Mag-log in'ใครมันรังแกลูกป๊า'
คนเป็นพ่อถามเสียงกร้าว ผิดกับมือที่ลูบไล้ศีรษะสาวน้อยในอกอย่างอ่อนโยน
'ไอ้มิวกับอีนกมันหักหลังพลอย ฮือ!"
พลอยชมพูไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิดที่เรียกอ้ายอีคนอื่นต่อหน้าบิดา ความโกรธครอบงำจนสติแทบแตกตอนจับได้ว่าแฟนหนุ่มที่คบหากันได้สามเดือนกำลังนอนกอดกับเพื่อนของเธออยู่บนเตียงนอนในคอนโดฯ ยังดีที่มีเพื่อนอีกคนเรียกสติเอาไว้ไม่ให้ทำอะไรร้ายแรงแล้วดึงตัวออกมา ไม่รู้จะทำอย่างไรจึงมาที่บริษัทเพื่อมาฟ้องครอบครัว
'พลอยเปย์มันไปเป็นแสน ดูสิ่งที่มันทำกับพลอยสิคะพ่อ ฮือ'
'พ่อผิดเอง..'
ตอนนั้นพอลโทษตัวเองเป็นอันดับแรก เขารู้ตัวดีว่าดูแลลูกได้ไม่ดีพอ เอาเวลาหมกมุ่นอยู่กับงานและเงิน ภรรยาของเขาก็ด้วยที่ต้องคอยมาเป็นมือที่สามที่สี่ให้ ความเป็นห่วงวิ่งพล่านจับหัวใจ จะให้บริหารเวลาใหม่แบ่งมาให้ลูกสาวคนเล็กบ้างก็ทำได้ยากยิ่ง สิ่งที่คิดได้ในตอนนั้นคือการวางใจให้ใครสักคนมาช่วยดูแลพลอยชมพู
'อะไรนะคะพ่อ พ่อจะให้พลอยมีบอดี้การ์ดเหรอคะ'
พลอยชมพูตกใจกับสิ่งที่บิดาเพิ่งพูดบอก
'ใช่ลูก แต่ไม่ได้หมายความว่าชีวิตลูกตกอยู่ในอันตรายนะ แค่อยากให้ลูกได้มีคนดูแลก็เท่านั้น เขาจะเป็นโล่กำบังภัยจากโลกภายนอกให้ลูก คอยเป็นสองมือที่โอบกอดลูกแทนพ่อ พ่อขอโทษนะที่ไม่มีเวลาจะดูแลลูกเลย'
เงินทองที่ใช้จ่ายอย่างสุขสบายก็มาจากการไม่มีเวลาของพ่อแม่รวมถึงพี่ชายและพี่สาว พลอยชมพูจะไม่เข้าใจความห่วงใยนี้ได้อย่างไร เธอหันมองบานประตูที่กำลังเปิดอ้าออกกว้าง ผู้ชายคนหนึ่งสวมใส่เสื้อลายสก็อตสีน้ำเงินตัดสีขาว กางเกงยีนส์ขาเดฟขาดตรงหัวเข่า รองเท้าผ้าใบสีน้ำตาลเลอะฝุ่น ทรงผมยาวลงมาปิดใบหู ใบหน้าเต็มไปด้วยความมันจนอยากจะยื่นกระดาษซับหน้ามันให้
เถื่อนสุดๆ
นั่นคือความคิดแรกที่ผุดมาในหัว แน่ใจเหรอว่าจะให้มาเป็นบอดี้การ์ดของเธอน่ะ มั่นใจใช่ไหมว่าเธอจะปลอดภัย
'บดินทร์ เป็นลูกชายของบวรเลขาคนเก่าของพ่อ'
พลอยชมพูเบิกตาโตยิ้มแย้มกว้าง
'ลูกชายของลุงบวรที่บอกว่าติดเหล้าใช่ไหมคะ'
'แค้กๆ'
บดินทร์ถึงกับสำลักน้ำลาย เห็นไหมล่ะว่าพ่อเอาเรื่องของเขามานินทาที่นี่
'ผมชื่อบดินทร์ครับ'
'ชื่อพลอยชมพูค่ะ เรียกพลอยเฉยๆ ได้เลย ส่วนพลอยจะเรียกพี่ว่า..พี่ดิน'
ริมฝีปากอวบอิ่มแย้มยิ้ม ผิดกับเขาที่ขมวดคิ้วมุ่น ทำไมไม่เห็นเหมือนคนที่เพิ่งถูกหักอกมาหมาดๆ จนเขาต้องโผล่มายืนตรงนี้แม้แต่นิด โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าคนที่กำลังยิ้มให้กำลังหัวใจเต้นตึกตักตื่นเต้นกับการมีบอดี้การ์ดเป็นครั้งแรกแค่ไหน
ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน
หนุ่มชาวไร่คนนั้นหายวับไปตั้งแต่วันแรก เหลือหนุ่มไทบ้านสุดหล่อเท่ ตัดผม เปลี่ยนเทสการแต่งตัวใหม่ พลอยชมพูเอาแผ่นมาร์คหน้าไปแช่ตู้เย็นไว้ให้ ออกคำสั่งให้ใช้งานมันทุกวัน ผิวหน้าถึงดูสดใสขึ้นมา จะต้องมาเดินตามก้นเธอทั้งที จะมาใส่เสื้อตัดอ้อยหน้ามันอยู่ได้อย่างไร
ช่วงกลางวันมีข้าวกล่องมาแจกสำหรับทีมงานทุกคนรวมถึงอินฟลูไลฟ์สด พลอยชมพูมานั่งกินข้าวกับบดินทร์เพราะเขาก็ไม่ต่างอะไรกับผู้จัดการส่วนตัว แค่ไม่ได้มาจัดแจงตารางงานให้เท่านั้น ตรงนั้นพลอยชมพูทำเองทั้งหมดเพราะยังไม่เจอคนที่ไว้ใจได้
"ผักอ่ะ"
ในกล่องข้าวหมูกระเทียมมีผักชีสองสามชิ้น คนไม่กินผักเห็นแล้วก็หน้างอ พลันก็มีช้อนยื่นมาตักออกให้ เท่านั้นรอยยิ้มก็ปรากฏ
"พี่ดินมีอะไรที่ไม่กินบ้าง"
"พูดเหมือนผมเป็นหมา"
ที่กินได้ทุกอย่าง
"หมามันก็ไม่ได้กินได้ทุกอย่างสักหน่อยค่ะ"
"แต่ผมกินได้ทุกอย่าง อยู่ง่าย กินง่ายแล้วก็ฉลาดด้วย"
"เก็บกดเหรอคะ เวลาพูดถึงได้.."
"อีกสิบนาทีจะเริ่มไลฟ์ต่อ รีบกินข้าวดีกว่าครับ"
ขวดน้ำวิตามินส่วนตัวถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างตัววางลงบนโต๊ะ พลอยชมพูทั้งหมั่นไส้ทั้งเซ็ง ตอนนี้เห็นจะมีแค่เขาที่เธอพูดคุยด้วยได้ แต่ก็เป็นคนเดียวที่เย็นชาอย่างถึงที่สุด
เสร็จจากงานตรงนี้พลอยชมพูเดินทางไปคาเฟ่ย่านรามอินทรา เธอนัดแนะเจอกับมดตี้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่จากที่มีสามคน
ในคาเฟ่เงียบสงบแม้จะอยู่ในช่วงเวลาเลิกงาน สองสาวนั่งกินไอศกรีมอยู่ตรงมุมหนึ่ง ต่างกำลังมองแผ่นหลังกว้างของผู้ชายที่นั่งอยู่ด้านนอกร้าน
"ไม่ชวนเขาเข้ามานั่งตากแอร์ด้วยหน่อยล่ะ แกก็ใจร้าย"
"เขาไม่เข้ามา ให้ฉุดกระชากลากถูก็ไม่เข้ามา สงสัยไม่ใช่แนว"
"บ่นๆ แต่เห็นอยู่กับเขามาหกเดือนแล้ว"
"เพื่อความสบายใจของพ่อย่ะ"
"แล้วแกไม่สบายใจหรือไง ไปไหนมาไหนก็มีคนคอยคุ้มกัน แบบว่าใครเข้ามาใกล้คุณหนูของเขาจะซัดให้น่วมเลย"
"อย่าซัดฉันเป็นพอ"
"ซัดแก เขาคงน่วมเอง แหม! อยากให้เจอไอ้มิวมันสักครั้งนะ อยากให้เขามือลั่นช่วยล้างแค้นให้"
ไอติมหมดอร่อยทันใด ดวงตาหวานเหม่อลอยเศร้าสร้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว จับช้อนมาสับๆ ไอศกรีมสีชมพูจนเละ
"มา! ฉันช่วย"
มดตี้ผสมโรงด้วยอีกคนเพราะก็อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นด้วยเช่นกัน
มิวหรือมารุตหนุ่มออฟฟิศบริษัทไอทีแห่งหนึ่ง เข้ามาจีบพลอยชมพูด้วยโปรไฟล์ไอจีเป็นไอ้หนุ่มเทสดี เขาตรงสเปกพลอยชมพูตรงที่ยิ้มหวานอ้อนเก่งใช่แล้ว! เธอชอบคนขี้อ้อนเหมือนตัวเอง ถ้ายิ้มน่ารักๆ หน่อยยกให้ทั้งใจ มารุตรุกจีบอย่างหนัก เธอไปทำงานที่ไหนก็ส่งขนมตามมาให้ ดอกไม้ช่อโตก็มี หัวใจสาวที่โสดมาตลอดก็อ่อนยวบยาบให้ง่ายๆเธอคบหากับมารุตแบบไม่เปิดเผยนัก ถึงจะมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก เป็นลูกสาวตระกูลดังไฮโซโก้หรู แต่ก็ไม่ได้ชอบใช้ชีวิตโชว์คนเสียเท่าไหร่ นัดเจอกันยามเย็นก็มักเจอพร้อมๆ กับเพื่อน มดตี้และนกน้อย เพื่อนที่คบหากันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยโดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีคนแอบส่งสายตาวิ๊งค์ๆ ให้กันตลอด แยกย้ายกันหลังจากกินข้าวจะมีคนวนกลับมาเจอกันแล้วจูงมือกันขึ้นคอนโดฯ เสมอ รวมถึงวันอื่นๆ ที่ไม่ได้นัดเจอกันก็ด้วย'จะว่าฉันคิดมากหรืออคติก็ได้ แต่มันน่าสงสัยจริงๆ"วันหนึ่งมดตี้ก็มาพูดคุยบางอย่าง เปิดดูสตอรี่ไอจีของนกน้อยและมารุตที่แชร์รูปภาพต่างวาระต่างเวลากัน ทว่ามดตี้กลับสงสัยว่าพื้นหลังของคนทั้งคู่ดูคล้ายกันเหลือเกินพลอยชมพูเห็นดังนั่นก็ชักตะหงิดใจ เธอรู้สึกว่าพักหลังๆ มานี้มารุตชอบหายไปตอนดึ
'ใครมันรังแกลูกป๊า'คนเป็นพ่อถามเสียงกร้าว ผิดกับมือที่ลูบไล้ศีรษะสาวน้อยในอกอย่างอ่อนโยน'ไอ้มิวกับอีนกมันหักหลังพลอย ฮือ!"พลอยชมพูไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิดที่เรียกอ้ายอีคนอื่นต่อหน้าบิดา ความโกรธครอบงำจนสติแทบแตกตอนจับได้ว่าแฟนหนุ่มที่คบหากันได้สามเดือนกำลังนอนกอดกับเพื่อนของเธออยู่บนเตียงนอนในคอนโดฯ ยังดีที่มีเพื่อนอีกคนเรียกสติเอาไว้ไม่ให้ทำอะไรร้ายแรงแล้วดึงตัวออกมา ไม่รู้จะทำอย่างไรจึงมาที่บริษัทเพื่อมาฟ้องครอบครัว'พลอยเปย์มันไปเป็นแสน ดูสิ่งที่มันทำกับพลอยสิคะพ่อ ฮือ''พ่อผิดเอง..'ตอนนั้นพอลโทษตัวเองเป็นอันดับแรก เขารู้ตัวดีว่าดูแลลูกได้ไม่ดีพอ เอาเวลาหมกมุ่นอยู่กับงานและเงิน ภรรยาของเขาก็ด้วยที่ต้องคอยมาเป็นมือที่สามที่สี่ให้ ความเป็นห่วงวิ่งพล่านจับหัวใจ จะให้บริหารเวลาใหม่แบ่งมาให้ลูกสาวคนเล็กบ้างก็ทำได้ยากยิ่ง สิ่งที่คิดได้ในตอนนั้นคือการวางใจให้ใครสักคนมาช่วยดูแลพลอยชมพู'อะไรนะคะพ่อ พ่อจะให้พลอยมีบอดี้การ์ดเหรอคะ'พลอยชมพูตกใจกับสิ่งที่บิดาเพิ่งพูดบอก'ใช่ลูก แต่ไม่ได้หมายความว่าชีวิตลูกตกอยู่ในอันตรายนะ แค่อยากให้ลูกได้มีคนดูแลก็เท่านั้น เขาจะเป็นโล่กำบังภัยจากโลกภายนอกให
สี่ทุ่มร่างหนาทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม มันนุ่มนิ่มผิดกับเตียงนอนสปริงห้าฟุตที่บ้าน ทว่ากลับนอนไม่สบายเท่าไหร่ หกเดือนแล้วแต่เขายังคงคิดถึงกลิ่นดิน กลิ่นลำไย กลิ่นสัปปะรดสุกงอมไม่หาย"คนอยู่บ้านนอกมาทั้งชีวิตอ่ะเนอะ แดกอเมริกันเบรคฟ้าสได้ก็เก่งแล้ว"บ่นพึมพำกับตัวเอง หันมองขวดเบียร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ อดไม่ได้จะลุกไปหยิบมันมาดื่มจนหมดขวด เขาค่อนข้างติดดื่ม เหล้าเบียร์ สูตรไหนดื่มได้หมด แล้วอะไรมันจะฟินเท่าดื่มกับลูกน้องในช่วงหัวค่ำกันเล่าติ๊ง! สี่ทุ่มแล้วก็ยังคงมีคนส่งแชทมา เขาหยิบมือถือมาดูแชทของ 'คุณพอล' บิดาของพลอยชมพู ท่านมักส่งมาถามไถ่ถึงลูกสาวเป็นประจำคุณพอล : น้องพลอยดื้อหรือเปล่าบดินทร์ : ราบรื่นดีครับคุณพอล : ดีๆ ฝากดูแลด้วยนะแล้วก็ตบท้ายด้วยประโยคนี้เสมอ เขาอยากถามว่ามันจะสิ้นสุดเมื่อไหร่ หรือต้องให้พลอยชมพูมีใครสักคนที่ดูแลได้อย่างดีมาอยู่ด้วยก่อนหรือไง ท่าทางเป็นเด็กน้อยแก้มป่องแบบนั้นจะหาได้จริงๆ ใช่ไหม ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงโดนผู้ชายหลอกอาหารเช้าของคุณหนูจะเป็นข้าวต้มหมูสลับกับอเมริกันเบรคฟ้าส พ่อครัวก็ไม่ใช่ใคร ความจริงมันไม่ได้อยู่ในดีลข้อตกลงด้วยซ้ำ ค่าตอบแทนหลักแสนต
คอนโดมิเนียมสุดหรูหราระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยม ชั้นบนราคาย่อมแพงกว่าชั้นล่าง จำนวนยูนิตแต่ละชั้นก็จะน้อยตามไปด้วยฝั่งซ้ายของชั้นที่สามสิบห้ามีประตูสองบานอยู่ติดกัน หนึ่งบานเป็นห้องของพลอยชมพู อีกบานเป็นห้องของบอดี้การ์ดส่วนตัว ก่อนนี้มันเป็นห้องว่าง พอเขามาอยู่ในตำแหน่งนี้ก็เลยได้อยู่ห้องนั้นไปโดยปริยายความพิเศษของห้องทั้งสองคือระเบียงด้านหลังเชื่อมติดกัน สามารถเดินไปหากันได้โดยมีระแนงไม้ขวางกั้น มีประตูเล็กๆ เพิ่มความเป็นส่วนตัวกันนิดหน่อยขณะนี้ประตูบานนั้นเปิดอ้าออก มีคนเดินข้ามฝั่งมายังอีกห้องหนึ่ง เคาะประตูกระจกเรียกคนด้านใน พลอยชมพูกำลังนั่งอยู่หน้าทีวีพอดี เธอกำลังดูสินค้าที่ทางแบรนด์ส่งมาให้รีวิว พอเห็นว่าบดินทร์ถืออะไรมาก็รีบวิ่งไปเปิดประตูทันทีกลิ่นสเต็กไก่ตีขึ้นจมูก เธอยื่นใบหน้าเข้าไปดมพร้อมรอยยิ้มหวาน"กลิ่นน่าอร่อย""ทำอาหารกินมันก็ต้องอร่อย"พอได้ยินเสียงทุ้มเข้มคนกำลังฟินกับกลิ่นก็ใบหน้างอง้ำขึ้นมา คว้าข้อมือหนาดึงให้เข้ามาในห้องด้วยกัน บดินทร์ไม่ได้ขัดขืน หน้าที่ของเขาคือตามใจคุณหนูอยู่แล้ว แต่พยายามจะมองให้สูงเข้าไว้เพราะพอเข้าห้องทีไร อะไรๆ ที่เคยคลุมอยู่ด้านน
ณ อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรีพื้นที่หลายร้อยไร่ถูกเนรมิตให้เป็นไร่สัปปะรดและสวนลำไย ล้อมรอบด้วยภูเขาตั้งตระหง่าน มีถนนหนทางตัดผ่านอย่างดี ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมทั้งคนในและต่างจังหวัดไร่เอกราชเดชา ตั้งอยู่ส่วนหนึ่งในอำเภอบ้านคา ก่อตั้งมานานหลายสิบปี ดูแลกิจการงานมาหลายรุ่น จนมาถึงรุ่นของบดินทร์ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี ผู้รักบ้านเกิดกว่าสิ่งใด ไม่เคยย้ายออกไปไหนจากพื้นที่ แม้เรียนมหาวิทยาลัยก็ยังเรียนในจังหวัด ครั้นเรียนจบก็รับช่วงต่อจากคุณปู่คุณย่า ดูแลไร่และสวนเต็มเวลา เขาหล่อ เท่ ร่างกายบึกบึน สีผิวคร้ามแดดเพราะออกแดดเข้าสวนเข้าไร่เองทุกวัน มีสาวน้อยสาวใหญ่ละแวกนี้มาอ่อยเป็นประจำ แต่เขาไม่มีเวลาจะแลใครแม้แต่นิดบิดาผู้ที่ทำงานอยู่ในเมืองหลวงมาตั้งแต่วัยรุ่น พอถูกเมียทิ้งก็หอบลูกมาให้พ่อแม่เลี้ยง ตัวเองยังคงทำงานต่อที่นั่น วันหนึ่งเกษียณอายุกลับมาอยู่ที่บ้าน มาช่วยลูกชายทำไร่ทำสวน สองพ่อลูกขับรถกระบะตอนเดียวเอาสัปปะรดไปส่งทุกวัน จากนานๆ จะคุยกันสักครั้ง คราวนี้มีเรื่องให้พูดคุยกันจนเบื่อกระทั่งวันหนึ่งท่านก็เข้ามาพูดคุยด้วยท่าทางซีเรียสหลังจากรับโทรศัพท์ของใครบางคน ใต้ต้
แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปตัวใหญ่วิบวับสะท้อนแสบดวงตา กระนั้นแสงนั้นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อคนมอง พลอยชมพู ยิ้มแย้มให้กล้อง โพสต์ท่าบิดซ้ายทีขวาทีตามบรีฟของช่างภาพและทีมงานผ่านไปสิบนาทีแสงนั้นก็หยุดลง ช่างภาพเดินกลับไปที่โต๊ะส่วนกลาง ส่วนนางแบบเดินตรงดิ่งเข้าห้องรับรองเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้านางแบบสาวมือสมัครเล่นสี่คนต่างแยกย้ายกันไปคนละมุม แต่ยังคงตะโกนพูดคุยกันไปมา"รอบหน้าขอเซ็กซี่บ้างได้ไหม""เอยจ๋า แค่นี่นมก็หกแล้ว"เสียงหัวเราะดังจากทุกคน พลอยชมพูดึงใบหน้ากลับมาพร้อมรอยยิ้ม เวลาได้ทำงานกันหลายๆ คนแล้วบรรยากาศก็จะครึกครื้นแบบนี้เสมอ"ไปไหนต่อคะน้องพลอย"ทีมงานช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าเอ่ยถาม ดูจากสีหน้าอาจจะไม่ได้อยากรู้เกี่ยวกับเธอเสียเท่าไหร่"กลับไปถ่ายงานที่คอนโดแล้วค่ะ""หว้า! แบบนี้คุณบอดี้การ์ดสุดหล่อก็ต้องถูกเก็บเข้ากรุแล้วน่ะสิคะ"พลอยชมพูกลอกดวงตามองด้านบน พูดถึงคนนั้นแล้วก็นึกเซ็งทุกทีเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกจากห้องรับรองมาร่ำลาช่างภาพ พวกเธอไม่ใช่นางแบบมืออาชีพ ไม่ใช่ดาราที่มีคนรอสัมภาษณ์ เป็นเพียงอินฟลูเอนเซอร์ที่รับถ่ายงานโฆษณาของแบรนด์ต่างๆ เท่านั้น วันนี้เป็นแบรนด์เสื้อผ้าน้องใ







