Chapter 1: Right Arms

Jasmine’s Pov

Tahimik na umiiyak ako habang nakatungo. Tahimik namang nagmamaneho ang lalaking hindi ko man kilala pero mas pinili kong pagkatiwalaan na ilayo ako. Sobrang sakit sa pakiramdam na malamang niloko ako. Worst, kapatid ko pa talaga. Akala ko, wala ng mas masakit pa sa katotohanan na hindi ako gusto ng mga magulang ko. Kahit sa sampung taon na nawalay ako, hindi man lang ako hinanap. Hindi man lang ako tinanggap ng buo ngayong nakabalik na ako.

Ginawa lang nila akong isang tanga. Kinuha lang nila ako para ipakasal sa taong hindi naman pala ako ang mahal. Sa taong sasaktan lang pala ako. Dahil sa lintik na business.

Sana pala hindi na nila ako kinuha sa probinsya. Hindi na lang nila ako pinabalik sa pamamahay nila kung tratuhin lang din ako na parang basura. Kung ipapamukha lang din sa akin na wala na akong lugar sa buhay nila.

“Here.”

Napatigil ako sa pagpunas ng pisngi ko nang may nag-abot ng panyo na kulay ube. My favorite color.

“This is for you. Use this,” hindi ako nakagalaw.

Nakatitig lang ako sa kamay niya kung saan hawak ang panyo. Pero na-distract talaga ako sa maugat na kamay ng binata.

Ano ba self! Nasasaktan ka, ‘di ba? Bakit may pa-ugat ka pang naisip? Bakit din kasi ang veiny ng kamay niya. Feeling ko, maugat din ang ano—ano ba itong naiisip ko!

Natinag lamang ako nang siya na mismo ang nagpunas ng luha ko. Nahigit ko pa

ang sariling hininga dahil sa lapit niya sa akin. Ngayon ko lang napansin na nakahinto na ang kotse.

Maingat na pinunasan niya ang basang pisngi ko. Tila ba takot siyang masaktan niya ako. Umigting pa ang panga niya na para bang nagpipigil sa galit tuwing pumapatak ang luha ko.

Huhuhu!

Bakit ang hot niya. Lord, sa ‘yo ba ‘to galing? Ang galing mo talaga, Lord. Pinadalhan mo agad ako ng tukso. Sana ganito lahat ang dumating kapag may niloko, ano? Para naman po hindi magluksa ng todo kasi much better yung dumating.

Hindi man lang nangalahati dun sa manloloko kong asawa na sana mag-lock ang mga burat nila. Wahhh! Huhuhu!

“Fúck him for making you cry.” Bulong niya, pero narinig ko iyon.

Nagtaka ako sa sinabi niya. Bakit parang mas galit pa siya? Bakit parang may alam siya? Bakit parang matagal na niya akong kilala? Bakit parang sinadya ng tadhanang ipadala siya sa akin gayung nasasaktan ako ngayon? Pero teka…

“Bakit parang mas galit ka pa sa akin? Ikaw ba niloko? O baka naman niloko ka rin?” Humihingos na tanong ko.

Damay-damay na ‘to.

Natigilan siya sa tanong ko. “No. Naiinis lang ako sa asawa mo. How dare he hurt you.” Nagtagis ang bagang na lintaya nito.

Iyong pag-aalala sa kanyang mga mata ay kitang-kita ko. Ang pagtitimpi niya ng galit.

“Bakit ang bait mo sa akin?” mahinang tanong ko sa kanya.

Natigilan na naman siya at tumingin sa aking mga mata. Hindi ko alam kung bakit pero sari-saring emosyon ang nakita ko sa kanyang mga mapungay na mata.

He looked at me gently. “Because you deserve to be treated kindly.”

Nayanig ang puso ko sa sagot niya. Hindi pa nakakatulong ang malamyos at masuyong boses niya. Parang hinahaplos ang puso ko tuwing nagsasalita siya.

Naiyak tuloy ulit ako. Pakiramdam ko nakahanap ako ng kakampi ko ngayon. Iyong taong handang makinig at damayan ako. Tapos pinili pa ni Lord na gwapo at maskulado para siguro maka-move on agad ako.

Wahh!

“Shít. H-hey! I’m sorry. Did I say something wrong?” hindi mapakaling tanong niya habang pinupunasan na naman ang pisngi ko.

Lumakas kasi ang iyak ko kaya nataranta siya.

Umiling ako’t yumakap sa kaniya. Napasinghot pa ako dahil ang bango niya. Huhuhu. Umiiyak ako eh. Pero bakit gusto ko na lang singhutin siya? Parang adík lang eh.

“It's okay. Nandito lang ako. Kahit magdamag ka pang umiyak sa mga braso ko. You're in the right arms, okay?” he whispered.

Hinahagod niya ang likod ko. Para akong batang umiiyak at pinapatahan ng tatay. Pakiramdam ko ay safe ako sa mga kamay niya. Hanggang sa hindi ko namalayang nakatulog pala ako.

Nagising na lang ako na nakayakap sa kaniya at parehong nakahiga sa kama.

T-teka! Kama?!

At nakayakap pa ako sa kaniya? Topless pa siya! Pero ang guwapo pala niya lalo sa malapitan.

Wahhh!

“Good evening. Gising ka na pala. Gutom ka na ba? Gusto mo ng kumain?” nakangiting tanong niya sa mahinahong tinig.

Biglang kumalma ang sistema ko. Ang ganda sa pagdinig ng boses niya. Nakakagaan ng loob. Iyong tipong mawawala ang pagod o bigat na dinadala mo. Mawawala rin kaya ang katotohanang nilóko ako ng asawa at kapatid ko?

Hindi pa ako nakakasagot nang tumunog ang tiyan ko. Senyales na gutom na talaga ako. Ang haba pala ng tulog ko. Wala rin akong tanghalian.

“Shít. Gutom ka na nga. Come here. I’ll feed you first.” Nagulantang ako nang bigla niya akong buhatin.

“Uy!” Bulalas ko at napakapit sa batok niya.

Jesus!

“It's okay. I don't want you to walk. Alam kong pagod ka kakaiyak kanina.” Inayos pa niya ang ilang hibla ng buhok sa mukha ko habang pababa kami ng hagdan.

Teka nasaan ba kami? At bakit iba na ang suot kong damit? Naka-night white dress na ako. Oh my! Sino nagpalit sa akin?

S-siya?

“N-nasaan tayo? Kaninong bahay––hindi ‘to bahay. Ang laki, mansion ata ‘yo eh! At b-bakit iba na ang suot ko?” kinakabahang tanong ko sa kaniya.

Alam ko namang hindi siya masamang tao dahil nararamdaman kong mabait siya pero…

Mahinang natawa siya. “First, nasa puder kita. Second, yes, this is my mansion. Lastly, si Grandma at Manang ang nagpalit ng damit mo kanina. Don't worry, I won't do anything to you unless you say so.” Paliwanag niya na ikinahinga ko ng maluwag.

At ano raw grandma? Nandito ang grandma niya? Kinabahan na naman tuloy ako. Baka mamaya hindi ako gusto ng lola niya rito. Tapos masungit at strict pala.

Eh ‘di kawawa na naman ako?

Nilapit ko ang mukha ko sa tainga niya at bumulong. “Hindi ba masungit o strict ang lola mo?” mahinang tanong ko.

Naramdaman kong nanigas siya at napatigil sa paglalakad. Namula ang tainga niya.

“A-ayos ka lang ba?”

Napalunok siya at huminga ng malalim saka ngumiti at tumango.

“I’m fine. Don't worry, mabait ang lola ko. She'll welcome you here.” Paninigurado niya kaya napanatag ang kalooban ko.

“Baka kasi hindi ako tanggap…tulad ng pamilya ko.” Nakayukong bulong ko.

Masuyong hinawakan niya ang pisngi ko nang may ngiti sa labi.

“Kundi ka nila tanggap, dito ka na lang sa akin. Tanggap na tanggap kita.”