เข้าสู่ระบบ
CHAPTER 1
Masayang naglakad ng mabilis si Belinda paakyat sa pangalawang palapag kung nasaan ang magiging kwarto nila ng magiging asawa pagkatapos ng kasal.
Nakangiti ito at walang mapaglagyan ng saya ang nararamdaman niya dahil hindi siya makapaniwalang bukas na ang kasal nila ng taong mahal niya. Pero naglaho ang saya at napalitan ng kaba nang makarinig siya ng vngol.
"Sige pa--ah, Danilo. B-Bilisan mo pa!"
Sandali siyang natigilan sa paglalakad, pero nang muli niyang narinig ang halinghing at ungol na iyon, humigpit na lang ang hawak ni Belinda sa strap ng bag niya para kumuha ng lakas.
Sinubukan niyang huwag mag-isip ng masama. Tinapangan niya ang sarili at mabagal na naglakad papunta sa master bedroom kung saan nanggagaling ang ingay na iyon. Nakabukas ang pinto at sa mismong pintuan ay may pulang panty. Nanginig ang kamay niya habang tahimik na sumilip sa siwang at doon ay malinaw niyang nakita ang nangyayari sa loob.
"G-Ganyan nga! Ahh! Ang galing mo.... Ugh!"
Kitang-kita niya ang kababuyan ng mapapangasawa niya sa mismong kama na siya mismo ang pumili.
Bukas na ang kasal nila pero heto siya, nakatitig at halos mawalan ng malay dahil sa nakita. Iba ang saya na naramdaman niya noong dumating siya rito, pero ngayon, parang nawala na ang lahat ng ligaya nang makita niya kung gaano nagpapakasarap ang lalaking papakasalan niya sa ibang babae.
Hinawakan ng mahigpit ni Belinda ang strap ng bag nang marinig ulit ang ungol ng babae na nasa loob ng magiging kwarto nila bilang mag-asawa.
Bago pa makapag-isip ng tama si Belinda, agad na niyang binuksan nang malaki ang pinto, rason kaya tuluyang nakita ng dalawang taong nasa kama si Belinda.
“Babe!”
Nabigla at agad tumayo si Danilo para kunin ang kanyang shorts mula sa tabi habang tila walang pakialam ang babae at hinila lamang ang kumot para takpan ang katawan niya, na walang halong takot o kaba.
"B-Babe, let me expl—"
Isang sampal ang ibinigay ni Belinda kay Danilo nang lumapit siya, gamit ang natitirang lakas niya.
"Explain what? Ano bang magandang explain ang sasabihin mo sa kababuyang 'to, Danilo?"
"Naglalaro lang kami, she is just a friend," sambit ni Danilo at mariing pumikit na para bang nagsisi agad na iyon ang ginamit niyang dahilan.
Natawa ng sarkastiko si Belinda sa narinig.
"Anong tingin mo sa akin? Tanga? Bata? Magkapatong kayo, umuungol siya tapos sasabihin mong naglalaro kayo?"
Napapikit na lang siya nang maalala ang nakita nilang posisyon kanina. Naninikip ang dibdib niya at hindi matanggap ang lahat.
"Belinda—"
Mabilis niyang pinutol ang sasabihin ni Danilo gamit ang paos at basag na boses.
"Ikakasal na tayo bukas, D-Danilo!" Dumaloy ang sunod-sunod na luha sa mata niya pagkatapos niyang sabihin iyon.
Nilibot niya ang tingin sa paligid at tumigil ito sa litrato nila na nagtulungan pa silang ikabit noong isang araw.
"At ano? Magrarason ka pa talaga ng walang kwentang rason?!" Napalitan ng galit ang boses niya. Lumapit siya para itulak at hampasin ng buong lakas si Danilo.
"Ang sama mo! Ang sama-sama mo! Manloloko! Taksil—"
“Stop it. Just listen to me—”
“No! Gagò ka! Taksil ka!” Hindi tumigil si Belinda sa paghampas na kahit nanghihina ay ginawa niya pa rin ang lahat para hampasin si Danilo.
"Kasalanan mo!" Nanlaki ang mata ni Belinda sa biglaang pagsigaw ni Danilo. Hinawakan pa ni Danilo ang dalawang kamay ni Belinda para matigil ito sa paghampas sa kanya.
"Oo, taksil na kung taksil, pero kasalanan mo rin naman! Umiiyak-iyak ka dahil sa nakita mo? Kung hindi ka sana feeling high school student at hinahayaan mo akong halikan ka at angkinin ka, edi sana sa iyo ko iyon ginagawa! Kasalanan mo kung bakit ako nagtaksil kasi nagkulang ka! Lalake rin ako, Belinda. Alam kong alam mong may pangangailangan ako kaya huwag kang feeling biktima rito!"
Nanlaki ang mata ni Belinda nang marinig ang lahat ng tinuran ni Danilo sa kanya.
"At talagang sinisi mo pa sa akin iyang kataksilan mo? If you truly love me, you'll never do this shìt!”
Hindi inakala ni Belinda na masasabi ni Danilo ang mga bagay na iyon. Kahit kailan ay hindi niya naisip na masasabi iyon ng taong mahal niya.
At ang lakas pa ng loob niyang isisi ang pagiging taksil niya? Kung kanina ay mas lumamang ang pighati at sakit, ngayon ay tuluyan nang lumamang ang galit sa puso niya.
"Totoo naman, ah. And don't question my love for you because I am ready to marry you even if you are not that pretty and don't even know how to fix yourself."
Napapikit si Belinda sa narinig.
"Let's fvcking cancel the wedding," sambit niya nang napapikit dahil alam niyang kalokohan na lang ito.
"What the hell! You can't do that! You can't fvcking cancel the wedding!"
Hindi makapaniwalang tingin ang ipinukol ni Belinda kay Danilo pagkatapos marinig iyon.
"What makes you think that I can't?" Punung-puno ng panghahamon na sambit ni Belinda na siyang mas nagpagalit kay Danilo.
Sinubukang kumawala ni Belinda sa hawak ni Danilo, pero napadaing na lang siya nang maramdaman ang paghigpit nito.
Napadaing pa si Belinda sa sakit ng pagkakahawak niya, hanggang sa biglang naging haplos na lang iyon, pero sa puntong iyon, nandidiri na ito kay Danilo dahil kitang kita niya kanina kung paano nito ginamit ang kamay para hawakan ang babaeng iyon habang nagpapakasarap.
"Why don't we just forget this? Ikakasal na tayo bukas at ayaw mo naman sigurong malungkot ang lola mo, hindi ba? She already expects you to marry tomorrow, sobrang saya nga niya, hindi ba? Kapag nalaman niyang hindi matutuloy, malulungkot ang lola mo at alam kong hindi mo iyon hahayaang mangyari, hindi ba? Babe, let's forget that this happened, please."
Biglang naging malumanay ang boses niya nang sabihin niya ang mga ito.
Napayuko si Belinda nang maalala ang lola niyang binisita niya kanina lang na sobrang saya at sobrang excited sa darating na kasal niya. Habang nakayuko si Belinda, napangisi naman si Danilo dahil alam niyang hindi ititigil ni Belinda ang kasal nila bukas.
"You can't cancel the wedding, babe. Promise, give me a chance, hinding hindi na ako uulit," sambit ulit ni Danilo, at hawak pa rin ang kamay ni Belinda.
Halos hindi na makapag-isip si Belinda. Gusto niyang itigil na ito, pero naisip niya ang lola niya dahil tama si Danilo, na malaki ang magiging epekto iyon sa lola niya.
"Cancel your wedding with that cheater and marry me instead."
Gulat na napatingin si Belinda sa lalaking nagsalita sa likuran niya. Kakapasok lang nito sa kwarto at hindi niya alam kung saan ito galing at kung paano ito nakapasok.
"James!" Rinig na rin ang gulat na boses ng babae na kanina pa tahimik sa kama.
"Who the hell are you? She's my fiancé—"
"Oh? Fiancé ka pa ba niya? Didn't you hear what she said? She wants to cancel the wedding." That man said and stood up straight.
Lumapit siya kay Belinda at agad na hinila papunta sa tabi niya. That stranger placed his hand on Belinda's waist na talaga namang ikinagulat ni Belinda.
Napatitig na lang tuloy si Belinda sa lalaking iyon habang ang lalaki ay isang tingin lang ang ipinukol sa babae sa kama bago tuluyang hilahin si Belinda paalis sa lugar na iyon.
Halos hindi siya makapagsalita nang bigla nitong makita ang pamilyar na kwintas, kwintas na akala niya ay hindi na niya makikita.Naiiyak nanaman siyang tinignan si Paul at saka muling tinignan sa hawak nito, ramdam ang kabog ng dibdib niya and all she want is to get it from him dahil una pa lang naman ay pagmamay ari niya yun.“N-Nasayo pa yan?” Hindi makapaniwalang tanong ni Dia dahil pitong taon na ang nakalipas, but his first gift to her was still there.Binalik niya yun noon, pero hindi niya talaga naisip na makikita pa niya ito. Ramdam niya ang init at lambing sa bawat kilos ni Paul, bawat galaw ng kamay nito, bawat tingin na ibinibigay sa kanya ay punong-puno ng pagmamahal at alaala ng nakaraan.“Hmmm. Huwag mo na ibalik sa akin ‘to,” he said gently and removed the lock bago ipwesto ang sarili sa likod ni Dia para mailagay yun. “Don’t fvcking remove this again,” mariing sambit, pero nandoon pa rin ang pag-iingat ni Paul. Halos nanginginig si Dia sa sobrang saya at emosyon.She
Now, Paul looks like he is really frustrated, nagtatampo at halos magdugtong na ang kanyang kilay sa iritasyon.Pero sa likod ng frustration, ramdam ni Dia ang pagmamahal at concern na hindi niya maitatanggi. Every line of his expression spoke of care, of a desire to protect, of an emotion too deep for words. She felt the warmth of his body, the nearness of his presence, and it made her chest tighten with a mixture of excitement and comfort.“Hindi ko siya sasagutin,” malambing nang sambit ni Dia na siyang ikinatigil saglit ni Paul. Halos makita sa mga mata ni Paul ang pagkatigil lalo na at ramdam rin niya ang lambing sa tinig ng babae. The soft tone, the gentle lilt in her voice, made his frustration soften just a bit. She leaned slightly closer, feeling the tension.“Thali said—”“Sino paniniwalaan mo? Si Ate o ako?” Taas na ang kilay na tanong ni Dia, na siyang ikinanguso ni Paul, na kahit pinapakita nito na galit ay parang biglang tumiklop sa tanong ni Dia.Ramdam ni Dia ang saya
“Pag-usapan natin ang lalake mo,” pag-uulit pa ni Paul kaya naman napasimangot na si Dia at gusto na lang umirap bigla.Ramdam niya ang tensyon sa paligid nila, pero hindi niya kayang pigilan ang sarili sa pagkakaroon ng ngiti sa kanto ng labi niya. She couldn’t help but let a small smile tug at her lips, feeling a mix of amusement and warmth as she looked at him.The familiar pull of his gaze made her heart flutter, reminding her just how much she had missed moments like this.“Wala akong lalake—-” She tried saying, pero hindi niya natapos dahil sa agad na pagsabat ni Paul.“Kaya pala nakipagkita ka sa kanya kagabi.” He said, busangot na ang mukha, each word sharp but layered with concern. Ramdam ni Dia ang pag-iingat niya kahit na halata ang galit, and it made her chest soften.Natawa ulit si Dia ng mahina, a soft laugh that came out more from nerves than amusement.“Oo, pero hindi ko ng siya lalake—”“You don’t know how I fvcking tried my best not to go and pull you away from that
Ang tingin niya kay Paul ay puno ng halo-halong damdamin...galit, pangungulila, at pagmamahal na matagal nang pinigilan. Ramdam niya kung paano kumakaba ang dibdib niya sa bawat sandali, habang ang init ng katawan ni Paul ay nagbabalot sa kanya, nagbibigay ng comfort at kasabay ng tensyon na lumalabas sa bawat salita.“And now you are smiling?! Anong nakakatawa—-” Hindi natuloy ni Dia ang sasabihin nang halikan siya ni Paul ng mariin at malalim, saka pinahiga.Ngayon ay umibabaw na si Paul, at ang bawat galaw niya ay puno ng pangangalaga at lambing, while the kiss was overflowing with emotions he had held in for so long.Without any warning, without restraint, it was as if every suppressed sigh and hidden feeling had been poured into that kiss, every ounce of longing and passion finally released.After that kissed, Paul looked at Dia again, eyes searching hers for any hint of doubt, kahit ang pinakamaliit na pag-aalinlangan.Si Dia naman ay nakahiga, hinihingal galing sa paghalik at h
She even didn’t know how to explain everything she felt. Halo-halo ang emosyon niya, tuwa, ginhawa, pangungulila, at takot na baka panandalian lang ang lahat. But one thing is for sure, masaya siya at namimiss niya lahat ng ito, bawat sandaling magkasama sila, bawat tingin, bawat hawak na matagal niyang ipinagkait sa sarili.Dia also missed these feelings. Yung feeling na gigising siya sa tabi ni Paul, na pagmulat pa lang ng mata ay may makikita siyang pamilyar na mukha.Yung pakiramdam na kahit hindi pa siya nagsasalita ay naiintindihan na siya, na sapat na ang isang tingin para malaman kung ano ang nasa isip at puso niya.Sinubukan ni Dia na huwag maging emosyonal habang dinadama ang pakiramdam na subra niyang na-miss, pakiramdam na gustong-gusto niyang maramdaman ulit. Pinilit niyang huminga nang malalim, pinilit niyang maging matatag. But then, she felt her eyes watered, unti-unting lumalabo ang paningin niya.Hindi niya mapigilan ang biglang pag-ipon ng luha, parang may bumabalik
“Stop staring at me,” Dia groaning while saying that at pilit na tinatago ang buong mukha sa kumot at unan, but Paul just chuckle. Kahit ilang beses pa niyang ibaling ang mukha sa unan, ramdam pa rin niya ang presensya ni Paul, ang init ng katawan nito at ang tahimik pero mapangahas na titig.What happened last night was too much for Dia, masyado na siyang masaya kagabi at ngayon? Mas lalo pa siyang nagiging masaya dahil sa nagising siyang ansa tabi niya si Paul.Nagising siya na nasa tabi niya si Paul, nakaunan siya sa braso nito at nakatitig si Paul sa kanya."Para kang tanga!" Kunwari ay iritas na lang na sambit ni Dia, kahit sa totoo lang ay mas nangingibabaw ang kaba at kiliti sa dibdib niya kaysa sa inis. Pilit niyang pinapanatili ang arte niyang pagsusungit, kahit unti-unti na malayong malayo roon ang nararamdaman niya.'Sige pa, tumitig ka pa,' sa isip pa ni Dia dahil gusto niyang sa kanya lang ganito si Paul.Hindi naman siya mahiyain, God knows that she is not that shy type,






