Chapter 6: Ang Kasal

Chapter 6: Ang Kasal

Dalawang buwan pagkatapos ng palengke proposal na naging viral sa buong Dagupan.

Dalawang buwan na puro "Uy, kayo yung mag-asawang bangus!" ang tawag samin sa palengke.

At ngayon, eto na kami. Sa simbahan.

Hindi malaking kasal. Hindi sa hotel. Hindi sa beach. Sa maliit lang na simbahan ng San Isidro — yung simbahan kung saan kami dati nagfi-field trip ng 11-HUMSS.

Ako, si Cara Del Valle, 36 years old. Naka-simpleng puting dress lang na hanggang tuhod, hindi bongga, pero may dala pa ring pink na panyo na may burdang C sa kamay. Good girl pa rin, pero hindi na strikta. Natutunan ko nang ngumiti kahit bawal.

At si Noah, 28 years old, naka-barong na medyo malaki pa sa kanya kasi hiniram lang sa Tito niya, pero gwapo pa rin. Hawak niya ang kamay ko, nanginginig.

"Kinakabahan ka?" Bulong ko.

"Oo, Ma'am... este, Cara," bulong niya pabalik. "Baka kasi biglang sabihin ni Father na bawal pa rin ang teacher at student."

"Engineer ka na, Noah. Hindi ka na student."

"Pero ikaw, teacher ka pa rin ng puso ko."

Napailing ako pero kinikilig ako sa loob.

Sa upuan, nandun si Mama, umiiyak na habang naka-live ulit sa F******k.

"Live po tayo mga mare! Ang kasal ng anak ko! Yung teacher turned wife! My Teacher Turned My Wife na talaga!"

Nandun din si Aling Delia na may dalang bangus na may ribbon — regalo raw.

Nandun si Ma'am Santos, dati kong co-teacher, na umiiyak din.

At sa pinaka-likod, nandun si Trish, yung dating kaaway. Naka-dress siya, may dalang brownies pa rin, pero ngumiti siya sakin at nag-thumbs up. Siguro, sa wakas, natanggap niya na rin.

"Do you, Noah Ramirez, take Cara Del Valle to be your wife?" Tanong ni Father.

Tumingin si Noah sakin. Yung tingin na 10 years kong hindi nakita pero lagi kong naalala.

"Yes, Father. 10 years ko na siyang hinihintay. 10 years ko na siyang pangarap. At ngayon, hindi ko na siya pakakawalan. I do."

"Do you, Cara Del Valle, take Noah Ramirez to be your husband?"

Huminga ako ng malalim. Naalala ko lahat.

Yung unang araw ko sa San Isidro High.

Yung panyo na binigay niya.

Yung pangako sa hallway.

Yung 10 years sa Japan na akala ko katapusan na ng lovelife ko.

Yung betrayal ng ex ko na akala ko hindi ko na malalampasan.

Yung pagbalik sa airport na may karatulang "Single ka pa ba?"

Yung palengke proposal na amoy bangus.

At yung forgiveness na natutunan ko — hindi lang para sa mga nanloko sakin, kundi para sa sarili ko na natakot magmahal ulit.

"I do," sabi ko, at tumulo ang luha ko. "I do, Noah. Simula nung estudyante kita, hanggang sa maging asawa na kita. I do."

"By the power vested in me, I now pronounce you husband and wife."

At hinalikan ako ni Noah.

Hindi sa pisngi. Hindi sa noo.

Sa labi. Sa harap ng buong simbahan, sa harap ni Mama na sumisigaw ng "AYIEEEEE!", sa harap ni Aling Delia na sumisigaw ng "LIBRE BANGUS ULI!", at sa harap ng mga kaklase niya dati na dati kong estudyante.

Paglabas namin ng simbahan, naghagis si Mama ng bigas.

At may humabol na maliit na bata.

"Ma'am Cara! Ma'am Cara! Pwede pa po ba kayong maging teacher namin ulit?"

Tumingin ako kay Noah. Tumingin si Noah sakin.

Ngumiti ako.

"Hindi na, anak," sabi ko. "Pero pwede niyo akong tawaging Mrs. Ramirez."

At nagtawanan kaming lahat.

Sa gabi, sa maliit na reception sa bahay lang, habang kumakain kami ng sinigang na bangus — yung bangus na binili namin nung nag-propose siya — tinanong ako ni Noah.

"Cara, anong pakiramdam?"

"Anong anong pakiramdam?"

"Na yung dating Ma'am mo, asawa mo na ngayon?"

Tumingin ako sa singsing na silver na suot ko, sa pink na panyo na nasa bulsa ko pa rin, at sa lalaking nasa harap ko na naghintay ng 10 taon.

"Parang... parang reborn," sabi ko. "Parang binigyan ako ng second chance. Hindi lang sa pag-ibig, kundi sa buhay."

Hinawakan niya ang kamay ko.

"At ako, Cara, anong tawag mo sakin ngayon?"

Tiningnan ko siya, at sa unang pagkakataon, hindi ko siya tinawag na Noah o estudyante.

"Asawa ko."

At dun, sa maliit na bahay sa Dagupan, sa ilalim ng ilaw na medyo kurap-kurap, sa harap ng videoke ni Mama na kumakanta ng "Forevermore," naging kami na talaga.

Hindi na teacher at student.

Hindi na forbidden love.

Hindi na good girl at pasaway.

Asawa na.

My Teacher Turned My Wife.

At sa comment section ng live ni Mama, nabasa ko ang isang comment galing kay Trish:

"Congrats, Ma'am Cara! Deserve mo yan! - Trish (dating mortal enemy, ngayon bridesmaid mo na sana next time)"

Natawa ako.

Forgiveness. Reborn. True love.

Ito na yung ending na hinihintay ng lahat.

WAKAS.