Chapter five

Ang malamig na hangin sa labas ng kotse ay parang nagpapaalala kay Amara na may realidad siyang kailangan harapin. Ramdam pa rin niya ang init ng halik ni Ethan sa labi niya—parang naka-imprint sa bawat hibla ng katawan at puso niya. Ngunit habang nakaupo siya sa passenger seat, tahimik niyang pilit kinokontrol ang sarili. Alam niyang may lihim siyang tinatago, isang lihim na hindi puwede malaman ni Ethan—at mas lalo siyang nababahala dahil mas lalo siyang nahuhulog sa kanya.

Tahimik si Ethan nagmamaneho. Ang mga ilaw ng streetlights ay dumadaan sa mukha ni Amara, nagpapakita ng bawat emosyon na pilit niyang itinatago. Napapatingin siya kay Ethan, at kahit simpleng pagtingin lang iyon, ramdam niya ang init sa dibdib niya. Ang mga mata niya ay nakatuon sa kalsada, ngunit nararamdaman niyang nakatitig sa kanya si Ethan mula sa gilid, at ramdam niya ang intensity na nagpapabilis ng tibok ng puso niya.

“Althea… are you okay?” mahina niyang bumulong, ramdam ang concern sa boses niya.

Napalingon si Amara, nangingitim ang pisngi. “Y-Yes… I’m okay,” sagot niya, ngunit halata sa kanya ang kaba at excitement na hindi niya maikubli.

Si Ethan naman ay tahimik, ngunit ramdam ni Amara ang intensity ng tingin nito sa kanya. Para bang sinusuri niya siya sa bawat galaw, bawat hinga, bawat maliit na reaksyon. At kahit alam niya na delikado ang damdaming ito, hindi niya maiwasang mapangiti.

“Althea,” bigla niyang bulong pagkatapos ng ilang minuto ng tahimik na pagmamasid. “I… I can’t stop thinking about tonight.”

Napapikit si Amara, ramdam ang tibok ng puso niya. “E-Ethan…” Halos sumigaw siya sa sarili niya para huwag masabi ang totoong nararamdaman. Ngunit ang boses niya ay lumabas na may kaunting diin.

Ethan lang ang nakakaalam kung gaano kabigat ang bawat salita. Hinawakan niya ang kamay ni Amara, marahan ngunit matatag. “You… you’re amazing. I don’t know why, pero you’re just… different.”

Napatingin si Amara sa kanya. “Different… good different?” may halong ngiti, ngunit halata ang pag-aalala. “I mean… I don’t want to disappoint you, Ethan.”

Huminga si Ethan, bahagyang ngumiti, at dahan-dahang iniangat ang kamay ni Amara at inilagay sa kanyang dibdib. Ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso nito, at ang init ay kumalat sa kanyang mga daliri. “You’re not disappointing me, Althea… never. This… you… everything… it’s perfect.”

Tumigil si Amara ng hinga. Hindi niya alam kung bakit parang lumambot ang katawan niya sa bawat salita ni Ethan. Ang bawat galaw, bawat touch, bawat tingin—parang nagbubukas ng pintuan sa damdamin niya na matagal nang pinipigil.

Habang nagmamaneho si Ethan, napapansin niya ang simpleng detalye: ang paraan ng paghawak ni Ethan sa manibela, ang bahagyang pagngiti sa bawat sandaling tumitingin siya sa kanya. Ang mga bagay na iyon—maliit, pero sapat na para lumabo ang kanyang isipan sa kilig.

Dahan-dahan, pinisil ni Ethan ang kamay ni Amara. “Althea… you feel so… right,” bulong niya, halata ang sincerity. “I don’t know how to explain it, pero parang… I’ve been waiting for this.”

Napangiti si Amara, namumula ang pisngi. “Ethan… I… I feel the same… I think.”

Sandali silang nagkatitigan, at ramdam ni Amara ang bigat ng damdamin sa pagitan nila—isang mix ng kilig, excitement, at kaunting takot. Alam niyang hindi puwede ang damdaming ito, ngunit mas lalo siyang nahuhulog.

“Althea… when I’m with you… everything else fades,” bulong ni Ethan, at bahagya niyang hinalikan ang kamay ni Amara, isang gesture na puno ng intimacy pero hindi crossing the line. “I want to be close to you… even like this.”

Huminga si Amara, bahagyang namumula. “E-Ethan…” Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang nararamdaman niya. Pero ramdam niya ang init ng katawan niya sa bawat lapit ni Ethan, at parang gusto niyang magpatuloy kahit alam niyang dapat magkontrol.

Hindi minamadali ni Ethan ang bawat galaw. Sa halip, dahan-dahan niyang iniikot ang kamay ni Amara, pinipisil sa palad, habang tinitiyak na ang bawat touch ay punong-puno ng kilig at gentle desire. Ang bawat segundo ay parang eternity, bawat sandali ay nagpapalalim ng tensyon sa pagitan nila.

“Althea… I… I need to tell you something…” bulong ni Ethan, bahagyang nag-aalangan. “I… I feel something I haven’t felt before. With anyone. Only you.”

Napangiti si Amara, nangingitim at bahagyang nanginginig. “Ethan… I… I feel it too,” sagot niya, humihinga ng malalim. Ang kanyang kamay ay bahagyang nakadikit sa katawan niya, ramdam ang init at tibok ng puso ni Ethan.

Dito, tumigil sila saglit. Pareho silang huminga ng sabay, nagkatinginan, at sa bawat tingin, mas lalo nilang nararamdaman ang gravity ng damdamin nila. Walang words ang kailangan; ramdam na ramdam nila ang intensity.

“Althea…” bulong ni Ethan, halatang pilit pinipigil ang emosyon. “Even if this is new, I… I don’t want to let go. Not now… not ever.”

Napapikit si Amara, ramdam ang init sa dibdib. “Ethan… I… I…” Hindi niya alam kung ano ang susunod na sasabihin, ngunit ramdam niya na gusto niyang sabihin ang lahat, gusto niyang ipaalam na pareho ang nararamdaman nila.

Habang papalapit na sila sa driveway ng bahay ng mga magulang ni Amara, napansin ni Ethan ang bahagyang pag-igting ng katawan nito. Bahagyang naglakad siya papalapit, dahan-dahang hinawakan ang kamay ni Amara. “Althea… okay ka lang?”

Napangiti si Amara, nangingitim. “Yes… I’m okay.”

Ngunit sa puso niya, alam niyang mas mahirap pa rin ang bawat galaw, bawat ngiti na kailangan niyang ipakita. Lihim na may mabigat siyang pinapasan—isang bata, isang buhay na hindi pa handa para malaman ng mundo ni Ethan.

Lumapit sila sa pinto, at marahan siyang inabot ni Ethan ang kamay ni Amara para tulungan siyang bumaba. “I’ll walk you to the door… just to make sure you’re safe,” bulong niya, halata ang concern at tenderness sa bawat galaw.

Sa bawat hakbang papasok sa loob, ramdam ni Amara ang tibok ng puso niya, ang init, at ang tension na lumalalim sa pagitan nila. Parang bawat hakbang ay may kasamang katanungan: Paano kung malaman ni Ethan ang lahat? Paano kung hindi niya kayanin ang katotohanan?

Pagpasok nila sa sala, tumigil sila sandali. Si Amara ay huminga ng malalim, pilit kinokontrol ang sarili. Ramdam niya ang init ng palad ni Ethan sa kanya, kahit nakapwesto na sa tabi niya. Ang bawat sandali ay nagdadala ng halong kilig at takot—ang damdamin niya para kay Ethan ay unti-unting lumalakas, habang ang lihim niya ay unti-unting nagpapabigat sa puso.

“Althea…” bumulong si Ethan, marahang tinitingnan ang mukha niya. “I… I really like you. Mas lalo ngayon na nakita ko kung gaano ka… genuine, at iba sa lahat ng nakilala ko.”

Napangiti si Amara, nangingitim, at bahagyang nanginginig sa init ng damdamin. “Ethan… I… I…” Hindi niya masabi, hindi niya puwedeng sabihin ang buong katotohanan. Ngunit ramdam niya na sa bawat segundo, ang damdamin niya para kay Ethan ay lumalakas, kahit masakit sa puso ang lihim na itinatago niya.

Tumayo si Ethan, bahagya siyang lumapit, parang gustong magbigay ng comfort. “I’ll always be here… okay?”

Napangiti si Amara, nangingitim, at bahagyang huminga ng malalim. “Okay… thank you, Ethan.”

At sa simpleng sandaling iyon, ramdam ni Amara ang isang kakaibang bagay—isang kombinasyon ng kilig, excitement, takot, at pag-asa. Alam niyang hindi madali ang lahat, ngunit may isang bagay na malinaw: sa bawat galaw, bawat tingin, bawat touch, unti-unti siyang nahuhulog sa lalaking ito.

Sa likod ng puso niya, may tanong na bumabalik-balik: Paano kung isang araw, malaman ni Ethan ang buong katotohanan? Paano kung masaktan siya?