Chapter 5: Ang Proposal na Hindi sa Airport

Isang buwan na mula nung bumalik ako.

Isang buwan na mula nung nagkaayos kami ni Noah sa ilalim ng puno ng mangga. Isang buwan na mula nung sinabi kong "Patunayan mo."

At pinatunayan nga niya.

Araw-araw, hinahatid niya ako sa palengke. Araw-araw, may dala siyang pandesal at iced coffee. Araw-araw, nagme-message siya ng "Good morning, future Mrs. Ramirez," na kahit nakakainis, kinikilig pa rin ako.

Pero hindi pa rin ako sinasagot. Hindi dahil ayaw ko. Kundi dahil takot pa rin ako. Good girl ako, at ang good girl, hindi basta-basta sumasagot. Lalo na kung dating estudyante.

"Anak, ano ba! Sagutin mo na!" Sabi ni Mama habang nag-aayos kami ng isda sa kusina.

"Mama, hindi ganun kadali!"

"Ano pang hinihintay mo? 10 years na naghintay yung tao! Ako nga, isang linggo lang niligawan ng Papa mo, sinagot ko na!"

"Mama naman!"

At eksaktong alas-7 ng umaga nung Sabado, kumatok ulit si Noah.

"Cara! Tita! Mamamalengke ba tayo?"

Ako na ang lumabas. Naka-duster lang ako at naka-tsinelas, walang ligo, walang suklay.

"Noah, anong oras pa lang—"

"Tara na, Cara. Mamamalengke tayo. Bibili tayo ng bangus para sa sinigang na gusto ni Tita."

Wala akong nagawa. Hinila niya na ako.

Pagdating namin sa palengke ng Dagupan, maingay na maingay. Amoy isda, amoy putik, amoy ng mga tindera na sumisigaw ng "Sariwa! Sariwa!"

"Bangus! Bangus! Dagupan bangus!"

Lakad kami nang lakad. Hawak ni Noah ang kamay ko para hindi ako mawala. At sa bawat tindahan, may bumabati sa kanya.

"Uy, Engineer Noah! Kasama mo si Ma'am?"

"Uy, Ma'am Cara! Bagay kayo!"

Namumula ako sa hiya.

Hanggang sa huminto kami sa tapat ng suki ni Mama na tindera ng bangus — si Aling Delia.

"Uy, Noah! Cara! Bibili kayo?" Sabi ni Aling Delia.

"Opo, Aling Delia. Isang kilong bangus po, yung malaki," sabi ni Noah.

Habang pinipili ni Aling Delia ang bangus, biglang bumulong si Noah sakin.

"Cara."

"Hmm?"

"Tingnan mo tong bangus."

"Ano meron sa bangus?"

"Malaki, di ba? Mataba. Parang... parang pagmamahal ko sayo. Malaki at mataba at hindi nauubos."

Nanlaki mata ko. "Noah! Nasa palengke tayo! Anong pinagsasabi mo!"

Tumawa si Aling Delia. "Aba, sweet naman ng engineer na to!"

Pero hindi pa tapos si Noah. Bigla siyang lumuhod.

Sa gitna ng palengke.

Sa gitna ng mga isda, ng putik, ng mga taong nakatingin.

Lumuhod si Noah Ramirez. 28 years old. Engineer. Naka-white t-shirt at naka-shorts lang. At may hawak na maliit na kahon na kulay pula.

"Cara Del Valle," sabi niya, malakas, para marinig ng buong palengke.

Natahimik ang palengke.

"10 years ago, nangako ako sayo sa hallway ng San Isidro High. Sabi ko, maghihintay ako. Sabi ko, pagbalik mo at single ka pa, liligawan kita. Tinupad ko yun."

Nanginginig ang boses niya, pero tuloy-tuloy siya.

"Hindi kita niligawan sa airport kahit gusto ko. Hindi kita niligawan sa ilalim ng puno ng mangga kahit gusto ko. Kasi gusto kong patunayan muna na kaya kitang samahan kahit saan — kahit sa palengke na amoy isda."

Tumawa ang mga tao.

"Pero ngayon, Cara, hindi na ako makapaghintay. Isang buwan na akong nanliligaw sayo araw-araw. Isang buwan na akong nagdadala ng pandesal. Isang buwan na akong sinasabihan ni Tita na torpe ako."

"TORPE KA NGA!" Sigaw ni Aling Delia, at nagtawanan lahat.

"Cara Del Valle, good girl, dati kong guro, at babaeng mahal ko simula 18 ako..."

Binuksan niya ang kahon. May lamang simpleng silver ring na may maliit na bato.

"Pwede ba... pwede ba kitang maging asawa?"

Natigilan ako.

Proposal. Sa palengke. Habang may hawak na bangus si Aling Delia. Habang nakatingin ang buong palengke ng Dagupan. Habang naka-duster lang ako at walang ligo.

Pero bakit... bakit ang ganda?

Tumulo ang luha ko. Hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa wakas, may lalaking hindi nahiya na mahalin ako kahit saan — kahit sa pinakamabaho at pinaka-maingay na lugar.

"Noah... tumayo ka nga! Nakakahiya!"

"Hindi ako tatayo hangga't hindi mo sinasagot!"

"Oo na! Oo!"

"Oo na ano?"

"Oo, papayag akong maging asawa mo!"

Sigawan ang buong palengke.

"AYIEEEEE! KASAL NA! KASAL NA!" Sigaw ni Aling Delia.

"LIBRE BANGUS SA IKAKASAL!" Sigaw ng katabing tindera.

Niyakap ako ni Noah, kahit amoy isda na kaming pareho. At isinuot niya ang singsing sa daliri ko. Sakto. Parang sinukat.

"Paano mo nalaman size ko?" Tanong ko habang umiiyak.

"Sinukat ko yung panyo mo, Cara. Yung burda. Tinantya ko."

At dun ako mas lalong naiyak.

Kasi sino bang lalaki ang magsusukat ng panyo para lang malaman ang ring size ng babaeng mahal niya?

Pag-uwi namin, si Mama nasa gate na agad, hawak ang phone.

"Aba! Live pala sa F******k yung proposal niyo! Si Aling Delia nag-live! 500 viewers na!"

"ANO?!" Sabay kaming sigaw ni Noah.

At pagtingin ko sa phone ni Mama, totoo nga — naka-live kami. May caption pa: "FORBIDDEN LOVE NO MORE! TEACHER TURNS WIFE! SA PALENGKE PA NAG-PROPOSAL! #SanaAll"

Wala na. Viral na kami sa Dagupan.

At ako, si Ma'am Cara Del Valle, dating good girl na strikta sa forbidden love, ngayon engaged na sa dating estudyante — sa gitna ng palengke, habang may hawak na bangus.

Ito na ba yung reborn na sinasabi nila?

Siguro nga. Kasi sa wakas, natutunan ko ring magpatawad — sa ex ko, sa sarili ko, at sa takot ko.

At ngayon, handa na akong maging Mrs. Ramirez.