LOGINPaglabas namin ng NAIA, akala ko taxi ang sasakyan namin.
Mali pala ako. Isang puting pickup truck ang naghihintay sa parking lot. Malinis, mabango, at may nakasabit pang rosary sa salamin. Sa gilid ng truck, may maliit na sticker: "Noah's Construction - We Build Your Dream." "Sa'yo to?" Tanong ko habang isinasakay ni Noah ang pink kong maleta sa likod. "Oo, Ma'am... este, Cara," sabi niya habang pinupunasan ang upuan para sa akin. "Company service. Pero parang akin na rin. Engineer na ako, di ba? May bonus kasi nung natapos yung project namin sa BGC. Naipang-down ko na." Naupo ako sa passenger seat. Amoy bagong kotse at amoy ng pabango niya — yung pabangong amoy lalaki na hindi masakit sa ilong. Habang nagda-drive kami pa-Dagupan, hindi ko mapigilang mapatingin sa kanya. Yung Noah na dati laging puyat dahil sa Mobile Legends at laging walang assignment, ngayon marunong nang mag-drive nang maayos, marunong nang mag-signal, at marunong nang mag-check ng side mirror na parang matino. "Anong tinitingin-tingin mo diyan, Cara?" Sabi niya nang hindi lumilingon. "Ang tanda mo na pala," bulong ko. Tumawa siya. "Tanda? 28 lang ako. Ikaw nga 36 na pero mukha ka pa ring 26. Good girl pa rin ba?" Namula ako. "Noah!" "Biro lang. Pero totoo, Cara. Mas maganda ka ngayon. Noong 26 ka, maganda ka na. Ngayon, 36 ka, mas maganda ka pa. Parang... parang reborn." Reborn. Yung salitang yun tumatak sa isip ko. Parang totoo nga. Pagkatapos ng betrayal sa Japan, pakiramdam ko patay na patay na ako. Pero ngayong nasa Pilipinas ako ulit, kasama ang lalaking nangako sakin 10 years ago, parang may nabubuhay ulit sakin. Pagdating namin sa bahay namin sa Dagupan, hindi pa man kami bumababa, nasa labas na agad si Mama. Si Mama na naka-daster na bulaklakin, may hawak na walis, at may kasamang dalawang kapitbahay na may hawak na baso ng kape — obvious na nagchi-chismisan. "Ay! Cara! Anak ko! Nandito ka na!" Sigaw ni Mama at tumakbo papalapit. Niyakap ako nang mahigpit. "Ang payat mo na! Hindi ka ba pinapakain ng mga Hapon?" "Mama, okay lang ako," sabi ko habang yakap-yakap pa rin niya ako. Tapos biglang natigilan si Mama at tiningnan si Noah na bumaba na rin at bitbit na ang maleta ko. At yung mukha ni Mama... yung mukha ni Mama na parang nakakita ng artista. "Aba! Sino tong kasama mo, Cara?!" Sabi ni Mama na may malaking ngiti, yung ngiting alam kong may ibig sabihin. "Ay, ang gwapo naman! Boyfriend mo ba?" Nanlaki mata ko. "MAMA! Hindi! Estudyante ko dati! Si Noah!" "Ay, estudyante?!" Mas lalo pang lumaki ang ngiti ni Mama. "Ay, mas okay yan! Teacher at student tapos ngayon... ano na? Aba, forbidden love yan ah! Uso yan sa K-drama!" "Mama! Ano ba!" Si Noah naman, parang tuwang-tuwa sa eksena. Lumapit siya kay Mama at nagmano. "Mano po, Tita. Ako po si Noah Ramirez. Dati po akong estudyante ni Ma'am Cara. Ngayon po... nanliligaw po." NANLILIGAW PO. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Si Mama naman, parang nanalo sa lotto. "Aba! Nanliligaw! Ay, pumasok kayo! Pumasok kayo! Naku, Aling Nena, Aling Pacing, tingnan niyo, may manliligaw na ang anak ko! Galing pang Japan tapos may sumalubong na agad! Ang sweet!" Yung dalawang kapitbahay, si Aling Nena at Aling Pacing, nagtinginan at ngumiti nang may halong "Uy, may chika na tayo." Pumasok kami sa bahay. Maliit lang bahay namin, pero malinis. Sa sala, may nakasabit pa ring graduation picture ko nung college. Pinaghanda kami ni Mama ng meryenda — pansit at buko juice. Habang kumakain kami, hindi tumitigil si Mama sa kakatanong. "Noah, anong trabaho mo, iho?" "Engineer po, Tita." "Aba, engineer! May bahay ka na ba?" "Mama!" Saway ko. "May apartment po, Tita. Pero nag-iipon pa po para sa bahay. Yung may malaking kusina para kay Cara, mahilig po kasi siya mag-bake." Napatingin ako kay Noah. Naalala pa rin niya? Si Mama naman, kinikilig. "Aba! Ang sweet naman! Cara, pakasalan mo na to! Good boy oh!" "MAMA!" Tumawa si Noah nang malakas. "Tita, huwag niyo po muna siyang pilitin. Kaka-uwi lang po niya. Pagod pa. Pero andito lang po ako. Maghihintay pa rin po ako." At sa sinabi niyang yun, natahimik ang buong sala. Kasi totoo eh. Naghintay siya ng 10 taon. Hindi biro yun. Sa panahon ngayon na ghosting ang uso, may lalaking naghintay ng sampung taon para lang tuparin ang isang pangakong binitawan sa hallway ng high school. Tumingin ako kay Mama, na ngayo'y seryoso na rin. "Cara, anak," sabi ni Mama nang mahina. "Alam kong nasaktan ka sa Japan. Alam kong takot ka nang magmahal ulit. Pero tingnan mo tong batang to. 10 years siyang naghintay. Hindi lahat ng lalaki ganun. Baka... baka ito na yung forgiveness na kailangan mo. Hindi para sa kanya, kundi para sa sarili mo." Hindi ako nakasagot. Tumulo lang ang luha ko. At si Noah, dahan-dahang inabot ang panyo na may burdang C — yung panyo na binigay niya 10 years ago — na hawak ko pa rin pala hanggang ngayon. "Nandito lang ako, Cara. Hindi na ako aalis." At sa bahay na yun, sa harap ng nanay kong chismosa at dalawang kapitbahay na tuwang-tuwa sa chismis, nagsimula ang second chance namin. Hindi na teacher at student. Babae at lalaking handang ipaglaban ang bawal.Elise POVHindi ko akalain na makakarating kami ni Amara sa ganitong araw.'Yung araw na magtatapos 'yung unang yugto ng kwento namin.'Yung araw na hindi na kami 'yung mga babaeng takot at nahihiya.'Yung araw na kami na 'yung mga babaeng matapang at totoo.Nasa classroom kami. Huling araw bago magbakasyon. Lahat kami, nakaupo. Tahimik. Pero 'yung tahimik na masaya. 'Yung tahimik na parang, "Ang dami nating pinagdaanan, no?"Si Ma'am, nasa harap. May dala siyang isang malaking envelope."Class," sabi ni Ma'am, "bago tayo magbakasyon, gusto ko lang sabihin sa inyo, proud ako sa inyo. Lahat kayo."Tumingin siya sa akin. Tumingin siya kay Amara."Pero may dalawang estudyante akong gusto kong bigyan ng espesyal na pagkilala. Hindi dahil sila 'yung pinakamatalino. Hindi dahil sila 'yung may pinakamataas na grades. Kundi dahil sila 'yung nagturo sa atin kung ano 'yung totoong ibig sabihin ng pagkakaibigan."Tumayo si Ma'am at tinawag kami."Amara at Elise, pwede ba kayong tumayo sa harap?"
Amara POVSa wakas, bumalik na si Elise.Hindi lang basta bumalik sa school. Bumalik siya na mas matapang, mas totoo, mas masaya.Pagpasok niya sa classroom nung umaga, iba na 'yung aura niya. Hindi na siya 'yung Elise na laging nakayuko at takot. Siya na 'yung Elise na nakataas 'yung ulo, nakangiti, at handa na ulit mag-aral."Elise!" sigaw ng buong class. "Welcome back!""Namiss ka namin!" sigaw ng isa."Elise, may dala akong notes para sa'yo!" sigaw ng isa pa."Elise, kamusta na si Tita?" tanong ng isa."Okay na po si Mama," sabi ni Elise, nakangiti. "Gumaling na siya. Salamat sa pagdadasal niyo."At pag-upo niya sa tabi ko, bulong niya sa akin,"Amara, ang weird. Dati, takot na takot akong bumalik kasi akala ko huhusgahan nila ako. Ngayon, sila pa 'yung sumalubong sa akin.""Kasi," bulong ko pabalik, "iba na sila. Nagbago na rin sila dahil sa'yo."Nagsimula 'yung klase. Si Ma'am, nasa harap, nakangiti."Class," sabi ni Ma'am, "ngayon, may balik-eskwela tayo. At 'yung balik-eskwela
Elise POVHindi ako natutulog ng maayos ng ilang araw na.Bantay ako kay Mama. Hawak ko 'yung kamay niya. Tinitingnan ko 'yung paghinga niya. Natatakot ako na baka pag pumikit ako, pag gising ko, wala na siya."Mama," bulong ko isang gabi, "wag mo akong iiwan ha? Ikaw lang meron ako. Ikaw lang 'yung naniwala sa akin kahit nagsisinungaling ako dati."Nakatingin lang si Mama sa akin. Mahina 'yung boses niya, pero narinig ko."Elise, anak," sabi niya, "hindi kita iiwan. Pangako. Gagaling si Mama. Kasi may pangarap ka pa, 'di ba? Gusto mo maging nurse. Sino mag-aalaga sa akin pag nurse ka na kung iiwan kita ngayon?"Napatawa ako kahit umiiyak ako. Si Mama talaga, kahit may sakit, nagjo-joke pa rin.Kinabukasan, dumating si Amara. May dala siyang lugaw, may dala siyang notes, at may dala siyang buong class — sa chat lang, pero ramdam ko."Elise," sabi ni Amara, "ito 'yung notes natin kahapon. At ito 'yung video ni Ma'am na nag-eexplain ng lesson. Para hindi ka mahuli. At sabi ng class, pag
Amara POVAkala namin ni Elise, okay na lahat.Akala namin, pagkatapos naming sabihin 'yung totoo at pagkatapos naming sabihin 'yung pangarap namin, tuloy-tuloy na kami.Pero hindi pala ganun kadali 'yung buhay.Isang umaga, hindi pumasok si Elise.Isang araw. Dalawang araw. Tatlong araw.Nung pangatlong araw na wala siya, hindi na ako mapakali. Tinitingnan ko 'yung bakanteng upuan niya. Parang bumalik 'yung kaba ko nung Chapter 18."Ma'am," sabi ko pagkatapos ng klase, "si Elise po, bakit hindi pumapasok?"Tumingin sa akin si Ma'am. Malungkot 'yung mata niya."Amara," sabi niya, "may sakit si Mama niya. Kailangan ni Elise na magbantay sa kanya. At kailangan din niyang magtrabaho para may pambili ng gamot."Doon ako natigilan.'Yung pangarap ni Elise na maging nurse, 'yun mismo 'yung pagsubok niya ngayon. Kailangan niyang alagaan si Mama niya, pero hindi siya nurse pa. Estudyante pa lang siya. At kailangan niyang mamili: papasok ba siya sa school, o magtatrabaho siya para kay Mama niy
Elise POVHindi ko akalain na darating ako sa araw na 'to.'Yung araw na hindi na ako nahihiya magkwento tungkol sa pangarap ko.Dati, pag tinatanong ako kung ano pangarap ko, sinasabi ko lang, "Ewan. Basta makatapos."Kasi natatakot ako. Natatakot ako na pag sinabi ko 'yung totoo, pagtatawanan nila ako. "Nurse? Eh mahirap ka lang eh. Kaya mo ba 'yun?"Pero ngayon, iba na.Ngayon, kasama ko si Amara. At si Ma'am. At 'yung mga kaklase ko na hindi na ako hinuhusgahan.Kaya ngayon, kaya ko nang sabihin ng malakas: Gusto ko maging nurse.Nasa school kami. May Career Day. Lahat kami, kailangan magsuot ng damit na pang-pangarap namin.Si Amara, naka-teacher. Naka-blazer siya. May dala siyang libro at chalk. Mukha siyang totoong teacher.Ako, naka-nurse. Naka-white uniform ako. May stethoscope ako na hiram lang kay Ma'am. Pero pakiramdam ko, totoo na."Elise!" sigaw ni Amara nung nakita niya ako. "Bagay sa'yo! Mukha ka talagang nurse!""Ikaw rin!" sabi ko. "Mukha ka talagang teacher, Ma'am A
Amara POVIsang buwan na simula nung sinabi ni Elise 'yung totoo.Isang buwan na simula nung hindi na siya nagsisinungaling.At grabe, ang laki ng pinagbago niya.Dati, laging nakayuko si Elise. Laging tahimik. Laging takot na baka may makahalata.Ngayon, nakataas na 'yung ulo niya. Tumatawa na siya ng malakas. Sumasagot na siya sa klase ng hindi natatakot magkamali.At ako, ako 'yung pinakamasaya para sa kanya."Amara!" sigaw ni Elise isang umaga, habang tumatakbo siya papunta sa akin. "Amara, tingnan mo! Top 3 ako sa quiz!""Syempre!" sabi ko, at niyakap ko siya. "Sabi ko sa'yo eh, ang galing mo kaya!""Top 3 ka rin!" sabi niya. "Sabay tayo! Sabay tayo nag-Top!"At nagtawanan kami sa gitna ng hallway. Parang walang problema. Parang dati lang, pero mas totoo na ngayon.Kasi 'yung pagkakaibigan namin ngayon, hindi na base sa kasinungalingan. Base na sa totoo.Nasa classroom kami nung dumating si Ma'am. May dala siyang papel."Class," sabi ni Ma'am, "may announcement ako."Tahimik laha







