatitig sa akin. Para bang manghang-mangha siya sa akin habang kumakain.

“Ang sarap ng luto mo!” masayang komento ko at nagsandok ulit ng panibagong kanin.

“Talaga? Nagustuhan mo?” Nagpipigil ng ngiting tanong niya.

Hindi ko alam kung binibiro niya lang ba ako gayong halata namang sarap na sarap ako sa luto niya.

“Sobra. Heto, kumain ka na rin.” Sinubuan ko siya na ikinatigil niya.

Bahagya siyang nagulat. Doon ko lang napagtanto na ginamit ko pala ang kutsara. Baka laway conscious siya.

“Ay sorry. Kuhanan kita ng bagong kutsara,” akmang tatayo na ako nang pigilan niya ako.

Nginuya niya ang nasa bibig niya saka kinuha sa kamay ko ang kutsara.

“It's okay. I love it.” Sunod-sunod na sumubo gamit ang kutsarang ginamit ko.

“Hindi ka laway conscious?” tanong ko.

“I am. Maliban na lang kapag ikaw. It's pretty fine. We can share. Here.” Sinubuan niya ako na agad ko rin naman kinain.

Kumain kaming dalawa gamit ang iisang kutsara at iisang pinggan. Naubos namin ang lahat ng sinandok niya kanina. Nagpresenta akong maghugas pero ayaw niya.

“Umupo ka na lang diyan. Ako na maghugas baka mas lalo kang mapagod.” Binigyan pa niya ako ng isang basong fresh milk.

Ginawa pa akong bata.

Pinanood ko lang siya habang naghuhugas. Naka-apron pa rin siya. Ang swabe ng galaw niya. Halatang sanay na sanay sa gawaing bahay.

Husband material siya.

Teka lang, ano nga pala pangalan niya? Nakatulog at nakakain na ako’t lahat hindi ko pa rin alam ang pangalan niya.

Tumikhim ako. “A-ano nga pala ang pangalan mo?” tanong ko.

Napahinto siya sa pagpunas ng pinggan at humarap sa akin nang may ngiti sa labi. Ang gwapo niya.

“You finally asked my name. I’m Aston,” tila may kislap ang mga matang aniya.

Napangiti naman ako. “Ang ganda ng pangalan mo. Bagay sa guwapo mong mukha!” puri ko na ikinatawa niya.

Tinapos niya ang paghuhugas at saka hinubad ang apron at lumapit sa akin. Nakangiting tumitig siya sa akin.

Ahh, baka hinihintay niyang magpakilala ako.

“Ako nga pala si––” Itinaas niya ang kamay niya, senyales na huwag ako magsalita.

“Jasmine. Your name is Jasmine and it means a gift from God or fragrant flowers

refers to the climbing plant with sweet-smelling white or yellow blossoms.” Inamoy niya pa ako kaya nagulat ako sa ginawa niya. “That's why I love your scent.” Dagdag niya at inayos ang ilang hibla ng buhok ko.

My eyes widened.

“P-paano mo nalaman?” Gulat na tanong ko.

Pati yung ibigsabihin ng pangalan ko ay alam niya.

“Magagalit ka ba kapag sinabi ko na alam ko lahat ng tungkol sa ‘yo?” masuyong tanong niya na ikinatahimik ko.

At paano ba ako magalit kung ganiyan siya magsalita at makatingin sa akin? Tsaka, wala naman siyang ginawang masama para magalit ako.

“Hindi. Bakit naman ako magagalit eh wala ka naman ginawang masama?” Napahikab ako matapos iyon sabihin.

“Are you sleepy? Gusto mo bang umakyat na tayo?”

Tumango ako. Akmang tatayo na ako nang buhatin na naman niya ako. Mahilig ba talaga siya magbuhat ng ganito?

“T-teka, marunong naman ako maglakad eh.” Pigil ko sa kanya pero nginitian niya lang ako.

“Just let me, please?” napakagat-labi ako at tumango.

Maingat niya akong ibinaba sa kama nang makapasok kami sa kuwarto niya. Kinumutan pa niya ako.

“Matulog ka na. Maliligo lang ako.” Paalam niya.

Tatalikod na sana nang humarap ulit sa akin.

“Can I call you, Mine?” he asked, softly.

Nagulantang naman ako. “Mine?” naguguluhang tanong ko.

“Yes. Short for your name Jasmine. But I wanna call you, Mine.” Tumango na lang ako kahit parang tunog pag-aari niya ako.

Iyon din ang tawag niya sa akin kanina.

Mine.