Se connecterJamesMabigat yung ulo ko pagdilat ko.Parang may humahampas sa sentido ko habang pilit kong inuunat yung katawan ko sa kama.Damn.Napapikit ako sandali habang pilit inaayos yung memorya ko ng kagabi.The bar.Althea.The drive home.Then—Bigla akong napamulat.Napalingon ako agad sa tabi ko.And there she was.Nakahiga si Althea nang nakatalikod sa’kin, mahigpit na nakayakap sa kumot habang mahina ang paghinga.Tahimik.Pero kahit nakatalikod siya—may kakaiba.Parang malamig.Parang malayo.Unti-unting bumalik lahat sa’kin.The kissing.The way she responded to me.The way I completely lost control the second she kissed me back.Napahawak ako agad sa noo ko.Fuck.Huminga ako nang malalim habang pilit nilulunok yung bigat sa dibdib ko.Hindi ako dapat umabot doon.Hindi habang lasing siya.Hindi habang pareho kaming emotionally vulnerable.Pero kahit anong pilit kong pagsisisi—alam kong hindi ko kayang sabihing ayaw ko yung nangyari.Because I wanted her.More than I should.Mas
Althea“Ahh… Amara… Amara…”Magkahalong daing at ungol ang kumawala sa labi ni James habang mahigpit akong nakakapit sa balikat niya.Mabigat ang paghinga naming dalawa.Mainit.Magulo.At puno ng kasabikang pareho naming matagal na yatang pilit nilalabanan.Ramdam ko pa rin ang mabilis na tibok ng puso niya habang unti-unting bumabagal ang galaw ng katawan namin matapos ang gabing halos mawalan kami pareho ng kontrol.Pero kasabay ng init na iyon—parang may malamig na tubig na biglang bumuhos sa buong pagkatao ko.Amara.Hindi ako.Amara.Parang biglang tumigil ang mundo ko.Unti-unting nanlamig yung balat ko habang nakatitig lang ako sa kisame, pilit iniintindi kung tama ba talaga yung narinig ko.Pero malinaw.Sobrang linaw.At habang ako’y tuluyang nawawala sa sarili dahil sa sakit—si James naman ay dahan-dahang bumagsak sa tabi ko, mabigat ang paghinga.Pagod.Mahimbing.Parang wala lang.Parang hindi niya winasak yung gabi gamit ang isang pangalan lang.Hindi ko namalayang nan
Maingat na binuhat ni James si Althea mula sa sofa.Mahina lang ang ilaw sa hallway ng condo niya habang dahan-dahan niya itong dinadala papunta sa guest room—pero bago pa man siya makarating doon, bahagyang gumalaw si Althea sa mga braso niya.“…James…”Napabuntong-hininga siya.“I’m here.”Half-asleep lang ito, nakasandal ang noo sa balikat niya habang mahina ang paghinga.At lalong naging delikado para kay James.Pagpasok niya sa kwarto, maingat niya itong inihiga sa kama.Inaayos lang sana niya ang kumot nang biglang kumapit si Althea sa sleeve ng polo niya.Mahina.Pero sapat para mapahinto siya.Napatingin siya rito.Magulo ang buhok.Namumula nang bahagya ang pisngi dahil sa alak.At kahit natutulog—parang may lungkot pa rin sa mukha nito.Dahan-dahang umupo si James sa gilid ng kama.Pinagmasdan lang niya ito.Too close.Too tempting.Too dangerous.Dapat aalis na siya.Alam niya iyon.Pero nang gumalaw si Althea at bahagyang mapasinghap habang nakahawak pa rin sa kanya—may b
JamesHindi ko pa rin alam kung bakit ko ginawa ‘yon.Siguro dahil matapos yung dinner—ayoko pang matapos yung gabi.Simple lang dapat ang plano.Dinner.Usap.Hatid.That’s it.Pero habang magkasama kami ni Althea sa rooftop restaurant, habang pinapanood ko siyang umiwas ng tingin tuwing nagiging personal yung usapan—mas lalo kong narealize na hindi pa ako handang umuwi.At mukhang siya rin.“May lakad ka pa?” tanong ko habang palabas kami ng restaurant.Napatingin siya sa’kin habang inaayos yung blazer niya.“Bakit?”Huminto ako saglit bago nagsalita.“Drink?”Umangat agad yung kilay niya.“Excuse me?”“Relax,” sabi ko habang binubuksan yung pinto ng sasakyan para sa kanya. “One drink.”Napairap siya.“Parang ‘yan din yung sinabi mo sa dinner.”“And technically tama naman ako.”Napailing siya habang sumasakay.“You’re persistent.”“Selective.”Napatawa siya nang mahina.At doon pa lang—worth it na agad yung pagod ng buong araw.Dinala ko siya sa isang private bar sa Makati.Hindi ma
AltheaHindi naging madali ang sumunod na mga araw.At mas nakakainis doon—wala naman talagang nangyari.Hindi naging makulit si James.Hindi siya nagte-text gabi-gabi.Hindi rin siya biglang sumusulpot sa office para manggulo ng isip ko.He gave me space.Exactly what I should’ve wanted.Pero somehow—yun din yung dahilan kung bakit lalo ko siyang naiisip.Nakakainis.Tatlong araw.Tatlong araw na walang unexpected visits.Walang “coffee?”Walang sarcastic comments.Walang matalim na tingin na parang binabasa niya lahat ng pilit kong tinatago.At habang tumatagal—mas lalo kong napapansin yung pagkawala niya sa routine ko.Which was ridiculous.“Boss.”Napalingon ako kay Karen habang papasok ito sa office ko dala ang tablet at ilang folders.“Mukha kang may gustong awayin,” sabi nito.Napairap ako.“Good morning din.”Ngumisi ito habang umuupo sa tapat ko.“So…” sabi nito habang nakatingin sa’kin na parang investigator. “Hindi pa rin nagpaparamdam si Mr. Investor?”Napakunot noo ako
AltheaHindi ako agad nakatulog.Kahit anong pilit kong ipikit ng mata ko, bumabalik lang sa isip ko yung nangyari sa loob ng sasakyan.Yung boses niya.Yung paraan ng pagkakasabi niya.Diretso.Walang paligoy.Walang laro.“I like you, Althea.”Napabuntong-hininga ako habang nakatitig sa kisame ng condo ko.Tahimik ang buong unit. Tanging mahinang ugong lang ng air conditioner at ilaw mula sa city skyline ang kasama ko.Normally, gusto ko ang ganitong katahimikan.It helps me think.Helps me stay composed.Helps me stay in control.Pero tonight?Parang lalo lang nitong pinapalakas yung ingay sa utak ko.Napapikit ako sandali.“This is ridiculous,” bulong ko sa sarili ko.Hindi ito dapat big deal.Hindi ako teenager.Hindi rin ako yung tipo ng babae na basta-basta natitinag dahil lang sa confession.I’ve handled bigger things.Harder things.So bakit parang isang simpleng linya lang niya yung sumisira sa focus ko?Bumangon ako mula sa kama at naglakad papunta sa kitchen island. Kumuha







