03 My dear คุณสามีฉันแสนซึน

03

( คนนี้น่ะหรือว่าที่สามี )

~✧✧✧~

Per. "ไอด้าจับตัวได้แล้ว"

ราเชนทร์ตวัดดวงตาก้มมองคนตัวเล็กกอดรัดตนเองแน่น เธอส่งเสียงดีใจราวกับเด็กตัวน้อยที่หาของเล่นเจอ ทว่าตรงนี้ ไม่ได้มีเขาที่อยู่แค่คนเดียว

รักษิณาผู้เป็นย่าแท้ ๆ ของเขากับฐานภพผู้เป็นปู่แท้ ๆ ของเธอยืนมองอยู่ด้วย

"งามหน้า ไอด้าไปกอดท่านราเชนทร์เขาทำไม?" ฐานภพส่งเสียงอับอาย หลานสาวตัวแสบก่อเรื่องน่าอายไม่น้อย เดาไม่ผิดคงเป็นช่อฟ้ามารดาของตนที่ชวนไอด้าเล่นอะไรแผลง ๆ อย่างแน่นอน

"คะ อะไรนะคะ?"

"...." ราเชนทร์มองคนตัวเล็กที่ปล่อยมือออกจากอ้อมกอด เธอรีบถอยห่างออกจากกายเขาอย่างรวดเร็ว

ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอเบิกกว้างเหมือนตกใจ

ราเชนทร์ใช้ดวงตาคู่นิ่งมองใบหน้าสวยสง่า เนื้อตัวเธอเนียนขาวราวกับมีออร่าเปล่งกายออกมา สมกับตำแหน่งซุปสตาร์สาวชื่อดัง

"ไม่แก่เลยสักนิด"

คำว่าไม่แก่เลยสักนิดของเธอมันหมายความว่ายังไงกัน ทว่าเขาก็อายุห่างกว่าเธอเป็นสิบปี

"สวยมาก หนูสวยอะไรขนาดนี้ลูก" เสียงของรักษิณาดังขึ้น ในอดีตเธอมีศักดิ์เป็นถึงหม่อมเจ้าหญิง ได้มาพบรักกับคุณปู่มาเฟียของราเชนทร์ ทำให้ต้องลาออกจากฐานันดรมาเป็นสามัญชนคนธรรมดา

ไอด้ารีบตวัดดวงตาหันมามอง เห็นว่าเธอผู้นี้เป็นผู้มีอายุแต่ยังดูมีความสง่า จึงยกมือไหว้ทันที

"สวยถูกใจย่าจริง ๆ" รักษิณาเข้ามาจับเนื้อตัวไอด้า ตอนนั้นพบเจอแต่ดาด้ามารดาของหญิงสาว ยังเคยชื่นชมว่าสวยมากแล้ว ไม่คิดว่าลูกสาวจะสวยจนเกินบรรยายได้ขนาดนี้

"สวยมากใช่ไหมล่ะ?" ช่อฟ้าแทรกตัวเข้ามาทำหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดีใส่รักษิณา

"คุณแม่ครับ อย่ามาป่วนตรงนี้เลย" ฐานภพรีบเข้ามาประคองตัวมารดาจะพาออกมา เพราะเกรงใจราเชนทร์กับรักษิณา

"ไอ้ลูกคนนี้หนิ" ช่อฟ้าจ้องฐานภพตาเขม็ง ง้างไม้ที่ซ้อนอยู่ด้านหลังออกมาจะฟาดฐานภพ

"คุณแม่ จะเอาไม้ตีผมทำไม" ฐานภพรีบเอาตัวหลบ เวลาช่อฟ้ากลับมาจำตัวเขาได้ จะชอบไล่ตีตนประจำ ทีกับบรรดาหลาน ๆ กับไม่กล้าตี

"คุณทวดขาอย่าตีคุณปู่นะคะ" ไอด้าเข้ามาดึงตัวช่อฟ้าไว้สีหน้ายุ่ง จู่ ๆ งานก็เข้าคุณปู่ของเธอ

"ไอ้ลูกไม่รักดี" ช่อฟ้าเอาไม้เรียวชี้หน้าฐานภพอย่างเอาเรื่องเอาราว

ช่อฟ้าฮึดใช้แรงดึงตัวเองออกจากการถูกไอด้าจับกุม กลายเป็นว่าไอด้าถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของราเชนทร์อีกครั้ง

"อ่ะ คุณทวด!" เสียงเล็กตกใจเป็นอย่างมาก วันนี้ช่อฟ้าพลังเยอะมากเป็นพิเศษ สามารถเอาไม้วิ่งไล่ตีฐานภพได้

"...." ราเชนทร์ที่รับร่างไอด้าก็ก้มมองเธอสีหน้านิ่ง ดูคาดเดาอารมณ์ได้ยาก ว่ากำลังคิดเช่นไรอยู่

"ไอด้าขอโทษนะคะ" ไอด้ารีบขยับกายออกจากราเชนท์หันมาเอ่ยคำขอโทษ พอหันไปมองอีกที คุณย่าทวดกับคุณปู่ของเธอก็หายไปจากสนามหญ้าแล้ว สงสัยฐานภพคงหลอกล่อพาเข้าไปในบ้าน

"คุณทวดท่านดูแข็งแรงมากเลยนะคะ" รักษิณาว่ากับไอด้ายิ้ม ๆ ยิ่งมองเด็กสาวก็ยิ่งปลื้มปริ่ม อยากได้มาเป็นสะใภ้เสียวันพรุ่งนี้มะรืนเหลือเกิน

"ก่อนท่านยังไม่เป็อัลไซเมอร์ ท่านแข็งแรง ชอบทานผัก และออกกำลังกายมากเลยค่ะ" ไอด้ากล่าวพลางเหลือบตามองราเชนทร์

เขาหน้าดูนิ่ง บุคลิกดูดุ อีกมุมก็ดูเหมือนจะเย็นชา ตั้งแต่เธอเจอเขายังไม่เอ่ยปากพูดสักคำ ผู้ชายคนนี้อ่านยากจริง ๆ

"นี่พี่ราเชนทร์หลานชายย่านะคะ" รักษิณาเป็นฝ่ายเอ่ยแนะนำผู้พิพากษาหนุ่มกับหญิงสาวเอง ราเชนทร์ไม่พูดไม่จาตั้งแต่เจอไอด้า เอาแต่ส่งสายตามองเธอเงียบ ๆ

"ค่ะ" ไอด้าพยักหน้าเล็กน้อย เมื่อครู่เขาน่าจะได้ยินชื่อของเธอแล้ว จึงตัดสินใจไม่แนะนำตัว

"มาแล้วครับ" ฐานภพเดินกลับมา ยกมือปาดเหงื่อเล็กน้อย กว่าจะต้อนคนเป็นแม่เข้าบ้านได้เล่นเอาเหนื่อย

"นั้นพวกเราไปคุยเรื่องสำคัญกันค่ะ" รักษิณากล่าว แล้วเข้ามาจับมือไอด้าให้เดินเข้ามานั่งในศาลาทรงยุโรปด้วยกัน

"เรื่องสำคัญอะไรเหรอคะ?" ไอด้าเอียงใบหน้าถามรักษิณายิ้ม ๆ

"ต่อไปนี้น้องไอด้าต้องเรียกฉันว่าย่านะคะ" รักษิณาทำใบหน้าเอ็นดูหญิงสาว

ราเชนทร์เดินตามหลังมาทิ้งตัวนั่งก่อน รักษิณาเห็นอย่างนั้น เลยดันตัวไอด้าให้นั่งลงข้างหลานชายจอมนิ่ง

"คุณฐานภพดูสิ เหมาะสมกันมากเลยนะคะ" ใบหน้าปลาบปลื้มของรักษิณาหันไปว่ากับฐานภพ

"ครับ" ฐานภพว่ายิ้ม ๆ หากหลานสาวได้ราเชนทร์มาดูแล ตนคงสบายใจอย่างมาก ตระกูลราเชนทร์ไม่ได้มีหน้าแค่ในสังคม แต่ยังมีอิทธิพลมาก

ไอด้าแอบเหลือบตามองราเชนทร์ ผู้ชายอะไรจะนิ่งได้ขนาดนี้ ผู้เป็นปู่คิดยังไงจะให้เธอเป็นคู่หมายกับเขา วันนึงจะคุยกันรู้เรื่องไหม

"ย่าพูดตรง ๆ ว่าอยากให้หนูมาเป็นสะใภ้ของตระกูล" รักษิณาพูดขึ้นมา เห็นไอด้าในวันนี้ เธออยากจัดงานแต่งงานให้ทั้งคู่อย่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน

"ไอด้าจะว่ายังไงล่ะลูก ปู่อยากให้หนูได้แต่งงานกับท่านราเชนทร์" ฐานภพพูดเสริมกับรักษิณา เรียกง่าย ๆ ว่าต้องการจับหลานสาวคลุมถุงชน

"ไอด้าเพิ่งอายุยี่สิบสามเองนะคะ คุณปู่จะให้ไอด้าแต่งงานเร็วไปไหน" ไอด้าทำสีหน้ามุ่นเหมือนเด็กโดนขัดใจ เธอยังไม่พร้อมจะแต่งงานมีชีวิตคู่ ขนาดแฟนยังไม่เคยมีเลย นี่กะจะให้เธอมีสามีเลย

"...." ราเชนทร์เหลือบตามองคนตัวเล็กข้างกาย เธอขมวดคิ้วมุ่น เป่าลมหายใจเบา ๆ ราวกับเด็กไม่มีผิดเพี้ยน

"อย่างนี้ก็หมั้นหมายกันไว้ก่อนสิ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยแต่งงานกัน" รักษิณาหยิบกล่องแหวนประจำตระกูลออกมาจากกระเป๋า ยื่นมาตรงหน้าราเชนทร์

"ม่ะ..หมั้นเหรอคะ?" ไอด้าเบิกตากลม มองกล่องแหวน เธอรู้สึกเหมือนถูกมัดมือชกยังไงไม่รู้

"ราเชนทร์สวมแหวนให้หนูไอด้าสิ แหวนประจำตระกูลของเรา" รักษิณาคะยั้นคะยอหลานชายเธอ

"...." ไอด้ามองราเชนทร์ที่เอาแต่นิ่งเงียบ นี่เขาจะไม่เอ่ยแย้งใด ๆ เลยหรือ

"อย่าขัดสิคุณไอ ทวดชอบคนนี้" จู่ ๆ ช่อฟ้าก็ส่งเสียงขึ้น ยืนอยู่ด้านหลังราเชนทร์กับไอด้า

"นี่คุณทวดจำหนูได้แล้วเหรอคะ?" ไอด้าตวัดใบหน้ามามองช่อฟ้าที่กำลังทำหน้ายิ้มแย้มชอบใจ

"คุณแม่หนีออกมาอีกแล้วนะครับ" ฐานภพเอ่ย ถึงกับทำสีหน้าปวดหัว

"แกหุบปากไปเลย ไอ้ฐานภพ" ช่อฟ้าชี้หน้าลูกชายพร้อมถลึงตาใส่

"คุณแม่" ฐานภพแทบจะยกมือขึ้นมากุมขม้บ วันนี้ช่อฟ้าดื้อเป็นพิเศษมาก

ในขณะนั้นราเชนทร์ที่ทำหน้านิ่ง ไม่ยอมเอ่ยคำใด ๆ เขาเปิดกล่องแหวนเพชรตราประจำตระกูลออก เผยให้เห็นแหวนเพรชทรงหยดน้ำขนาดสิบสองกะรัต ตรงแนวเส้นของวงแหวนมีเพชรประดับล้อมรอบ

มือนุ่มนิ่มด้านซ้ายของไอด้าถูกจับขึ้นมาโดยมือหนา

"...?? ไอด้าหันมองใบหน้าหล่อนิ่งของราเชนทร์ เห็นอีกทีเขาก็บรรจงสวมแหวนมาบนนิ้วนางของเธอแล้ว ทุกอย่างรวดเร็วมาก รวดเร็วจนเธอนั้นงงเป็นไก่ตาแตก

~✧✧✧~