Chapter 4: Selos sa Dating Kaklase

Isang linggo na akong nasa Dagupan.

Isang linggo na rin akong hindi pinapatahimik ni Mama sa kakatanong kung kailan ko raw sasagutin si Noah.

"Noah ng Noah," reklamo ko habang naghuhugas ako ng pinggan. "Mama, kakauwi ko lang. Pagod pa ako. At hindi pa ako ready."

"Ready ka na, anak," sagot ni Mama habang nagbabalat ng mangga. "36 ka na. Hindi ka na pabata. At saka, 10 years naghintay yung tao. Ano pa bang hinihintay mo? Reborn ka na nga, di ba? Bagong buhay."

Bago pa ako makasagot, may kumatok sa gate.

Si Noah. Naka-white t-shirt lang at naka-cap, may dalang dalawang iced coffee at isang paper bag na may lamang pandesal.

"Morning, Tita! Morning, Cara," bati niya.

"Ay, sakto! May pandesal!" Sigaw ni Mama. "Cara, magbihis ka! Mamasyal kayo ni Noah!"

"Mama! Naka-pambahay pa ako!"

"Eh di magpalit ka! Bilis!"

Wala akong nagawa. Nagpalit ako ng simpleng dress na kulay lavender at lumabas kami ni Noah. Sabi niya, ipapasyal niya raw ako sa dating school namin — sa San Isidro High — para raw maalala ko.

Pagdating namin sa school, Sabado kaya walang tao. Tahimik. Amoy pa rin ng lumang chalk at ng puno ng mangga sa likod.

"Naalala mo pa ba dito, Ma'am?" Sabi ni Noah habang naglalakad kami sa hallway.

"Cara," pagtatama ko. "Cara na lang sabi."

"Cara," ulit niya na may ngiti. "Dito kita unang nakita. Naka-purple blazer ka nun. Naka-ponytail. Akala ko suplada ka. Yun pala, mabait ka lang sa mga pasaway."

Natawa ako. "Pasaway ka talaga dati."

"Hanggang ngayon," bulong niya at biglang hinawakan ang kamay ko.

Nagulat ako. Mainit ang kamay niya. At hindi ko siya binawi agad.

At dun mismo, sa gitna ng hallway kung saan siya nangako 10 years ago, may biglang nagsalita sa likod namin.

"Noah?"

Lumingon kami pareho.

Isang babae. Maganda. Matangkad. Naka-crop top at naka-maong shorts. Kulot ang buhok at naka-red lipstick. May hawak na iced coffee rin.

Si Trish. Naalala ko siya. Si Trish Dela Cruz, classmate ni Noah dati. Yung laging top 1, yung laging may crush kay Noah.

"Trish?" Gulat na sabi ni Noah at mabilis na binitawan ang kamay ko.

"Ikaw pala! Long time no see!" Sabi ni Trish, pero ang tingin, nasa akin. Mula ulo hanggang paa akong tinignan. "Ay, si Ma'am Cara pala! Nandito ka na ulit? Wow, teacher pa rin?"

Hindi teacher. Pero parang sinadya niyang ipamukha na mas bata siya sakin.

"Trish, hi," sabi ko nang magalang.

"Anong ginagawa niyo dito?" Tanong ni Trish kay Noah, at biglang kumapit sa braso niya. "Akala ko busy ka sa site mo? Sabi mo pupuntahan mo ako sa cafe ko?"

Cafe? May cafe si Trish?

Tumingin ako kay Noah. Halatang nag-panic siya.

"Ah, Trish, mamaya na yun. Sinamahan ko lang si... si Ma'am Cara."

"Ma'am Cara pa rin tawag mo?" Tumawa si Trish. "Ang sweet niyo naman. Parang mag-jowa."

"Trish, wag kang ano..." Saway ni Noah.

"Joke lang! Pero Noah, totoo, kanina pa kita hinihintay. Nag-bake ako ng favorite mong brownies."

At dun ko naramdaman — selos. Isang kirot sa dibdib na matagal ko nang hindi naramdaman simula nung niloko ako sa Japan. Yung pakiramdam na may ibang babae na mas malapit sa kanya.

"Ah, sige, Noah, mauna ka na," sabi ko, pilit na ngumiti. "Mukhang busy ka. Uuwi na lang ako."

"Cara, hindi—"

"Hindi, okay lang. Sanay naman akong mag-isa."

Tumalikod ako at mabilis na naglakad palabas ng hallway. Narinig ko pa na tinatawag ako ni Noah, pero hindi ako lumingon. Yung pink na panyo na may burdang C, mahigpit kong hawak.

Nakarating ako sa may puno ng mangga sa likod ng school, yung paborito kong tambayan dati pag break time, at dun ako umupo.

Pagod na ako. Kakabalik ko lang sa Pilipinas, akala ko magiging peaceful ang buhay ko. Pero eto na naman, parang high school ulit. Selos, forbidden love, chismis.

Maya-maya, may tumabi sakin. Si Noah, hingal na hingal.

"Cara! Hinabol kita! Ang bilis mo maglakad!"

"Bakit mo ako hinabol? Nandun si Trish oh, may brownies pa."

Tumayo siya sa harap ko.

"Cara, makinig ka. Si Trish, kaibigan ko lang. Classmate. Nagkataon lang na may cafe siya malapit sa site namin kaya dun ako minsan kumakain. Wala kaming relasyon. At kahit kailan, hindi ko siya nagustuhan."

"Eh bakit siya nakakapit sa'yo?"

"Kasi... kasi selosa yun. Simula high school pa. Akala niya magugustuhan ko siya pag lagi siyang dumidikit. Pero hindi eh. Ikaw lang ang gusto ko. Simula 18 ako hanggang 28 ako. Ikaw lang."

Tumingin ako sa kanya. Pawis na pawis siya, pero seryoso ang mukha.

"Noah, 10 years kitang hindi nakita. Paano ako maniniwala na ako lang?"

Bigla niyang kinuha ang kamay ko at nilagay sa dibdib niya.

"Dito ka lang, Cara. Simula nung sinabi kong maghihintay ako, dito ka lang. Hindi ka nawala. Kahit may Trish, kahit may iba, ikaw pa rin ang nasa isip ko pag umuuwi ako sa apartment ko na mag-isa."

At dun, hindi ko na napigilan. Tumulo ang luha ko. Hindi dahil sa selos, kundi dahil sa takot. Takot na baka lokohin ulit ako. Takot na baka iwan ulit ako tulad ng ginawa sakin sa Japan.

"Noah, nasaktan ako dati. Sobrang sakit. Natakot na akong magtiwala ulit."

Hinawakan niya ang pisngi ko, pinunasan ang luha ko gamit ang hinlalaki niya.

"Alam ko, Cara. At hindi kita pipilitin. Pero hayaan mo akong patunayan na hindi lahat ng lalaki manloloko. Hayaan mo akong mahalin ka nang tama. Hindi bilang estudyante mo. Bilang lalaking handang maging asawa mo balang araw."

Asawa.

Yung salitang yun. Yung title ng kwento namin.

Dahan-dahan, tumango ako.

"Sige. Patunayan mo."

Ngumiti siya nang malaki, yung ngiting tagumpay na parang nanalo sa lotto.

At sa ilalim ng puno ng mangga sa San Isidro High, kung saan nagsimula ang lahat, muli kaming nangako — hindi na teacher at student, kundi babae at lalaking handang harapin ang selos, ang chismis, at ang nakaraan.

Sa di kalayuan, nakita ko si Trish na nakasilip sa pader, nakasimangot at hawak ang brownies niya.

Pasensya ka na, Trish. Ako na ang bida sa kwentong to.