LOGINMadaling-araw.Tahimik ang buong bahay, pero hindi tahimik ang isip ni Ethan. Nakatayo siya sa may bintana ng kwarto, nakatanaw sa labas. Madilim pa ang langit, at tanging ilaw ng poste sa kalsada ang nagbibigay liwanag sa paligid. Hawak niya ang cellphone niya—ilang beses na niyang tiningnan, ilang beses na rin niyang tiningnan ang numero ng kanyang private investigator.Tinawagan niya ulit ang numero, sabik sa sagot, ngunit may halong kaba. “Hello… . Paki-check mo na ang background ni Althea Villanueva, please. Medyo… kakaiba ang nararamdaman ko. Gusto kong siguraduhin ‘yon.”May konting katahimikan sa kabilang linya, bago sumagot ang investigator. “Ethan… okay, noted. Pero sandali lang ha, ire-review ko ang lahat ng dokumento at litrato mo. Sabihin mo muna, bakit parang may nagbago sa ‘yo? Normally, hindi ka nagpapabackground check lalo na asawa mo pa.”Napabuntong-hininga si Ethan. “Hindi ko alam… may nararamdaman lang ako. Para bang may iba sa kanya. Para bang… hindi siya . Kung
Gabi na nang tumigil ang sasakyan sa harap ng bahay.Tahimik ang paligid. Tanging ilaw mula sa poste sa labas ang nagbibigay ng mahinang liwanag sa madilim na kalsada. Walang masyadong tao. Walang ingay. Parang ang buong mundo—nakahinto.Perpekto.Dahan-dahang bumukas ang pinto ng sasakyan.At bumaba si Althea.Maayos ang buhok. Maayos ang damit. Walang bakas ng nangyari—walang bakas ng takot, ng pagod, o ng kaguluhan.Sa unang tingin—siya si Amara na nagpapanggap na Althea. Pero sa likod ng mga mata niya—ibang tao na ang naroon. Siya na talaga ang totoong Althea. Napatingin siya sa bahay.Isang bahay na dapat siya ang nakatira kasama ni Ethan. Isang buhay na tinakbuhan niya.At ngayon—babalikan niya.“Finally…” mahina niyang bulong.May ngiti sa labi niya.Hindi iyon saya.Kundi pag-angkin.Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa gate. Bawat hakbang ay may kumpiyansa—parang alam na alam niya kung saan siya pupunta. Parang sigurado siyang wala nang makakapigil sa kanya.Pagdating
Madilim.Iyon ang unang bagay na naramdaman ni Amara nang unti-unti siyang magkamalay.Hindi agad siya gumalaw. Hindi agad siya nagsalita. Para bang may mabigat na kumot na nakabalot sa buong katawan niya—hindi pisikal, kundi sa mismong diwa niya. Mabigat ang ulo niya, parang may humahampas na sakit sa bawat pintig ng puso niya.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata niya.Malabo.Umiikot ang paligid.Napapikit siya ulit, pilit inaayos ang sarili. Huminga siya nang malalim—pero kahit ang paghinga niya, parang hindi buo. Parang may kulang. Parang may humahadlang.“Ugh…”Mahina siyang napaungol.Maya-maya, muli niyang binuksan ang mga mata niya.At doon niya napansin ang paligid.Isang ilaw lang ang nakasindi sa kisame. Mahina, dilaw, at parang hindi sapat para tuluyang maliwanagan ang buong silid. Ang mga pader—luma. Kupas. May mga bitak na tila matagal nang pinabayaan. May bahid ng alikabok ang hangin, at ang amoy… parang matagal nang sarado ang lugar.Tahimik.Sobrang tahimik.At d
Isang buwan na ang lumipas.Sa loob ng isang buwang iyon, unti-unting naging mas tahimik ang buhay ni Amara. Hindi dahil wala, kundi dahil natutunan niyang harapin ang routine—ang umaga na may kasamang ngiti ni Jayden, ang tanghalian sa café, ang hapon na pag-aalaga sa bata, at ang gabi na simpleng kwentuhan bago matulog.Hindi pa ganap na sumisikat ang araw, ngunit gising na si Amara—nakatingin sa kisame ng ilang sandali, tahimik, halos walang ingay sa bahay. Dahan-dahan siyang umupo, hawak ang gilid ng kama, at naramdaman ang kakaibang panghihina at kaunting pagkahilo.“Hmm…”Mahina ang bulong niya. Sandaling lumipas bago siya tuluyang tumayo.Lumakad siya papunta sa banyo, humugop ng malamig na tubig sa mukha. Napatingin siya sa sarili sa salamin—ang mga mata niya, parang may hinahanap, may halong takot at pag-aalinlangan. Ang kaba sa dibdib niya ay hindi maipaliwanag, parang may tinatago siyang sikreto sa sarili niya.Pagkababa niya sa kusina, nagsimula siyang maghanda ng simpleng
Maagang gumising si Amara, mas maaga pa kay Manang Teresa. Pero ngayon, iba ang nararamdaman niya—may halo ng excitement at kaunting kaba sa bawat kilos niya. Ramdam niya na ang araw na ito ay hindi lang basta ordinaryo; may bago silang haharapin bilang pamilya.Pinaghanda niya ng breakfast si Jayden at Ethan, kasama si Manang Teresa. Mainit ang amoy ng nilagang itlog, ang tinapay ay may halong butter na unti-unting natutunaw, at maayos ang pagkaka-set ng mga plato sa dining table. Habang naglalakad siya papunta sa mesa, nakita niyang abala si Ethan sa pagkuha ng breakfast. Tahimik, maayos, at may kasamang ngiti sa bawat kilos—ang paraan ng lalaki sa kanilang anak ay nakaka-relax at nakaka-engganyo.“Good morning, Mama!” sigaw ni Jayden sabay wave.“Good morning, baby!” sagot ni Amara, napangiti nang malawak.Tumango si Ethan. “Morning, Althea.”Habang nag-aalmusal, hindi maiwasan ni Amara na titigan si Ethan. Napansin niya ang pagiging maingat nito sa kilos ni Jayden, ang pasensya sa
Tahimik ang buong bahay—wala pang ingay mula sa kusina. Pero sa loob ni Amara, kabaligtaran ang nangyayari. Parang may malakas na ingay sa dibdib niya—mga tanong, kaba, at takot na hindi niya mapatahimik.Paulit-ulit siyang naglalakad sa loob ng kwarto. Minsan hihinto sa harap ng salamin, titingnan ang sarili na parang naghahanap ng lakas. Minsan uupo sa kama, hahawak sa kamay niya na bahagyang nanginginig.Ito na ‘yon.Hindi na ito simpleng araw.Hindi na ito basta pagsundo kay Jayden.Ito ang araw na pagsasamahin niya ang dalawang pinakamahalaga sa buhay niya—ang anak niya… at ang lalaking pinili niyang mahalin.Huminga siya nang malalim at ipinikit ang mga mata.“Kakayanin ko ‘to…” bulong niya.Pero kahit ilang beses niya ulitin, hindi nawawala ang kaba.Paano kung magtanong si Jayden?Paano kung hindi niya maintindihan?Paano kung tanggihan niya si Ethan?At higit sa lahat—Paano kung masaktan niya ang anak niya?Napaupo siya sa kama at hinawakan ang ulo niya.“Hindi na puwedeng







