FAZER LOGINSabi nila walang perpektong tao sa mundo. Gaya nalang ni Nicko Buenavista. Gwapo siya, mayaman ngunit may malaki siyang problema sa kanyang pagkatao. Siya ay may sakit na kung tawagin ay torets syndrome na— madalas ay napag kakamalan siyang may sira sa ulo kapag inaatake siya. Bawal sa kanya ang ma stress at mapagod dahil mag sisimula nanamang aatake ang kanyang sakit. Ngunit mas susubokin pa ang kanyang katatagan sa pag papatakbo ng kanilang kumpanya. Ang kumpanyang pinag hirapang itayo at palaguin ng kanyang amang yumao. Na sa kalaunan ng mabyuda ang kanyang ina ay muli itong nag asawa at ang napangasawa nito ay ang taong pilit na kukuha ng kumpanyang pinag hirapan ng kanyang ama at tanging kumpanyang minana niya rito. Hanggang sa dumating ang isang babaeng magpapatibok ng kanyang puso. Ililihim niya kaya ang kanyang pagkatao para lang magustuhan siya nito? O ito ang tutulong sa kanya upang tanggapin niya ng buo ang kanyang pagkatao.
Ver maisزهرة ، تحمل في ملامحها شيئًا من التعب الجميل، ذلك الذي تصنعه الأمومة حين لا تترك لصاحبته وقتًا كافيًا لالتقاط أنفاسها، لكنها في المقابل تمنحها معنى أعمق للحياة. في بيتها طفلان يملآن الفراغات كلها؛ طفل صغير يركض بين الغرف كأنه لا يعترف بالحدود، وطفلة تمسك العالم بيديها الصغيرتين وتتعلم كيف تضحك عليه وتبكي منه في الوقت نفسه. بينهما، كانت زهرة تعيش نسختها الأكثر صدقًا، والأكثر هشاشة أيضًا.
زوجها رجل يمرّ في حياتها كظلّ ثابت، ليس كثير الكلام، لكنه موجود بطريقة لا تُقال بل تُفهم. بينهما سنوات من التعود، ومن محاولات الفهم، ومن الصمت الذي يطول أحيانًا أكثر مما ينبغي. كانت زهرة تشعر في لحظات كثيرة أنها تبذل أكثر مما يُرى، وتحب أكثر مما يُجاب، لكنّها رغم ذلك لا تتوقف عن المحاولة، كأن داخلها إصرارًا خفيًا على إنقاذ ما يمكن إنقاذه حتى آخر لحظة. في داخلها، عالم آخر لا يراه أحد بسهولة. زهرة تحب الرسم، ليس كموهبة فحسب، بل كطريقة تنفّس. حين تضيق بها الكلمات، تفتح لنفسها نافذة صغيرة من الألوان. خطوطها ليست مثالية دائمًا، لكنها صادقة. كل خط فيها يحمل شيئًا لم يُقل، وكل ظلّ فيها يحكي عن شعور مرّ ولم يجد طريقه إلى الكلام. وفي الخلفية دائمًا، موسيقى هادئة، كأنها تترجم ما لا تستطيع هي ترجمته من مشاعر. كانت تحب أيضًا الكتابة، تكتب لنفسها أكثر مما تكتب للآخرين. تكتب عن أمّهات يشبهنها، عن نساء يبتسمن أمام الأطفال ثم يخفن في الداخل بصمت، عن لحظات اشتياق لأهل بعيدين لا ينطفئ حضورهم في القلب مهما طال الغياب. أحيانًا كانت تكتب جملة واحدة فقط، لكنها تبقى معها طوال اليوم كأنها حقيقة صغيرة لا يمكن تجاهلها. الحياة معها لم تكن سهلة ولا قاسية بشكل كامل، كانت شيئًا بين الاثنين، مثل يومٍ غائم لا يقرر إن كان سيمطر أم سيبقى صامتًا. في بعض الأيام تشعر أن كل شيء يمشي بصعوبة، وفي أيام أخرى تلتقط لحظة بسيطة — ضحكة طفل، أو كوب قهوة دافئ، أو أغنية قديمة — فتشعر أن الدنيا أخف قليلًا مما تبدو عليه. زهرة حساسة، وهذا الشيء لم يكن يومًا بسيطًا عليها. المشاعر عندها لا تمر مرورًا عابرًا، بل تقف، تُفهم، تُعاد، تُسترجع مرات كثيرة. لذلك كانت تتعب بسرعة، وتفرح بسرعة، وتنهار أحيانًا بصمت لا يراه أحد. لكنها أيضًا كانت تملك قدرة غريبة على النهوض من جديد، كأن داخلها شيء لا يقبل الانكسار الكامل. أكبر ما يربطها بالحياة هو أطفالها. فيهم تجد سببًا للاستمرار حتى في الأيام التي تشعر فيها أنها منهكة من كل شيء. كانت تنظر إليهم وتفكر أن العالم رغم كل ثقله، ما زال يستحق أن يُعاش من أجل هذه التفاصيل الصغيرة. وفي الليل، حين يهدأ البيت، وتنام الأصوات كلها، تبقى وحدها مع أفكارها ذكرياتها. أحيانًا تشتاق لأهلها بشكل موجع، اشتياق لا يخف مع الوقت بل يتبدل شكله فقط. وأحيانًا تفكر بنفسها: هل أنا بخير؟ هل هذا يكفي؟ لكن الإجابة لا تأتي دائمًا، أو تأتي على شكل تنهيدة طويلة. ومع ذلك، تستيقظ في اليوم التالي، وتبدأ من جديد. تطبخ، ترتب، تحتضن، تبتسم، وتكمل الدور الذي لا أحد يصفق له لكنه يُبقي البيت حيًا. في داخلها، هناك امرأة لا يراها الجميع: امرأة تحب، تتألم، تحلم بصمت، وتقاوم بطريقة هادئة جدًا تشبه صبر البحر. امرأة اسمها زهرة… تعيش حياتها بين ما يُقال وما يُحسّ، وتكتب وجودها كل يوم دون أن تنتبه أنها في الحقيقة، تصنع روايتها بنفسها. هنالك اسرار هنالك الكثير من الأمور التي لم تكن تعرفها سابقا لكن الآن هي في ورطة كبيرة وتدرك مع الوقت كم أنها فتاة سيئة.Matapos ang kanilang kasal ay nag paiwan ang dalawa sa isla. Doon nila gaganapin ang kanilang Honeymoon. Ang islang iyon na pinag dausan ng kasal ng dalawa, ay ang isla del Castillo na pag magmay-ari nina jordan del Castillo, ang ama ni Lucas del Castillo. Hindi iyon napansin ni andrea, dahil una niyang napansin ang ganda ng paligid nito. Sa islang iyon din ginanap ang kasal nina jordan del Castillo at eloisa mae Macaraeg, balak nilang doon na rin idadaos ang magiging kasal ng kanilang mga anak balang araw. Naniniwala kasi ang dalawa na maswerte ang lugar na iyon, dahil dinivelop ang lugar na iyon, dahil sa pag ibig ni jordan kay eloisa.Kaya ng malaman nila ang balak na pag papakasal ni nicko kay andrea ay ang lugar na iyon ang kanilang iminungkahi na gaganapan ng magiging kasal ng dalawa. Katatapos lang mag love making ng dalawa. Kasalukuyang naka tayo sa balkonahe noon si nicko at naka tanaw sa malayo, nang lapitan siya ni andrea at yakapin sa likuran nito."anong iniisip mo mah
Luhaan ang dalawa ng mag tagpo sa harapan ng altar. Hawak kamay silang humarap sa Paring mag kakasal sa kanila."you may now kiss the bride.." Saad ng pari kay Nicko.Tapos na ang kasal ay hindi parin makapaniwala si andrea na buhay si nicko. Hinalikan siya ng binata sa kanyang labi. Habang magkalapat ang labi ng dalawa ay narinig nilang nag papalakpakan ang mga tao sa loob ng simbahan.Nang mag hiwalay ang kanilang labi ay niyakap pa siya nito ng mahigpit. "congratulations to both of you!.." Bati sa kanila ni Ginang helen pagka lapit palang nito sa kanilang dalawa. Yumakap ito sa dalawa. Humalik naman sa pisngi nito sina andrea at nicko. "salamat mommy.." Halos sabay na saad ng dalawa sa ginang na noo'y punong puno ng luha ang mga mata nito. "bakit po kayo umiiyak mommy?" Tanong ni andrea sa ginang na noo'y nag pupunas na ng luha nito."masaya lang ako anak.. Masayang masaya.. Hindi ko akalain na darating tayo sa ganitong punto.. Na magiging manugang na kita.." Tugon nito kay
Flashback:Isang buwan bago ang mangyaring pag kalat ng video ni nicko, na si andrea pa ang kumuha ay nakatakda na sana siyang magpa opera sa ibang bansa. Tumawag kasi ang kanyang personal doctor na mayroon na daw nakuhang heart donor para sa kanya. Ngunit nag aalangan ang binata, dahil na kumpirma niya na sa kanyang sarili na mahal na nga niya si andrea, at sa tingin niya ay hindi niya kayang mawalay dito. Nasanay na kasi siya sa presensya nito, na palagi niya itong nakakasabay kumain, maging sa pag pasok at pag uwi nila sa trabaho. Kulang na nga lang ay mag tabi sila nito sa pag tulog. Hanggang sa dumating ang araw na napansin niyang parang hindi na masaya si andrea sa kanilang set up. Iniisip kasi ng binata na mahal talaga ni andrea si Lucas at kaya ito nalulungkot ay dahil hindi na nito nakakasama madalas ang lalaking iniibig nito na si Lucas. Dahil nga sa magkasama na silang naka tira nito sa iisang iisang bubong.Dahil doon ay nasasaktan si nicko, ayaw niya kasi na nakikitang
Parang na istatuwa si andrea ng hindi si mang delfin ang taong hinawakan niya. Kamukhang kamukha ito ni nicko. Naka ngiti sa kanya ang lalaki pagka harap nito sa kaniya."nicko...?" Halos pa bulong na saad ni andrea. Biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso. Mas lumapad pa ang pagkaka ngiti ng lalaking kanyang kaharap.Hindi na napigilan ni andrea ang kanyang sarili. Niyakap niya ito ng mahigpit. Habang naka yakap si andrea dito ay inaasahan niyang bigla itong mawawala habang yakap niya. Ngunit sa ilang segundo siyang na kayakap dito ay nanatili pa rin itong nayayakap niya."no please.. Kung panaginip lang to ayoko ng magising lord.." Halos pa bulong na saad ni andrea sa kanyang sarili."Mahal mo ba si nicko?.." Tanong ng lalaking ka yakap niya sa paos na boses. "oo mahal na mahal ko siya.."Matapos na sabihin iyon ng dalaga ay doon niya lang naramdaman na niyakap din siya nito at mas mahigpit pa ang ginawang yakap nito sa kaniya. Kumalas sa pagkaka yakap dito si andrea. Ngunit
Dalawang hakbang nalang ang pagitan ni andrea sa imahe ni nicko. Muli niyang binigkas ang pangalan nito. "nicko..." Naka titig parin sa kanyang mukha ang imahe at hindi parin nawawala ang ngiti nito sa labi. Sa paningin ni andrea ay mas lalong gumuwapo ito. Nang akma niya na itong yayakapin ay may n
Araw ng Sabado. Na kapag pasya na si andrea na paupahan nalang muna ang bahay na nabili niya. Hindi pa naman niya ito napapa renovate kaya ma-aari niya pa itong paupahan muna.Titira muna sila sa condo ni nicko ng kanyang kapatid, upang masunod ang hiling ni nicko sa kanya bago ito mawala na doon mun
Namalayan nalang ni andrea na huminto ang kanilang sinasakyan sa tapat ng isang gusali kung saan naroroon ang condo unit ni nicko. "let's go iha.. Pasyalan natin itong condo unit ni nicko.." Anyaya ng ginang kay andrea. Nakababa na ang ginang, pero si andrea ay nanatili pa ring naka upo ito. Nag dad
"i miss you.." Saad ng binata sa paos na boses habang naka titig sa mukha ni andrea."na-miss din kita.." Tugon ni andrea ng may ngiti sa labi. Akma sana siyang hahalikan ni nicko pero iniwas niya ang mukha niya dito. "ubusin mo na tong pagkain mo para makap


















Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.