Mag-log inณ อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี
พื้นที่หลายร้อยไร่ถูกเนรมิตให้เป็นไร่สัปปะรดและสวนลำไย ล้อมรอบด้วยภูเขาตั้งตระหง่าน มีถนนหนทางตัดผ่านอย่างดี ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมทั้งคนในและต่างจังหวัด
ไร่เอกราชเดชา ตั้งอยู่ส่วนหนึ่งในอำเภอบ้านคา ก่อตั้งมานานหลายสิบปี ดูแลกิจการงานมาหลายรุ่น จนมาถึงรุ่นของบดินทร์ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี ผู้รักบ้านเกิดกว่าสิ่งใด ไม่เคยย้ายออกไปไหนจากพื้นที่ แม้เรียนมหาวิทยาลัยก็ยังเรียนในจังหวัด ครั้นเรียนจบก็รับช่วงต่อจากคุณปู่คุณย่า ดูแลไร่และสวนเต็มเวลา เขาหล่อ เท่ ร่างกายบึกบึน สีผิวคร้ามแดดเพราะออกแดดเข้าสวนเข้าไร่เองทุกวัน มีสาวน้อยสาวใหญ่ละแวกนี้มาอ่อยเป็นประจำ แต่เขาไม่มีเวลาจะแลใครแม้แต่นิด
บิดาผู้ที่ทำงานอยู่ในเมืองหลวงมาตั้งแต่วัยรุ่น พอถูกเมียทิ้งก็หอบลูกมาให้พ่อแม่เลี้ยง ตัวเองยังคงทำงานต่อที่นั่น วันหนึ่งเกษียณอายุกลับมาอยู่ที่บ้าน มาช่วยลูกชายทำไร่ทำสวน สองพ่อลูกขับรถกระบะตอนเดียวเอาสัปปะรดไปส่งทุกวัน จากนานๆ จะคุยกันสักครั้ง คราวนี้มีเรื่องให้พูดคุยกันจนเบื่อ
กระทั่งวันหนึ่งท่านก็เข้ามาพูดคุยด้วยท่าทางซีเรียสหลังจากรับโทรศัพท์ของใครบางคน ใต้ต้นไม้ใหญ่หลังบ้านจุดนอนเล่นของบดินทร์ บิดานั่งอยู่ด้านข้างบนแคร่ไม้ ในมือมีขวดน้ำเปล่าที่ดื่มไปแล้วครึ่งขวด ในขณะที่บดินทร์ถือขวดเบียร์ เขาดื่มโชว์พ่อทุกวันโดยไม่กลัวถูกดุด่าหรือเตะ
"เจ้านายพ่อโทรมาระบายความเครียด"
"สองปีแล้ว เขาก็ยังนึกถึงพ่อเนอะ"
"พ่อเป็นเลขาให้เขาตั้งหลายปี ขี้เยี่ยวไม่ออกก็พอนี่แหละ"
"แล้วเขาโทรมาว่าไง"
"โทรมาบ่นว่าลูกสาวคนเล็กหัวอ่อนไม่ทันคน ไม่อยากให้ใช้ชีวิตคนเดียว"
บดินทร์ฟังแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น
"เห็นว่าถูกผู้ชายมาหลอกยืมเงินไปเป็นแสน สุดท้ายผู้ชายแอบไปคบกับเพื่อนตัวเอง เอามาร้องไห้ฟูมฟายเสียใจกับที่บ้าน เขาก็เลยเป็นห่วง"
"เจอเรื่องแบบนั้นวิ่งเข้าไปกอดครอบครัวก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอครับ"
"มันก็ใช่ แต่มันยิ่งทำให้คนเป็นพ่อแม่เป็นห่วงมากขึ้นแล้วคนรวยวันๆ เอาแต่ทำงาน ไม่มีเวลาจะดูแลลูก ตอนพ่ออยู่กับเขา บางทีก็พ่อนี่แหละที่เป็นคนไปรับไปส่งคุณหนูพลอยชมพูให้ ขนาดมีพี่ชายกับพี่สาวด้วยนะ"
"พลอยชมพู"
"ใช่ คุณเขาเป็นน้องน้อยของบ้าน เพิ่งเรียนจบตอนพ่อเกษียณ พ่อยังเอาดอกไม้ไปแสดงความยินดีในวันรับปริญญาเลย เธอดูเก่งนะ ดูไม่อ่อนแออะไร แต่บอบบางอ้อนแอ้น ไม่แปลกที่พ่อแม่เขาจะห่วง ดิน.."
"ครับ"
จู่ๆ บดินทร์ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบจากน้ำเสียงแปลกๆ ของพ่อ ท่านมองเขาด้วยสายตาทั้งลำบากใจและเว้าวอนในเวลาเดียวกัน
"พ่อไม่เคยบังคับอะไรดินเลย แต่วันนี้พ่ออยากจะขออะไรดินสักอย่าง"
"พ่อพูดมาเลยครับ"
"ช่วยไปดูแลคุณพลอยชมพูได้ไหม ความจริงแล้วท่านก็โทรมาถามถึงดินนั่นแหละ เห็นว่าดินหน่วยก้านดี น่าจะดูแลคุณหนูได้ ได้ไหมดิน ไม่ต้องห่วงที่นี่หรอก พ่อจะดูแลให้อย่างดี"
ทุกอย่างมันจบที่ประโยคแรก ไม่เคยบังคับและครั้งนี้ร้องขอ นั่นเท่ากับว่าเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธได้เลย
มิวหรือมารุตหนุ่มออฟฟิศบริษัทไอทีแห่งหนึ่ง เข้ามาจีบพลอยชมพูด้วยโปรไฟล์ไอจีเป็นไอ้หนุ่มเทสดี เขาตรงสเปกพลอยชมพูตรงที่ยิ้มหวานอ้อนเก่งใช่แล้ว! เธอชอบคนขี้อ้อนเหมือนตัวเอง ถ้ายิ้มน่ารักๆ หน่อยยกให้ทั้งใจ มารุตรุกจีบอย่างหนัก เธอไปทำงานที่ไหนก็ส่งขนมตามมาให้ ดอกไม้ช่อโตก็มี หัวใจสาวที่โสดมาตลอดก็อ่อนยวบยาบให้ง่ายๆเธอคบหากับมารุตแบบไม่เปิดเผยนัก ถึงจะมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก เป็นลูกสาวตระกูลดังไฮโซโก้หรู แต่ก็ไม่ได้ชอบใช้ชีวิตโชว์คนเสียเท่าไหร่ นัดเจอกันยามเย็นก็มักเจอพร้อมๆ กับเพื่อน มดตี้และนกน้อย เพื่อนที่คบหากันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยโดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีคนแอบส่งสายตาวิ๊งค์ๆ ให้กันตลอด แยกย้ายกันหลังจากกินข้าวจะมีคนวนกลับมาเจอกันแล้วจูงมือกันขึ้นคอนโดฯ เสมอ รวมถึงวันอื่นๆ ที่ไม่ได้นัดเจอกันก็ด้วย'จะว่าฉันคิดมากหรืออคติก็ได้ แต่มันน่าสงสัยจริงๆ"วันหนึ่งมดตี้ก็มาพูดคุยบางอย่าง เปิดดูสตอรี่ไอจีของนกน้อยและมารุตที่แชร์รูปภาพต่างวาระต่างเวลากัน ทว่ามดตี้กลับสงสัยว่าพื้นหลังของคนทั้งคู่ดูคล้ายกันเหลือเกินพลอยชมพูเห็นดังนั่นก็ชักตะหงิดใจ เธอรู้สึกว่าพักหลังๆ มานี้มารุตชอบหายไปตอนดึ
'ใครมันรังแกลูกป๊า'คนเป็นพ่อถามเสียงกร้าว ผิดกับมือที่ลูบไล้ศีรษะสาวน้อยในอกอย่างอ่อนโยน'ไอ้มิวกับอีนกมันหักหลังพลอย ฮือ!"พลอยชมพูไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิดที่เรียกอ้ายอีคนอื่นต่อหน้าบิดา ความโกรธครอบงำจนสติแทบแตกตอนจับได้ว่าแฟนหนุ่มที่คบหากันได้สามเดือนกำลังนอนกอดกับเพื่อนของเธออยู่บนเตียงนอนในคอนโดฯ ยังดีที่มีเพื่อนอีกคนเรียกสติเอาไว้ไม่ให้ทำอะไรร้ายแรงแล้วดึงตัวออกมา ไม่รู้จะทำอย่างไรจึงมาที่บริษัทเพื่อมาฟ้องครอบครัว'พลอยเปย์มันไปเป็นแสน ดูสิ่งที่มันทำกับพลอยสิคะพ่อ ฮือ''พ่อผิดเอง..'ตอนนั้นพอลโทษตัวเองเป็นอันดับแรก เขารู้ตัวดีว่าดูแลลูกได้ไม่ดีพอ เอาเวลาหมกมุ่นอยู่กับงานและเงิน ภรรยาของเขาก็ด้วยที่ต้องคอยมาเป็นมือที่สามที่สี่ให้ ความเป็นห่วงวิ่งพล่านจับหัวใจ จะให้บริหารเวลาใหม่แบ่งมาให้ลูกสาวคนเล็กบ้างก็ทำได้ยากยิ่ง สิ่งที่คิดได้ในตอนนั้นคือการวางใจให้ใครสักคนมาช่วยดูแลพลอยชมพู'อะไรนะคะพ่อ พ่อจะให้พลอยมีบอดี้การ์ดเหรอคะ'พลอยชมพูตกใจกับสิ่งที่บิดาเพิ่งพูดบอก'ใช่ลูก แต่ไม่ได้หมายความว่าชีวิตลูกตกอยู่ในอันตรายนะ แค่อยากให้ลูกได้มีคนดูแลก็เท่านั้น เขาจะเป็นโล่กำบังภัยจากโลกภายนอกให
สี่ทุ่มร่างหนาทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม มันนุ่มนิ่มผิดกับเตียงนอนสปริงห้าฟุตที่บ้าน ทว่ากลับนอนไม่สบายเท่าไหร่ หกเดือนแล้วแต่เขายังคงคิดถึงกลิ่นดิน กลิ่นลำไย กลิ่นสัปปะรดสุกงอมไม่หาย"คนอยู่บ้านนอกมาทั้งชีวิตอ่ะเนอะ แดกอเมริกันเบรคฟ้าสได้ก็เก่งแล้ว"บ่นพึมพำกับตัวเอง หันมองขวดเบียร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ อดไม่ได้จะลุกไปหยิบมันมาดื่มจนหมดขวด เขาค่อนข้างติดดื่ม เหล้าเบียร์ สูตรไหนดื่มได้หมด แล้วอะไรมันจะฟินเท่าดื่มกับลูกน้องในช่วงหัวค่ำกันเล่าติ๊ง! สี่ทุ่มแล้วก็ยังคงมีคนส่งแชทมา เขาหยิบมือถือมาดูแชทของ 'คุณพอล' บิดาของพลอยชมพู ท่านมักส่งมาถามไถ่ถึงลูกสาวเป็นประจำคุณพอล : น้องพลอยดื้อหรือเปล่าบดินทร์ : ราบรื่นดีครับคุณพอล : ดีๆ ฝากดูแลด้วยนะแล้วก็ตบท้ายด้วยประโยคนี้เสมอ เขาอยากถามว่ามันจะสิ้นสุดเมื่อไหร่ หรือต้องให้พลอยชมพูมีใครสักคนที่ดูแลได้อย่างดีมาอยู่ด้วยก่อนหรือไง ท่าทางเป็นเด็กน้อยแก้มป่องแบบนั้นจะหาได้จริงๆ ใช่ไหม ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงโดนผู้ชายหลอกอาหารเช้าของคุณหนูจะเป็นข้าวต้มหมูสลับกับอเมริกันเบรคฟ้าส พ่อครัวก็ไม่ใช่ใคร ความจริงมันไม่ได้อยู่ในดีลข้อตกลงด้วยซ้ำ ค่าตอบแทนหลักแสนต
คอนโดมิเนียมสุดหรูหราระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยม ชั้นบนราคาย่อมแพงกว่าชั้นล่าง จำนวนยูนิตแต่ละชั้นก็จะน้อยตามไปด้วยฝั่งซ้ายของชั้นที่สามสิบห้ามีประตูสองบานอยู่ติดกัน หนึ่งบานเป็นห้องของพลอยชมพู อีกบานเป็นห้องของบอดี้การ์ดส่วนตัว ก่อนนี้มันเป็นห้องว่าง พอเขามาอยู่ในตำแหน่งนี้ก็เลยได้อยู่ห้องนั้นไปโดยปริยายความพิเศษของห้องทั้งสองคือระเบียงด้านหลังเชื่อมติดกัน สามารถเดินไปหากันได้โดยมีระแนงไม้ขวางกั้น มีประตูเล็กๆ เพิ่มความเป็นส่วนตัวกันนิดหน่อยขณะนี้ประตูบานนั้นเปิดอ้าออก มีคนเดินข้ามฝั่งมายังอีกห้องหนึ่ง เคาะประตูกระจกเรียกคนด้านใน พลอยชมพูกำลังนั่งอยู่หน้าทีวีพอดี เธอกำลังดูสินค้าที่ทางแบรนด์ส่งมาให้รีวิว พอเห็นว่าบดินทร์ถืออะไรมาก็รีบวิ่งไปเปิดประตูทันทีกลิ่นสเต็กไก่ตีขึ้นจมูก เธอยื่นใบหน้าเข้าไปดมพร้อมรอยยิ้มหวาน"กลิ่นน่าอร่อย""ทำอาหารกินมันก็ต้องอร่อย"พอได้ยินเสียงทุ้มเข้มคนกำลังฟินกับกลิ่นก็ใบหน้างอง้ำขึ้นมา คว้าข้อมือหนาดึงให้เข้ามาในห้องด้วยกัน บดินทร์ไม่ได้ขัดขืน หน้าที่ของเขาคือตามใจคุณหนูอยู่แล้ว แต่พยายามจะมองให้สูงเข้าไว้เพราะพอเข้าห้องทีไร อะไรๆ ที่เคยคลุมอยู่ด้านน
ณ อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรีพื้นที่หลายร้อยไร่ถูกเนรมิตให้เป็นไร่สัปปะรดและสวนลำไย ล้อมรอบด้วยภูเขาตั้งตระหง่าน มีถนนหนทางตัดผ่านอย่างดี ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมทั้งคนในและต่างจังหวัดไร่เอกราชเดชา ตั้งอยู่ส่วนหนึ่งในอำเภอบ้านคา ก่อตั้งมานานหลายสิบปี ดูแลกิจการงานมาหลายรุ่น จนมาถึงรุ่นของบดินทร์ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี ผู้รักบ้านเกิดกว่าสิ่งใด ไม่เคยย้ายออกไปไหนจากพื้นที่ แม้เรียนมหาวิทยาลัยก็ยังเรียนในจังหวัด ครั้นเรียนจบก็รับช่วงต่อจากคุณปู่คุณย่า ดูแลไร่และสวนเต็มเวลา เขาหล่อ เท่ ร่างกายบึกบึน สีผิวคร้ามแดดเพราะออกแดดเข้าสวนเข้าไร่เองทุกวัน มีสาวน้อยสาวใหญ่ละแวกนี้มาอ่อยเป็นประจำ แต่เขาไม่มีเวลาจะแลใครแม้แต่นิดบิดาผู้ที่ทำงานอยู่ในเมืองหลวงมาตั้งแต่วัยรุ่น พอถูกเมียทิ้งก็หอบลูกมาให้พ่อแม่เลี้ยง ตัวเองยังคงทำงานต่อที่นั่น วันหนึ่งเกษียณอายุกลับมาอยู่ที่บ้าน มาช่วยลูกชายทำไร่ทำสวน สองพ่อลูกขับรถกระบะตอนเดียวเอาสัปปะรดไปส่งทุกวัน จากนานๆ จะคุยกันสักครั้ง คราวนี้มีเรื่องให้พูดคุยกันจนเบื่อกระทั่งวันหนึ่งท่านก็เข้ามาพูดคุยด้วยท่าทางซีเรียสหลังจากรับโทรศัพท์ของใครบางคน ใต้ต้
แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปตัวใหญ่วิบวับสะท้อนแสบดวงตา กระนั้นแสงนั้นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อคนมอง พลอยชมพู ยิ้มแย้มให้กล้อง โพสต์ท่าบิดซ้ายทีขวาทีตามบรีฟของช่างภาพและทีมงานผ่านไปสิบนาทีแสงนั้นก็หยุดลง ช่างภาพเดินกลับไปที่โต๊ะส่วนกลาง ส่วนนางแบบเดินตรงดิ่งเข้าห้องรับรองเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้านางแบบสาวมือสมัครเล่นสี่คนต่างแยกย้ายกันไปคนละมุม แต่ยังคงตะโกนพูดคุยกันไปมา"รอบหน้าขอเซ็กซี่บ้างได้ไหม""เอยจ๋า แค่นี่นมก็หกแล้ว"เสียงหัวเราะดังจากทุกคน พลอยชมพูดึงใบหน้ากลับมาพร้อมรอยยิ้ม เวลาได้ทำงานกันหลายๆ คนแล้วบรรยากาศก็จะครึกครื้นแบบนี้เสมอ"ไปไหนต่อคะน้องพลอย"ทีมงานช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าเอ่ยถาม ดูจากสีหน้าอาจจะไม่ได้อยากรู้เกี่ยวกับเธอเสียเท่าไหร่"กลับไปถ่ายงานที่คอนโดแล้วค่ะ""หว้า! แบบนี้คุณบอดี้การ์ดสุดหล่อก็ต้องถูกเก็บเข้ากรุแล้วน่ะสิคะ"พลอยชมพูกลอกดวงตามองด้านบน พูดถึงคนนั้นแล้วก็นึกเซ็งทุกทีเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกจากห้องรับรองมาร่ำลาช่างภาพ พวกเธอไม่ใช่นางแบบมืออาชีพ ไม่ใช่ดาราที่มีคนรอสัมภาษณ์ เป็นเพียงอินฟลูเอนเซอร์ที่รับถ่ายงานโฆษณาของแบรนด์ต่างๆ เท่านั้น วันนี้เป็นแบรนด์เสื้อผ้าน้องใ







