Chapter 4

Irish’s POV

“UY, ‘te, tulala ka d’yan.”

Napalingon ako sa likod nang may tumapik sa ‘kin. Si Patricia lang pala.

Naiiling akong bumalik sa pag-aayos ng mga maleta sa baggage room. “Oh, napadpad ka rito?”

Nginisian ako ni Patricia. “As usual, pinapatawag ka na ni Bossing.”

Umirap ako sa hangin nang maalala ‘yong sinabi ni Gavriel isang linggo nang nakalilipas.

“I’ll be in your care… Natalia.”

“Feel ko talaga, trip ka no’n ni Bossing!” pang-aasar pa ni Patricia.

Kinunotan ko siya ng noo. Kung trip talaga ako no’n, edi sana hindi na niya ako pinakawalan noon. “Sira. Syempre, bago lang si Mr. CEO sa hotel at kailangan ng tulong dito. Nagkataon lang na ako ang pinakamatagal na empleyadong kasing-edad niya…”

“Sus! Sinasabi mo lang ‘yan. Bukas, makalawa, ikaw na ang first lady ng Mi Amore Hotel.”

Inirapan ko na lang siya. “Ang mabuti pa, ipa-check up mo na iyang delulu mo.”

Hinampas niya ako sa braso. Tinawanan ko na lang siya at nagpaalam na para umakyat sa opisina ni Gavriel.

Pagkarating do’n, binati ako ng patong-patong na papeles sa office table. I saw Gavriel combing his hair with his fingers, his brows almost forming into a straight line.

Nag-angat siya ng tingin sa ‘kin pagkasara ko ng p***o. Ang kaninang kunot sa noo niya, bahagyang lumuwag nang magtama ang tingin namin.

“Good morning, Mr. CEO,” pormal kong bati sa kaniya.

He took off his prescription glasses. “Natalia.”

“Yes, Sir?”

“Have you eaten your lunch yet?”

Natigilan ako. There he goes again, acting all concerned.

“Yes, Sir,” tipid kong sagot.

Gavriel pursed his lips. “That’s good.”

Tumikhim ako. “You called for me, Sir?”

“Ah, yes…” He adjusted his necktie and leaned back on his swivel chair. “I was wondering if you could join me for lunch.”

Nagbasa ako ng labi, pinipilit na magpatay-malisya. “Well then, Sir. If there’s nothing else, I shall take my lea—”

“Wait.”

Unti-unti siyang tumayo, mabigat ngunit desidido ang mga hakbang niya papunta sa ‘kin.

“I actually called you for another reason.”

Dinunggol ako ng kaba sa dibdib. Anong ibig sabihin no’n? Nalaman na ba niya… na may anak kaming dalawa—

“You may bring the twins for the upcoming celebration of the hotel’s founding anniversary.”

I stared at him in disbelief. “K-Kahit hindi na, Sir. I’m sure manggugulo lang—”

“I insist.” Gavriel towered over me, may kapilyuhang naglalaro sa mga mata niya. “Besides, the investors from last time would bring their grandchildren. It’d be nice to build connections with them.”

Matiim ko siyang tinitigan. What are you planning, Gavriel?

I sighed. “Alright, Sir. If the twins would agree.”

The corners of his lips rose. “I’ll hold you to that, Natalia.”

NAKASIMANGOT akong nagpaanod sa mga anak kong patakbong pumasok sa hotel.

“Mommy, hurry! I wanna try their chocolate fountain!” si Nathaniel, niyuyugyog pa ang kamay ko.

At saan naman niya nalamang may chocolate fountain…?

Nginitian ako ni Nathalie. “Daddy will be there too, right, Mom?”

Mariin akong napapikit sa kakulitan ng dalawa. Ever since they stayed at Gavriel’s office, they had this funny idea to call him Daddy. Kahit na ilang beses ko na silang sinasaway at tinatama.

I mean, hindi ko naman sila kailangang itama dahil anak naman talaga namin sila ni Gavriel, pero…

“Natalia.”

Gavriel, standing gorgeously in his black tux, tilted his head as he stared at me from head to toe. Tumaas pa ang gilid ng labi niya nang dumapo ang tingin niya sa slit ng column beige dress na suot ko. Napaiwas ako ng tingin.

“Daddy!”

Bumitiw sa akin ang mga anak ko at kumapit sa magkabilang hita ni Gavriel.

“Nathaniel! Nathalie!” saway ko sa kanila.

Tumingin sa akin si Gavriel, nakangisi. Damn that grin. “Seems like the kids are craving for a father’s attention. That is… seeing that they’re calling a complete stranger their Dad.”

Plastik akong ngumiti. “It’s not necessarily a role you can just fill in, Sir.”

Gavriel raised his brows, then lowered himself to scoop both our kids into his arms. Nathaniel and Nathalie giggled at the gesture.

“Too bad, the twins seemed to be fond of me playing Daddy with them.”

PASULYAP-SULYAP ako sa mga anak kong nakikipaglaro kasama ang mga apo ng investors. Then, I heard a low chuckle behind me.

“I never imagined you’d be the strict type of a mother.”

Nilingon ko ‘yon, at nahigit ang hininga nang makita ang mukha ni Gavriel na iilang pulgada na lang ang layo sa ‘kin.

I tried stepping away, when a waiter suddenly passed by. As if on instinct, Gavriel’s hand caught mine and pulled me closer to his chest.

“Hey, you.” Namumutlang humarap sa kaniya ‘yong waiter.

“S-Sorry, Sir! Nagmamadali lang po.”

Madilim niyang tinitigan ang lalaki. “Who’s your supervisor?”

Nahagip ng paningin ko ‘yong mga matang nakatutok sa direksyon namin. I bit my lip and whispered to Gavriel, “That’s enough. You’re garnering attention to us, Sir.”

Bumaba ang tingin niya sa ‘kin, his breath tickling my ears. “Anong paki ko sa kung sinong nakatingin sa ‘ting dalawa?”

My heart ran amok inside my chest. Nagbalik sa isip ko ‘yong prom kung saan tinanggihan niya lahat ng nagyaya sa kaniyang maging partner at dumikit lang sa ‘kin buong gabi.

Umiwas ako ng tingin nang magbadyang tumakas ‘yong mga luha sa mata ko. Kailan ba ako tatantanan ng mga alaalang ‘to?

Binawi ko ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya at pumunta ng bathroom. Pagtingin ko sa salamin, namumula ang mga mata ko at taas-baba ang dibdib sa paghinga nang malalim.

Tama na, Irish. Matagal na kayong tapos.

Nang medyo kumalma, tumingin ako sa phone. Mag-aalas nuwebe na ng gabi. Lumabas ako ng bathroom at hinanap sina Nathalie at Nathaniel sa kaninang pwesto nila.

Kumunot ang noo ko nang hindi ko sila makita ro’n. Luminga-linga ako sa paligid. Natanaw ko si Patricia na pasimpleng kumukurot sa buffet.

Tinapik ko siya.

“Ay, tilapiang pinaglihi sa palaka!” Napahinga siya nang malalim, saka ako pinandilatan. “Ano ka ba, Irish!”

“Nakita mo ba ‘yong mga anak ko?”

Ngumuso siya habang nag-iisip. “Kakakita ko lang sa kanila kanina, ah. Kinakalikot ‘yong mga decoration sa labas ng resto.”

Napakagat-labi ako. Nasa’n na naman ba ‘yong mga anak ko?

“Sige, sige. Salamat!”

Nilibot ko na ang buong hall pero hindi ko sila nakita. Triny kong magtanong sa iba pang mga katrabaho pero wala rin silang maisagot.

Sapo ko ang noo habang nagpapaikot-ikot sa buong floor. Oh, God, please keep my angels safe.

Nagsimulang pumatak ang mga luha sa mata ko. Nasa elevator na ako para umakyat at maghanap sa iba pang palapag, nang bumukas ‘yon at nagtama ang mga mata namin ni Gavriel.

“Natalia?”

Nanginginig ang mga labing pumasok ako sa elevator. Hinigit niya ang palapulsuhan ko, at sa pangalawang pagkakataon, muling nagdikit ang mga katawan namin.

“What happened? Anong… bakit ka umiiyak?”

A sob escaped my lips when I heard the familiar gentleness in his favor. It was the same tone he always used to soothe me when I was in distress.

“Gavriel…” His expression softened when I called his name. May kung ano sa mga mata niya habang sinusuyod ang mukha ko. And for a moment, I thought I saw the same gaze he had whenever he would say he loved me.

Kinagat ko ang labi ko. Come to your senses, Irish.

“I mean, Mr. CEO.”

Marahan siyang pumikit. Nang buksan niya ulit ang mga mata, seryoso na siyang tumingin sa akin. “What is it?”

“Please help me find the twins.”