Chapter 7: Limang Taon Pagkatapos

Limang taon na kaming kasal ni Noah.

Limang taon na simula nung proposal sa palengke na may kasamang bangus at live ni Aling Delia na umabot ng 1,000 viewers.

At ngayon, eto kami.

6:30 ng umaga. Dagupan City. Sa maliit naming bahay na may malaking kusina — yung kusinang pinangako ni Noah sakin nung engineer pa lang siya at nangangarap pa lang magkaroon ng bahay.

Ako, 41 years old na. Hindi na nagtuturo sa high school. Nagtuturo na ako sa isang maliit na review center para sa mga gustong mag-Japan — tinuturuan ko sila ng Nihonggo, ng "Arigatou" at "Sumimasen" na dati hirap na hirap ako.

At si Noah, 33 years old na. Hindi na lang basta engineer. May sarili na siyang construction firm — "Ramirez Builds" — maliit pa lang, pero siya na ang boss. At araw-araw pa rin siyang umuuwi na may dalang pandesal at iced coffee, tulad ng dati.

Pero may bago na sa bahay namin.

"Mama! Mama! Asan na yung panyo ko?"

Isang batang babae, 3 years old, kulot ang buhok, morena, at naka-pink na dress na may dilaw na ribbon — kaparehong ribbon ng maleta ko dati.

Si Cara Jr. Hindi, joke lang. Si Elise Ramirez. Anak namin ni Noah.

"Mama, yung panyo mo na may C? Hinahanap ni Papa!"

Si Noah lumabas ng banyo, naka-tuwalya lang sa baywang, nagmamadali.

"Cara, nakita mo ba yung panyo ko? Yung may burdang C na binigay ko sayo 15 years ago? Kailangan ko kasi sa site, pamunas ng pawis!"

Natawa ako.

15 years na ang nakalipas mula nung binigay niya sakin yung panyo na yun sa hallway ng San Isidro High. 15 years, pero hanggang ngayon, gamit pa rin namin.

"Nasa bulsa ng anak mo!" Sabi ko.

Kinuha ni Elise yung panyo sa bulsa niya at binigay kay Noah.

"Papa, bakit C? C for Cara? C for cute?"

Tumingin si Noah sakin, tapos kay Elise.

"C for Cara, anak. C for the woman na naghintay si Papa ng 10 years. At ngayon, C for my two Caras — ikaw at si Mama mo."

Kinilig ako kahit 41 na ako. Ganito pa rin si Noah, kahit 33 na, parang 18 pa rin pag nagpa-cute.

Maya-maya, may kumatok sa gate.

Si Mama. 65 na pero malakas pa rin, may dalang kaldero ng sinigang.

"Apo ko! Lola's here!" Sigaw ni Mama.

At sa likod ni Mama, si Aling Delia — yung tindera ng bangus na nag-live ng proposal namin dati — may dala pa ring bangus na may ribbon.

"Uy, Mrs. Ramirez! Kumusta na yung mag-asawang bangus!" Bati ni Aling Delia.

"Mama, Aling Delia, pasok kayo!" Sabi ko.

Umupo kami sa kusina. Kumakain ng sinigang, habang si Elise naglalaro ng pink na maleta kong luma — yung maletang dinala ko sa Japan at binalik ko.

"Mama," sabi ni Elise habang hila-hila ang maleta. "Punta ka Japan ulit?"

Umiling ako. "Hindi na, anak. Dito na si Mama. Dito na tayo."

"Totoo, Ma'am... este, Cara," singit ni Noah. "Dito na tayo. Hindi na kita papayagang umalis ulit ng 10 years. Isang araw pa lang na wala ka, miss na miss na kita."

"Eh dati 10 years mo akong nahintay ah," biro ko.

"Oo, pero dati, hindi pa kita asawa. Ngayon, asawa na kita. Iba na yun."

At dun, niyakap ako ni Noah sa harap ni Mama at Aling Delia at Elise.

Sa harap ng kusinang pangarap namin.

Sa gabi, pagkatapos matulog ni Elise, nakaupo kami ni Noah sa terrace. Hawak niya ang kamay ko, suot ko pa rin ang silver ring na binigay niya sa palengke — medyo kupas na, pero hindi ko pa rin pinapalitan.

"Noah," sabi ko.

"Hmm?"

"Nagsisisi ka ba?"

"Saan?"

"Na naghintay ka ng 10 years? Na ako ang pinili mo? Na good girl na strikta sa forbidden love ang pinakasalan mo?"

Tumingin siya sakin, seryoso.

"Cara, makinig ka. 18 ako nung nangako ako sayo. Akala ng lahat, trip lang. Akala nila, puppy love lang. Pero hindi. Ikaw ang dahilan kung bakit ako nag-engineer. Ikaw ang dahilan kung bakit ako nagsikap. Kasi gusto kong pagbalik mo, may maipagmamalaki ako. Hindi na ako yung pasaway na estudyante mo. Lalaki na ako na kayang bumuo ng bahay para sayo."

Tumulo ang luha ko.

"At ngayon, may anak na tayo. May bahay na tayo. May malaking kusina ka na. May panyo pa rin tayo. At may bangus pa rin si Aling Delia. Anong pagsisisihan ko dun?"

Ngumiti ako.

"Wala," sabi ko. "Wala kang dapat pagsisihan. Kasi ako rin, hindi ako nagsisisi na sinagot kita sa palengke kahit naka-duster lang ako at walang ligo."

Tumawa siya nang malakas.

"Alam mo ba, Cara, hanggang ngayon, viral pa rin yung video ni Aling Delia. May nag-comment pa nga last week: 'Sana all, sa palengke lang nag-propose pero hanggang dulo.'"

"Syempre, sino ba naman mag-aakala na yung dating Ma'am na strikta sa bawal na pag-ibig, magiging asawa ng dating estudyante?"

"My Teacher Turned My Wife," bulong niya, at hinalikan ang noo ko.

"My Student Turned My Husband," bulong ko pabalik.

At sa ilalim ng bituin ng Dagupan, sa terrace ng bahay na pinangarap namin, niyakap ko ang asawa ko — dating estudyante, ngayon habambuhay ko nang kasama.

At sa wakas, natutunan ko ang tunay na ibig sabihin ng mga salita:

Goodgirl — hindi dahil hindi nagkakamali, kundi dahil marunong magpatawad at magmahal ulit.

Forbidden Love — hindi bawal kung handa kayong ipaglaban.

Reborn — hindi lang ako bumalik sa Pilipinas, bumalik ako sa sarili ko.

Forgiveness — natutunan kong patawarin ang nanloko sakin sa Japan, at patawarin ang sarili ko sa pagkatakot magmahal.

At True Love — yung naghihintay ng 10 years, nag-propose sa palengke, at nagbigay ng panyo na may burdang C.

Ito ang kwento namin ni Noah.

Mula sa pangakong "Maghihintay ako, Ma'am."

Hanggang sa "Asawa ko na siya."

Akala namin, tapos na ang lahat ng sakit.

Pero alas-6:30 ng umaga na yun, habang nagtitimpla ako ng kape sa malaki naming kusina, may kumatok sa gate.

Hindi si Aling Delia.

Si Mama.

At sa likod niya, yung taong limang taon ko nang hindi nakikita — yung taong nagsabing hinding-hindi ako magiging masaya kay Noah.

Ngayon, nakaluhod siya sa putikan ng Dagupan, umiiyak.

"Cara, nagkamali ako. Too late na ba talaga?"