The Surgeon's Dangerous Contract

Marisse "Mari" de la Vega POV

Lumilipad ang mga abo sa mukha ko habang nakatitig ako sa natitirang sunog na kalansay ng Santiago Tower. Tatlong araw na ang nakalipas mula nang lamunin ng apoy ang gusali, pero hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang init nito at ang bigat ng mga matang nakatingin sa akin na para bang ako ang may kasalanan sa lahat ng nangyari.

Bwisit. Paano umabot sa ganito?

Ang agency ko, ang De la Vega Restoration & Hazard Cleanup, ang huling nagsagawa ng paglilinis sa 14th floor ng gusali noong nakaraang linggo. Akala ko, ordinaryong hazard clearing lang iyon bilang paghahanda sa renovation. Hindi ko akalaing ang trabahong iyon pala ang magiging dahilan ng pagbagsak ko.

Paglabas ko sa police cordoned area, agad akong hinarang ng malamig na boses ni Inspector Ramos.

"Marisse de la Vega, ibigay mo sa amin ang lisensya mo. Ngayon na," sabi niya habang nakahalukipkip at hawak ang papel ng suspension order. "Ang team mo ang huling pumasok sa gusali bago sumiklab ang sunog. May nakita kaming accelerant residues sa lugar na pinagtrabahuhan ninyo. Sinadya ba ninyong gawin 'to para pagtakpan ang kapabayaan ninyo, o ikaw mismo ang nag-utos?"

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa narinig ko, kahit tirik na tirik ang araw sa paligid.

"Inspektor, malinis ang pangalan ng agency ko. Walang kinalaman ang team ko diyan. Naglinis lang kami—"

"Forty-eight hours, Marisse." Pinutol niya ako, at kitang-kita sa mga mata niya na hindi siya nagbibiro. "Iyan ang palugit mo para patunayang inosente ka. Kapag hindi mo nahanap ang totoong ebidensya kung bakit sumabog ang chemical plant sa basement ng gusali, ikaw at ang buong kumpanya mo ang kakanta sa kulungan."

Hindi na niya ako binigyan ng pagkakataong sumagot. Tumalikod siya at iniwan akong nakatayo sa gilid ng kalsada, habang pilit kong pinipigilang tumulo ang mga luha ko. Mabilis ko ring pinunasan ang mga iyon bago pa tuluyang bumigay ang emosyon ko.

Wala akong oras para umiyak. Kapag sumuko ako ngayon, mawawala ang lahat ng pinaghirapan ko. Hindi lang pangalan at kabuhayan ko ang nakataya rito, kundi pati ang pang-araw-araw na pangangailangan ng buong team ko.

Tangina. Anong gagawin ko sa loob ng 48 oras?

Agad kong kinuha ang phone ko. Kailangan kong balikan ang site report. May isang detalye akong hindi pwedeng makalimutan—ang maliit na digital logbook na naglalaman ng listahan ng mga kemikal na pumasok at lumabas sa 14th floor bago ang sunog.

Naiwan iyon sa opisina ng lead engineer sa loob ng restricted zone, malapit sa lugar ng insidente. Posible ring nakuha iyon ng mga emergency responder na nagdala sa mga sugatan sa St. Jude General Hospital.

Hindi na ako nag-aksaya ng oras. Sumakay ako sa lumang van ko at agad na nagmaneho papunta sa St. Jude.

Pagdating ko sa ospital, halos takbuhin ko ang hallway papunta sa ER extension. Magulo ang paligid. Amoy gammexane, dugo, at formalin ang hangin. Pabalik-balik ang mga nurse habang may ilang pulis na abalang nakikipag-usap sa staff.

Hinahanap ko pa lang ang receiving desk nang may biglang humarang sa daan ko.

Isang lalaking nakasuot ng scrub suit ang nasa harap ko. May mantsa pa ng tuyong dugo sa gilid ng manggas niya, magulo ang buhok, at halatang ilang araw nang hindi nakakatulog nang maayos. Sa itsura niya, mukhang katatapos lang niya sa isang mahabang operasyon.

"Miss, hindi ka pwedeng pumasok dito. Restricted area ito," malamig niyang sabi habang nakatingin sa chart na hawak niya.

"Dok, sandali lang. Kailangan ko lang makita yung logbook na naiwan ng kasamahan ko sa Santiago Tower site. Baka nasa ER locker o hawak ng isa sa mga pasyenteng dinala rito kahapon—"

"Wala kaming oras para sa mga personal na dokumento rito." Pinutol niya ako at saka tuluyang tumingin sa mukha ko.

Matalim ang mga mata niya, at halatang ubos na ang pasensya niya.

"Kung naghahanap ka ng tsismis o ebidensya para sa kaso mo, lumabas ka na lang dito. Labing-anim na oras akong nag-oopera para iligtas ang mga biktima ng sunog na pinabayaan ng kumpanya mo, tapos dadagdagan mo pa ang trabaho ko?"

Napahinto ako sa sinabi niya.

Ramdam ko ang galit sa boses niya, pero sa halip na umatras, lalo pa akong tumayo nang tuwid at hinarap siya.

"Hindi ko pinabayaan ang trabaho ko," mariin kong sagot habang nakatingin sa mga mata niya. "At kung iniisip mong isa akong kriminal na nandito lang para sayangin ang oras mo, mag-isip ka ulit. Kailangan ko yung logbook na iyon para hindi ako makulong sa kasalanang hindi ko ginawa."

Ilang segundo niya akong tinitigan, para bang sinusubukan niyang alamin kung nagsasabi ako ng totoo. Napansin kong dumaan ang kung anong emosyon sa mga mata niya, pero mabilis din iyong nawala at napalitan ng malamig na ekspresyon.

"Wala akong pakialam kung makulong ka o hindi," sagot niya bago tumalikod at naglakad palayo. "Pero kung istorbohin mo ulit ang mga pasyente ko rito, ako mismo ang magpapalabas sa iyo."

Napapikit ako nang mariin habang nanatiling nakatayo sa gitna ng hallway.

Gusto ko siyang habulin at ipaliwanag na hindi ako ang taong iniisip niya, pero bago pa ako makakilos, may humawak sa braso ko. Isang guard ang nakatayo sa tabi ko, mukhang kanina pa naghihintay ng pagkakataong ilabas ako.

Handa na sana akong sumunod para maiwasan ang gulo nang may narinig akong boses mula sa likuran namin.

"Dr. Tanchangco," tawag ng isang lalaking nakasalamin na mukhang kabilang sa pangasiwaan ng ospital. "Yung forensic report na hinihingi ng pulisya tungkol sa mga labi ng biktimang nakuha sa 14th floor... kailangan ng inspector ang tulong ng taong huling naglinis doon para maunawaan yung physical layout ng lugar."

Agad na huminto si Dr. Enzo Tanchangco.

Bumuntong-hininga siya nang malalim bago dahan-dahang lumingon sa direksyon ko, nakakunot ang noo at halatang hindi natutuwa sa sitwasyong kinasasangkutan niya.

At sa unang pagkakataon mula nang dumating ako sa ospital, pakiramdam ko, baka may pagkakataon pa akong mailigtas ang sarili ko.