Novels by ไรท์ มุนิน

Specia บทส่งท้ายMy dearคุณสามีฉันแสนซึน(ไอด้า & ลิด้าตัวแสบ)~✧✧✧~[Part.ไอด้า]เป็นเวลาเกือบ 7 ปีแล้ว ในชีวิตของฉันมีคุณราเชนทร์เป็นสามี เป็นคุณแม่ลูกสองของคุณราชันย์จอมเนี้ยบกับคุณหนูลิด้าจอมแสบคุณราชันย์ตอนนี้อายุหกขวบกว่าแล้ว นิสัยถอดแบบความเนี้ยบ ความนิ่งขรึมได้คุณพ่อของเขามา ส่วนหนูลิด้าตอนนี้เพิ่งอายุได้สี่ขวบกว่า รักสวยรักงามเหมือนฉัน และไม่รู้ขี้โวยวายได้ใครมา แต่คุณราเชนทร์มักจะพูดอยู่บ่อย ๆ ว่านิสัยหนูลิด้าได้ฉันมาทุกระเบียบนิ้ว "ลิด้าสวยไหม" น้ำเสียงเล็กของเจ้าตัวแสบถามคุณพ่อกับพี่ชาย ลิด้าสวมชุดว่ายน้ำโชว์พุ่งกลม ๆ น่าฟัด ด้านหลังสวมปีกนางฟ้า ลูกสาวของฉันเลียนแบบนางฟ้าวิคตอเรียน่ะ แกชอบมาก จนฉันต้องสั่งออกแบบปีกนางฟ้ามาให้ใส่"สวยสิครับ ลิด้าของพ่อสวยมาก ๆ" คุณราเชนทร์เขาชมลูกสาว สายตาละมุนมองยัยหนูลิด้าอย่างเอ็นดู เห็นนิ่งแบบนี้แต่หลงลูกคนเล็กมาก "แล้วพี่ราชันย์ล่ะ" ลิด้าหันไปกอดอก เป่าแก้มพ่องใส่พี่ชาย ท่าทางนี้ได้ฉันมาเป๊ะมากยัยเด็กแสบ "สวย" ราชันย์ตอบน้องสาวในใบหน้านิ่ง ทำขรึมเหมือนคุณพ่อของเขานั่นแหละ เห็นนิ่งแบบนี้ก็รักน้องสาวมาก"คุณแม่ขา ถ่ายรูปให้ลิด้าหน่

End My dear คุณสามีฉันแสนซึน~✧✧✧~6เดือนต่อมา..."เวลาหลับ น่าเอ็นดูเหมือนแม่ของลูกเลย ราชันย์" ราเชนทร์ใช้นิ้วเขี่ยแก้มป้อง ๆ ของลูกชายตัวน้อยด้วยรอยยิ้มตั้งแต่ไอด้าคลอดราชันย์ออกมา หนูน้อยเลี้ยงง่ายมาก กลางดึกจะร้องหิวนมแค่รอบเดียวเท่านั้นคือช่วงเที่ยงคืน ซึ่งหน้าที่นี้เขาทำแทนไอด้ามาตลอด"คุณพ่อคุณลูก หนีมาอยู่ห้องกระจกนี่เอง" ไอด้ากลับมาจากข้างนอก จึงขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวใหม่เรียบร้อย "กำลังหลับปุ๋ยเลย" ราเชนทร์อ้าแขนรอรับภรรยาเด็กของตนไอด้ารู้หน้าที่ดี เธอก้าวมาโอบกอดราเชนทร์ไว้ ทำแบบนี้เป็นประจำจนชิน วันนี้เธอออกไปเยี่ยมใบพลูที่โรงพยาบาลมา เป็นวันหยุดของราเชนทร์พอดี ราชันย์ถึงได้อยู่กับพ่อของเขา"เพื่อนคุณไอเป็นยังไงบ้าง?" "หัวแตกค่ะ ดีที่สมองไม่กระทบกระเทือน" ไอด้าบอกสามี นึกแล้วเธอก็สงสารใบพลูจับใจ ไม่รู้ทำไมพ่อแท้ ๆ ถึงได้ทำร้ายลูกสาวตัวเองได้ถึงเพียงนี้ "ไม่เป็นอะไรหนักก็ดีมากแล้วล่ะ" ราเชนทร์เอ่ย เท่าที่เขาได้ข้อมูลมา พื้นฐานของใบพลูไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่ที่รับรู้มา ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของใบพลู และเรื่องนี้เป็นปัญหาของนำทัพที่ต้องจัดการต่อไป"

48( ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน) ~✧✧✧~4 เดือนต่อมา..กำหนดวันคลอดลูกชายคนแรกมาถึง ไอด้านอนเหงื่อแตกอยู่ในห้องทำคลอดวีไอพี เธอทั้งตื่นเต้นและหวั่นวิตกในเวลาเดียวกัน กังวลถึงความปลอดภัยของลูก เธอตั้งจิตอธิษฐานขอให้ราชันย์เกิดมาสุขภาพแข็งแรงและแข็งแกร่งเหมือนกับบิดาของเขา"กลัวหรือเปล่าคุณไอ" น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยถามเธอ ตั้งแต่ถูกเข็นเข้ามาในห้องคลอด ราเชนทร์ก็ไม่เคยห่างกายภรรยาไปไหน"ไอด้าไม่กลัวความเจ็บค่ะ ห่วงแต่ราชันย์ของเรา" "ลูกของเราต้องปลอดภัยแน่นอน" ราเชนทร์เลื่อนมือลูบศีรษะของไอด้า ยกยิ้มบาง ๆ ให้เธอ"ค่ะ ไอด้าอธิษฐานขอให้เขาออกจากท้องแม่อย่างปลอดภัย ขอให้ราชันย์น้อยแข็งแกร่งเหมือนกับคุณราเชนทร์" ใบหน้าเรียวสวยระบายยิ้มบาง ๆ ในขณะนั้นบานประตูห้องคลอดก็ถูกเลื่อนเปิด เป็นทีมแพทย์กับพยาบาลที่ทำคลอดให้เธอในวันนี้ "ไม่ต้องกังวลไปนะคะ คุณหมอกับทีมพยาบาลจะทำคลอดให้คุณไอด้าอย่างปลอดภัยแน่นอนค่ะ" น้ำเสียงไพเราะของแพทย์หญิงดังขึ้น "ค่ะ" ไอด้าฉีกรอยยิ้มให้ทีมแพทย์ แล้วหันมาสวมจับมือของราเชนทร์ไว้แน่น อีกไม่กี่อึดใจเธอจะได้พบกับลูกชายตัวน้อยแล้ว ช่วงเวลาที่ตื่นเต้นมากสุดในชีวิตเธอ คงเป็นเ

47( ราชันย์น้อย )~✧✧✧~5 เดือนต่อมา..ไอด้าท้องโตขึ้นเรื่อย ๆ ได้อัลตร้าซาวด์ดูแล้ว สรุปเธอได้ลูกชาย พลอยให้นึกถึงตอนเจอกับเหมันต์น้อย ลูกชายของทิชากับคิมหันต์ ไม่รู้ว่าเด็กน้อยทายถูกได้ยังไง เล่นเอาเธอพิศวงไม่น้อย"จะว่าไปแกก็ท้องเร็วนะ คุณราเชนทร์น้ำยาดีมาก" ของขวัญแซวไอด้าที่กำลังเอนหลังนอนอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว มองวิวสระน้ำ "น้ำเชื้อเขาคงจะแรงอย่างที่แกว่านั่นแหละ ทั้งที่ฉันทานยาคุมอยู่ตลอด จู่ ๆ ก็ท้องขึ้นมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวเลย""ฮะ ยาคุมยี่ห้ออะไร ฉันจะไม่เผลอซื้อมาทานเลย" ของขวัญเบิกตากลม เกิดความรู้สึกหวาดระแวงกับยาคุมขึ้นมา"ก็" ไอด้าทำสีหน้าครุ่นคิด สักพักก็พูดขึ้นมาต่อ "ลืมน่ะ เดี๋ยวให้คุณแม่บ้านขึ้นไปเอา มาให้ดูแล้วกัน" เวลาต่อมา..ของขวัญพลิกดูยาคุม ใช้สายตาเพ่งดูแล้วดูอีก จนเริ่มมั่นใจ ถึงได้โพล่งเสียงดังลั่นออกมา"ยัยไอด้า นี่ไม่ใช่ยาคุมนะ" "ฮะ ไม่ใช่ยาคุมแล้วมันคือยาอะไรอะ!" ไอด้าส่งเสียงในสีหน้าตกใจ หรือเธอจะเสียรู้สามีจอมเจ้าเล่ห์เข้าให้แล้ว"นี่มันวิตามินบำรุงผิว ฉันยังเคยบ่นกับยัยใบพลูอยู่เลย ว่าวิตามินยี่ห้อนี้ ผลิตออกมาได้เหมือนยาคุมมาก เพราะมีลูกศรบอกวันที

46( ทักทายลูก 🔞❤️‍🔥)~✧✧✧~| คฤหาสน์ราเชนทร์"ท่านราเชนทร์ครับ นายเจ้าสมุทรฝากให้ท่านตรวจเช็คเอกสารฉบับนี้ให้ด้วย" บอดี้การ์ดนำเอกสารเข้ามาในห้อง เรียกได้ว่าจำใจเข้ามา ตั้งแต่เจ้านายกลับมาจากบ้านของภรรยา ดูจะไม่สบอารมณ์มาก"ออกไป! แล้วอย่าให้ใครเข้ามา!" ราเชนทร์เขวี้ยงซองเอกสารทิ้ง ตวาดบอดี้การ์ดเสียงดุดัน คนที่ทำให้เขาเก็บอารมณ์ไม่ได้จนต้องระเบิดออกมา จะมีใครทำได้ หากไม่ใช่ไอด้า"ครับท่าน" บอดี้การ์ดรีบก้มเก็บเอกสาร สาวเท้าออกจากห้องด้วยความเร็ว นาทีนี้ไม่มีใครสามารถเข้าหน้าราเชนทร์ติด ภายในห้องทำงานกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง เขาคว้าขวดแก้วบรรจุเหล้าสีอำพันมากระดกดื่มต่อ เครียดอย่างหนัก จะต้องทำยังไงให้ไอด้าหายโกรธเขา"ต้องทำยังไง!" ราเชนทร์เขวี้ยงขวดเหล้าแตก เมื่อไม่ได้ดั่งใจ เธอจะรู้ตัวบ้างไหม ว่าตอนนี้ทำเขาแทบคลั่งตายแล้ว"นี่โกรธไอด้า จนถึงขั้นทำลายข้าวของเลยหรือคะ?" น้ำเสียงสดใสของคนตัวเล็กยืนกอดอกทำหน้ามุ่นอยู่ตรงหน้าประตู"คุณไอ" ราเชนทร์ทำสีหน้าตกใจ ดวงตาคมถึงกับวูบไหวไปมา นี่เขาไม่ได้เมาหรือฝันไปใช่ไหม "แถมยังดื่มเหล้าอีก ไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ" ไอด้าสาวเท้าจะเข้าไปหาร่าง

45( เริ่มใจอ่อน )~✧✧✧~"คุณไออาเจียนหนักมากเลยเหรอครับ" สีหน้าของราเชนทร์เครียดมาก เมื่อได้รับสายจากมารดาของภรรยา วันนี้เขาสั่งแม่บ้านทำอาหารที่มีประโยชน์ต่อคนท้องไปเป็นสิบเมนู ไม่คิดว่าเธอจะแพ้ท้องขึ้นมา ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง ไม่ใช่โกรธเขายิ่งกว่าเดิมหรือ["คุณไอเหม็นแค่ไก่ตุ๋นยาจีนค่ะ ส่วนเมนูอื่นก็ทานได้เป็นปกติ ยิ่งเมนูต้มจืดตำลึงทานหมดถ้วยเลยนะคะ ดูเหมือนจะชอบมาก"] "นั้นวันพรุ่งนี้ ผมจะให้คนจัดไปให้ใหม่นะครับ" ราเชนทร์บอกแม่ยายในสาย อย่างน้อยเธอก็ทานอาหารได้บ้างเขาค่อยสบายใจขึ้นมาในระดับนึงหลังวางสายเสร็จเขาจึงมุ่งตรงไปยังห้องครัว พบเหล่าแม่ครัวกำลังจัดเตรียมวัตถุดิบทำอาหารสำหรับเมนูในวันพรุ่งนี้"ท่านราเชนทร์ต้องการให้รับใช้อะไรหรือเปล่าคะ?" หัวหน้าประจำห้องครัวถามขึ้นมาในท่าทางเกร็งเล็กน้อย ตั้งแต่ไอด้าไม่อยู่บ้าน พักหลัง ๆ ไม่ค่อยมีใครเข้าหน้าราเชนทร์ติดเลย"ใครเป็นคนทำเมนูต้มจืดตำลึง" "ดิฉันเองค่ะ" แม่ครัวอีกคนเข้ามาหาราเชนทร์ เริ่มรู้สึกหวาดหวั่น หรือเธอจะทำเมนูนี้ออกมาได้ผิดพลาด ยิ่งราเชนทร์เข้ามาในครัวด้วยตัวเองแบบนี้ ทำให้ดูน่ากลัวมาก"สอนฉันหน่อย ต้องทำยังไงบ้าง คุ

(END : Bad Love ใต้ปกครองเจ้าสมุทร)~✧✧✧~5 ปีต่อมาอัยวาเดินเข้ามาในงานเลี้ยงรุ่น เพราะงานจัดช่วงตอนกลางวัน เธอจึงพาลูกสาวตัวน้อยวัยห้าขวบมาด้วย หลายปีมานี้เธอไม่ได้มีหน้าที่แค่เลี้ยงลูกอย่างเดียว อีกบทบาทนึงเป็นผู้บริหารสายการบิน ทำให้ชีวิตไม่ได้น่าเบื่อจนเกินไป"อัยวา" เมเม่ที่นั่งอยู่ในโต๊ะโบกมือเรียก โดยข้าง ๆ มีน้องมันเดย์ลูกชายตัวน้อยของเมเม่นั่งอยู่ด้วย เก้าอี้ถัดไปเป็นกัปตันและพีช ในที่สุดพวกเธอทั้งสี่ก็ได้กลับมารวมตัวกันครบ ส่วนตัวพีชเองก็เหลือความรู้สึกกับเธอแค่เพื่อน ซึ่งเจ้าสมุทรก็รับรู้เรื่องนี้ เลยยอมปล่อยวางให้แค่พีช หากเป็นผู้ชายคนอื่นมายุ่งกับเธอ ก็สวมบทเป็นคนขี้หึงขี้หวงเหมือนเดิม"คุณป้าเมเม่ คุณลุงกัปตัน คุณลุงพีช สวัสดีค่า" หนูเซลีนปีนขึ้นยืนบนเก้าอี้ ยกมือไหว้เรียงทุกคนจนครบ "โอ้ย สวัสดีค่ะคนสวย จ้ำม่ำขึ้นเยอะเลย" เมเม่ยื่นมือมาจับพุงหนูเซลีน "ไหว้สวยแบบนี้ มาเอาเงินลุงไปซื้อขนม" กัปตันส่งปึกแบงค์พันยื่นให้หนูเซลีน ก่อนหน้านี้มันเดย์ลูกชายของเมเม่ก็ได้รับไปแล้ว"ขอบคุณค่าลุงกัปตัน' เซลีนพนมมือไหว้กัปตันอีกรอบ แล้วคว้าปึกแบงค์มาส่งให้มารดาเก็บ"เซลีนค

39( โซ่คล้องรัก )~✧✧✧~หนึ่งเดือนต่อมา @โรงพยาบาลเด็กหญิงเซลีน เพย์ตัน ป้ายชื่อบนเตียงเล็กของทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้สองวัน ผิวพรรณของหนูน้อยขาวราวกับหยวกกล้วย สิ่งที่อัยวาภูมิใจมากสุด คงเป็นสีดวงตาของลูกสาว "สมใจแล้วสิ" เจ้าสมุทรนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงพูดขึ้นมา ตั้งแต่ท้องเขาเห็นเธอภาวนาทุกวัน ขอให้ลูกได้ตาสีฟ้าเหมือนเธอ ซึ่งคำภาวนาก็เป็นจริง ๆ "เดี๋ยวลูกโตขึ้นหน้าก็จะเปลี่ยนไปตามวัยค่ะ แต่อัยวาว่าลูกได้จมูกโด่งจากคุณไป" "ยิ่งลูกเหมือนเธอ ฉันยิ่งหวง โตขึ้นสวยเหมือนแม่ มีผู้ชายมาตามจีบ ฉันรับไม่ได้""ตอนนี้คุณตลกมากเลยนะคะ" อัยวาอยากหัวเราะดัง ๆ ก็กลัวจะสะเทือนถึงแผลคลอด ใบหน้าของเจ้าสมุทรตอนพูดเมื่อครู่นี้ดูจริงจังมาก"หรือฉันจะเลี้ยงลูกไม่ให้ชอบผู้ชายดี เลี้ยงให้แมน ๆ สอนลูกยิงปืน ไว้ป้องกันตัวเอง""เจ้าสมุทร" อัยวาเรียกชื่อเขาพลางยกมือขึ้นมานวดขมับ ความคิดเขาแต่ละอย่าง เธออยากจะบ้าตาย ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ ประตูถูกผลักเปิดพรวดเข้ามา เป็นนำทัพกับเรย์ที่มาด้วยกัน"สันดานต่ำทราม ทำไมพวกมึงไม่เคาะประตู" "เฮีย เป็นพ่อคนแล้ว ได้ลูกสาวด้วย หัดพูดจาคะขาไว้ให้ชินปากดิ" คำพูดก

38(อวสานทอปัด)~✧✧✧~แปดเดือนต่อมารถสปอร์ตคันสีดำเลี้ยวเข้ามาจอดในรั้วบ้าน ในเวลาบ่ายสองเป็นประจำ เจ้าสมุทรถือสูทลงมาจากรถ รีบสาวเท้าเข้ามาในบ้านวันนี้เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกสำหรับคนท้อง กำลังถักหมวกไหมพรมสีชมพูเพื่อเตรียมให้ลูกน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก ในอีกไม่กี่เดือน"วันนี้หนูเซลีนดิ้นบ้างหรือเปล่า?" เจ้าสมุทรเข้ามาย่อตัวนั่งลง แนบใบหูลงกับท้องกลมโต ก่อนจะออกไปทำงานเข้าจะฟังเสียงในท้องเธอทุกวัน และตอนกลับมาจากที่ทำงานก็เช่นกัน "ดิ้นตั้งหลายรอบค่ะ" อัยวาตอบเจ้าสมุทรยิ้ม ๆ สุดท้ายผลตรวจก็ออกมาว่าลูกคนแรกเป็นผู้หญิง ต้องลุ้นตอนคลอดอีกทีว่าจะตาสีฟ้าได้เธอไหม "ฮึ พอแดดดี้มา ถีบใส่เลยนะ แสบเหมือนแม่" ทุกครั้งที่เจ้าสมุทรได้สัมผัสท้อง แล้วลูกตอบสนองกลับ เขาจะส่งเสียงดัง ตื่นเต้นแบบนี้ทุกครั้ง "แสบเหมือนแม่ ร้ายกาจได้พ่อแน่นอนค่ะ" อัยวา ทุกวันนี้เธอนับวันรอ เห็นหน้ายัยตัวแสบในท้องแล้ว "ดีสิ โตขึ้นลูกเราจะได้มีเกาะป้องกันตัวเอง" "ป้องกันจากใครค่ะ หนุ่ม ๆ ใช่ไหม กลัวลูกเจอผู้ชายแบบตัวเองหรือเปล่า?" อัยวาแหย่เจ้าสมุทรที่ในตอนนี้ใบหน้ายุ่งเหยิงขึ้นเรื่อย ๆ "เจอผู้ชายแบบฉันก็ดีสิ รักจ

37( เซลีน )~✧✧✧~สองชั่วโมงต่อมาหลังทานมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อย อัยวาจึงขอตัวเข้าที่พัก เพราะรู้สึกเพลียกับการเดินทางเล็กน้อย กำลังจะเคลิ้มหลับ แต่ดันได้ยินเสียงแตะคีย์การ์ด ผลักประตูเข้ามา ริมฝีปากอมชมพูแอบอมยิ้ม ไม่ต้องหันมองก็รู้ว่าเป็นใคร เขามาถึงแล้วอัยวารีบปิดตาหลับ ฟังเสียงฝีเท้ากำลังก้าวเข้ามาเรื่อย ๆ เหมือนลมหายใจอุ่น เป่ารดมาบนแถวใบหน้า แก้มของเธอยุบจากการถูกจมูกโด่งกดเบา ๆ "ท้องไม่ทันโต กล้าหอบลูกหนีฉันเหรอ" เสียงคุ้นเคยเอ่ย วางมือหนาลงบนศีรษะทุย "อือ" อัยวาแกล้งส่งเสียง ปัดมือของเขาออกเหมือนรำคาญ "ฮึ" เจ้าสมุทรกระตุกยิ้มเล็กน้อย เขายอมถอยออกมา แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ "เจ้าสมุทรโหมดนี้ ดีจัง" อัยวาลืมตาขึ้น พึมพำด้วยรอยยิ้ม ถ้าเขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่เริ่มตอนเธอมาอยู่ ป่านนี้ได้หลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้นแน่เหมือนนึกขึ้นได้ ว่าเธอยังไม่ได้กินยาบำรุงที่ป้านุ่มจัดใส่กระเป๋ามาไว้ อัยวาจึงรีบลุกจากเตียงทันที ทว่ากำลังจะหย่อนเท้าลงจากเตียง ก็ต้องร้องอุทานเสียงหลง"อ่ะ ตะคริวกิน" "อัยวา!" เสียงผลักประตูพรวดออกมา เหนือสมุทรในสภาพสวมกางเกงเพียงตัวเดียว พุ่งตัวเข้ามาหาคนตัวเล็กด้วย

36( วาฬเพชฌฆาตเล่นเข้าให้ )~✧✧✧~"เจ้าสมุทร ปล่อยนะ" อัยวาจิกเล็บลงบนมือหนา ขืนร่างตัวเองไว้ ไม่ให้เขาลากเธอให้เดินต่อเจ้าสมุทรตวัดสีหน้ายุ่งเหยิงมามองหญิงสาว บนมือถูกเธอหยิกจนเลือดออก ทว่าก็ไม่ได้แสดงความเจ็บ หรือต่อว่าอะไร"กลับบ้าน จะอยู่บ้านคนอื่นทำไม" เจ้าสมุทรจะเข้ามาจับมือคนตัวเล็กต่อ แต่เธอสะบัดออก ยืนกอดอกปั้นหน้าบูดบึ้งใส่"อัยวายังอยากคุยกับพี่ไอด้าต่อ เมื่อกี้ออกมา ยังไม่ได้ลาเธอเลย" "ถามจริง เมื่อไหร่จะเลิกงอนฉัน ฉันทำอะไรผิดนักหนา" เจ้าสมุทรกอดอกเลิกคิ้วถามหญิงสาวกลับ วันนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ชักไม่ไหวกับความเอาแต่ใจของเธอเพี้ยะ! "เธอตบฉันทำไม" เจ้าสมุทรจับหน้าข้างโดนฟาด แตะเลือดข้างมุมปากขึ้นมาดูอึ้ง ๆ เห็นมือนุ่มนิ่มเช่นนี้ ไม่คิดว่าจะตบเขาจนถึงขั้นเลือดกลบปาก อัยวาเบิกตากลม ใจกระตุกวูบ เมื่อกี้พลั้งมือฟาดหน้าเขาแรงไปหน่อย ทว่าเมื่อเจ้าสมุทรจ้องตากลับมา เธอจึงรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งตึง"แค่นี้ก็ทนไม่ได้เหรอ ทีเมื่อก่อนตัวเองเอาแต่ใจ อารมณ์ร้าย ปากหมา ประสาทแดกสารพัดใส่ฉันตั้งเยอะ ฉันยังทนมาได้เลย""ได้ เธออยากตบฉันอีกเท่าไหร่ก็ได้ ฉันยอม ต่อไปฉันจะยอมแค่เธอ

35( สองจุดอ่อน )~✧✧✧~"พามาโรงพยาบาลทำไมคะ ทำไมไม่พาอัยวากลับบ้านล่ะคะ?" อัยวาตื่นมาเห็นเจ้าสมุทรนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงก็งอแงใส่ทันที เธอไม่ชอบโรงพยาบาลมาตั้งแต่วัยเด็ก จนโตก็ยังไม่ชอบ"...." เจ้าสมุทรมองหน้าเธอนิ่ง ไม่ยอมพูดจาอะไรออกมา"ถามก็ไม่ตอบ เป็นไรของเขา" อัยวาทำหน้ามุ่ย เธอเป็นลมแค่นี้ ไม่เห็นต้องพามาโรงพยาบาลเลย"เธอท้อง" "คะ?" อัยวาตวัดใบหน้ากลับมา เมื่อกี้ได้ยินไม่ชัดเจนสักเท่าไหร่ "เธอกำลังท้องลูกของฉ้น" เจ้าสมุทรกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าของเขาแม้จะดูเคร่งขรึม ทว่าในดวงตากำลังวูบไหวไปมา เหมือนกำลังวิตกกังวลอัยวาได้ยินอย่างชัดเจนแล้วก็นิ่งไป ท่าทางที่ดูไร้อารมณ์ มองไม่ออกว่าเขากำลังคิดเช่นไรอยู่ ทำเอาหญิงสาวใจเสีย คำพูดนึงย้ำเขามาในความคิดของเธออีกครั้ง "อย่าลืมป้องกันตัวเองล่ะ ฉันไม่ต้องการให้มีเด็กมาเกิด ไม่อยากได้ภาระเพิ่ม""อัยวาผิดเองล่ะค่ะ ที่ลืมกินยาคุม ตอนนั้นที่ออกจากบ้าน ก็ตั้งใจไปซื้อยาคุม แต่ดันเกิดเรื่องซะก่อน" อัยวาอธิบายกับเจ้าสมุทร เธอเองก็ตกใจไม่น้อย ดันท้องขึ้นมา ไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรเลย"ฉันไม่เคยมีความคิด โทษอะไรเธอทั้งนั้น" เจ้าสมุทรพูดจบพลางถอน

Special (Kunsueหนึ่งปีต่อมา.. [Part.Nicha] "คุณแม่ขา..คุณพ่อขอคุยด้วยค่ะ" เสียงใสของลูกสาวตัวน้อยของฉันวิ่งเอาโทรศัพท์มายื่นให้ ในระหว่างที่ฉันกำลังเตรียมของว่างให้พวกแกทั้งสองอยู่ในครัว "ค่ะ..คุณแม่ขอบคุณนะคะ" ฟอด!! ฉันย่อตัวหอมหัวทิชาแล้วรับโทรศัพท์จากมือน้อยขึ้นมาแนบหู "ฮัลโล.." ฉันว่ากับคุณพ่อเจ้าแฝด วันนี้เขาไปทำงานในวันหยุดน่ะ เลยโทรหาฉันบ่อยเป็นพิเศษ ("คิดถึงเมีย..คิดถึงเจ้าแฝด) แค่ประโยคที่ได้ยินก็ทำฉันยิ้มออกมาแล้ว นี่ก็หลายปีแล้วที่เราทั้งสองใช้ชีวิตคู่มีลูกด้วยกัน เขาก็ยังบอกรักฉันทุกวันอยู่เหมือนเดิม จนลืมอดีตไปเลยว่าเขาเคยปากแข็งมากแค่ไหน ^^ "โทรมาแค่นี้นี่นะ" ฉันถามคนในสายโดยใบหน้ายังมีรอยยิ้ม "คิกๆ..คุณแม่แก้มแดงด้วย" ทิชาชี้หน้าฉัน เจ้าตัวแสบหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ("หึ..เขินจนลูกจับได้") "อย่ามาทำแซว..แล้วนี่จะกลับมาทันส่งลูกไปสนามบินหรือเปล่า" ฉันเปลี่ยนเรื่องคุย วันนี้เจ้าสองแฝดจะเดินทางไปเที่ยวประเทศสวีเดนกับคุณตาและคุณยายอิงอรของเขา เลยถามกุนซือไม่รู้เขาจะกลับมาส่งลูกทันไหม ("น่าจะไปไม่ทัน..มีประชุมรอบบ่าย") "อือ..นั้นไม่เป็นไร

Special 1 (Kunsueปีต่อมา... เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ตอนนี้เด็กชายสายฟ้า เด็กหญิงทิชา ทายาททั้งสองของกุนซือและณิชาก็เติบโตเข้าสู้วัยหกขวบกว่าๆ เด็กแฝดทั้งสองเลี้ยงง่าย มีดื้อบ้างไปตามวัย แต่ถึงยังไงก็ยังเป็นที่รักของคนในครอบครัว "คุณป้าแม่หมอ..ไหนบอกว่าจะเสกลูกแมวมาให้สายฟ้าไงครับ" สายฟ้าที่นั่งจมปุ๊กอยู่ในสนามหญ้าเด็กเล่นพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ไว้สายฟ้าโตก่อน ป้าจะเสกแมวตัวโปรดให้" อนิกายกยิ้มให้เด็กชาย "แล้วทำไมถึงเสกมาให้ตอนนี้ไม่ได้ล่ะคะ" เสียงเจือยแจ้วของแฝดคนน้องก็ถามขมวดคิ้วด้วยหน้าสงสัยสุดๆ "โลกนี้ไม่มีคาถาเสกได้..ไอด้าไม่เชื่อหรอก" น้ำเสียงใสแจ๋วของลูกสาวตัวแสบของดาด้ากับฐานทัพดังขึ้น "หึ..นางช่างเหมือนแม่นางเหลือเกิน" อนิกาถึงกับส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกนายตำรวจ "ผมอยากได้แมวแล้วครับ" สายฟ้าก็พูด หนุ่มน้อยจินตนาการไปถึงลูกแมวตัวน้อยๆ "ไว้ตอนโต..ป้าสัญญาว่าจะเสกแมวให้สายฟ้า..รับรองว่าสายฟ้าจะต้องชอบ" อนิกาลูบหัวเด็กชาย พลางหันมามองเด็กหญิงทั้งสองที่นั่งเท้าคางจ้องมองมาอยู่ "ส่วนของสาวน้อยทั้งสอง..ป้าจะเสกเจ้

THE END My Husband เมื่อคุณสามีบอกไม่รัก (Kunsueวันนี้เป็นวันแรกที่คุณสารวัตรกุนซือเขาจะกลับไปทำงานวันแรกพร้อมกับรับตำแหน่งใหม่ แต่คนตื่นเต้นกับไม่ใช่เจ้าตัวหรอก เป็นฉันเนี่ยแหละตื่นเต้นมากๆ ปลุกคนตัวโตตั้งแต่เช้ามืดให้แต่งตัว ไม่ใช่อะไรหรอกเดี๋ยวเจ้าแฝดตื่นแล้วจะวุ่นวาย "แล้วนี่จะตามไปไหม?" เสียงเอ่ยของคนตัวโตเดินติดกระดุมเสื้อออกมาจากห้องน้ำ "...." ฉันก็หันมองเจ้าของใบหน้าหล่อพลางยกยิ้มให้ ลุกจากเตียงไปช่วยเขาติดกระดุมเสื้อ วันนี้ขอทำหน้าที่ภรรยาหน่อย สามีได้รับตำแหน่งทัั้งที "หึ.." กุนซือก็ยกยิ้มช้อนคางฉันขึ้นไปจุมพิตเบาๆ อย่างไม่รุกล้ำและผละออก เจ้าของดวงตาคมก็จ้องหน้าฉัน "ขอบคุณนะครับ.." น้ำเสียงทุ้มว่าจบ ร่างฉันก็ถูกโอบกอดไว้ ใจฉันมันก็เต้นตึกตักอีกเช่นเคย ขยันทำตัวน่ารักอยู่เรื่อยเลยสามีฉัน "เดี๋ยวเจ้าแฝดตื่น จะตามไปนะ.." ฉันกล่าวด้วยหน้าเปื้อนยิ้ม ซึ่งเขาก็พยักหน้าเดินเข้าไปดูเจ้าแฝดที่หลับกันปุ้ยอยู่ในคอกเตียงเด็ก "สายฟ้า ทิชา พ่อไปก่อนนะครับ" เขาพูดกับลูกด้วยเสียงอ่อนโยน พร้อมโน้มจมูกประทับลงหน้าผากน้อยๆของเจ้าก้อนทั้งสอง

63(หวงลูกสาว!!..)******[Part.Nicha]ฉันและเจ้าแฝด รวมถึงคนขี้ดื้ออย่างกุนซือตอนนี้ออกจากโรงพยาบาลกันแล้วล่ะ ตามจริงคุณหมออยากให้พ่อเจ้าแฝดพักฟื้นให้หายดีอยู่ต่ออีกสองสามวัน แต่กุนซือดื้อไงจะออกจากโรงพยาบาลพร้อมฉันกับลูกให้ได้ "ยังปั๊มนมให้ลูกไม่เสร็จอีกหรอ?" เสียงทุ้มของกุนซือที่อุ้มสายฟ้าเดินเข้ามาหาฉันในห้อง ส่วนทิชาตอนนี้กำลังหลับปุ้ยอยู่ในเบาะเด็กทารก เลยไม่ค่อยวุ่นเท่าไหร่"อือ..ยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่กับเครื่องปั้ม" ฉันเอ่ย เบหน้าเล็กน้อยเพราะมันรู้สึกเจ็บจุกนิดๆ เวลาเครื่องมันทำการปั้ม ทำยังไงได้ล่ะ ก็ฉันเป็นคุณแม่มือใหม่หนิ "...." กุนซือก็มองนิ่ง ทิ้งตัวนั่งลงข้างฉัน อีกมือก็อุ้มสายฟ้าที่ใกล้จะหลับไว้อย่างระมัดระวัง ส่วนอีกมือที่ว่างก็วางบนหัวฉัน"ขอบคุณที่ยอมเสียสละเพื่อลูก เพื่อฉันนะ" ฉันมองคนที่เอ่ยคำพูดซาบซึ้งออกมา กุนซือพูดแบบนี้ออกมาอีกแล้ว ตั้งแต่เขาพ้นวิกฤติระหว่างความเป็นความตายกลับมาก็บอกรักกับขอบคุณฉันบ่อยมาก เขาไม่ใช่กุนซือคนปากหนักอีกต่อไป"ฉันรักเธอกับลูกมากนะ" ^^' นั่นไงบอกรักฉันกับลูกอีกแล้ว ตาสารวัตรบ้าเอ้ย ขยันทำให้ใจฟูจัง"อือ..ฉันก็รักนายกับลูกเหมือนก

62(สัมผัสแปลกๆ..)******Par."หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ณิชาขึ้นเสียงแข็งห้ามทัพสามีตัวเองกับเพื่อนสนิทที่กำลังจะตีกัน สองคนนี้ชาตินี้คงไม่มีวันญาติดีกัน เจอกันทีไรเป็นอันต้องมีเรื่องทะเลาะกันได้ทุกรอบ"...." กุนซือหันมองหน้าเมียตัวเองที่เริ่มหงิกงอก็ทำแววตาเลิ่กลั่ก ก่อนหันมาชี้ไล่คิมหันต์"มึงมาทางไหนกับไปทางนั้นเลยนะ!""กูไม่กลับ" คิมหันต์ไม่สนใจคำเอ่ยไล่ แถมเจ้าตัวยังเดินล้วงกระเป๋ามาก้มหน้ามองเจ้าเด็กทารกที่ปิดตาหลับ "ไอ้คิมหันต์!" เสียงเกรี้ยวกราดของกุนซือดังขึ้น ไม่พอใจเป็นอย่างมาก ที่เห็นคิมหันต์เข้าใกล้เจ้าตัวน้อยของเขากุนซือไม่ตอบนอกจากขมวดคิ้วหงุดหงิด ไม่สบอารมณ์เตรียมจะพุ่งใส่คิมหันต์ แต่โดนมือเล็กของเมียจับไว้เสียก่อนหมับ!! ณิชาทำตาดุใส่คุณพ่อขี้หวง ซึ่งกุนซือก็ทำหน้าขัดใจใส่เมียตัวเองเล็กน้อย "หึ" ลมแสยะยิ้มกลั้นขำกับรชต ดูท่าแล้วคิมหันต์กับกุนซือคงได้ปะทะกันไปอีกยาว"คนนี้หญิงหรือชาย" คิมหันต์ตวัดหน้ามาถาม พลางกับไปจดจ้องเจ้าเด็กตัวแดงต่อ ถึงแววตาจะดูดุเข้มแต่ก็ฉายความเอ็นดูไม่น้อย "ผู้หญิงน่ะ ชื่อทิชา" ณิชาเป็นคนตอบ ซึ่งคิมหันต์ก็ยังจ้องมองเจ้าเด็กตัวน้อยอย่างไม่ล่ะสายต

61(เจ้าสองแฝด..)******ช่วงเวลาแสนวิเศษมาถึง เจ้าเด็กแฝดตัวแดงลืมตาแป้วๆอยู่ในเตียงเด็ก ไม่ร้องไห้หรืองอแงเหมือนเด็กทารกทั่วไปเลยสักนิด หรือแม้แต่ในห้องคลอดที่เจ้าเด็กทารกทั้งสองถูกดึงตัวออกจากท้องผู้เป็นแม่ ก็ไม่มีแม้แต่เสียงร้อง จนคุณหมอต้องตบก้นแดงๆอยู่หลายที กว่าเจ้าแฝดทั้งสองจะส่งเสียงร้อง แต่ก็ร้องไม่ถึงห้าวิก็หยุด ทำตาแป้วใส่ "เงียบ ไม่งอแงหิวนมเลย" ณิชาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงง ลูกน้อยสร้างความแปลกใจให้เธอตั้งแต่ในห้องคลอดแล้ว"หึ.." กุนซือยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย พร้อมจ้องมองเจ้าเด็กตัวแดงด้วยสายตาอ่อนโยน สิ่งมีชีวิตที่เขาหลงรักตั้งแต่อยู่ในท้องได้ออกมาให้เห็นสักที แถมยังสร้างความมหัศจรรย์ให้เขาอีก"ก็ลูกของเราเป็นเด็กพิเศษไง" ใบหน้าหล่อหันไปว่ากับภรรยา มือหนาช้อนอุ้มแฝดคนพี่ ก้าวดินมาหา"ชื่ิออะไรดีนะ.." เสียงทุ้มกล่าว ก้มมองเจ้าเด็กตัวแดงที่มองตาแป้วอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของตัวเอง "นายตั้งสิ..ฉันรู้ว่านายน่ะ อยากตั้งชื่อลูกมาก" ณิชาว่าด้วยรอยยิ้ม เพราะรอบสังเกตมาตลอดว่าสามีตัวเองเปิดหนังสือดูชื่อลูกแทบทุกวัน "ตอนแรกจะตั้งให้ชื่อเตชินท์..เปลี่ยนเป็นสายฟ้า" กุนซือว่าด้วยรอยยิ้ม ใ

Special (Thanthap โรงเรียนอนุบาลเอกชนแห่งหนึ่ง.. "เอาของไอด้าคืนมาน้าาาา" เสียงโวยวายของเด็กหญิงตัวเล็กยื้อแย่งตุ๊กตาหมีจากเด็กผู้ชายตัวใหญ่กว่ากันอยู่ตรงสนามหญ้า "ไม่ให้หรอก..ไอได้เอาอุลตร้าแมนของเราคืนมาก่อนสิ" เสียงเด็กชายเพื่อนร่วมชั้นเรียนพูด ไม่ยอมคืนตุ๊กตาให้เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มง่ายๆ "ไอด้าไม่ได้เอาของมิกไป" ริมฝีปากเล็กเบะปากคว่ำ มองเด็กชายตรงหน้าพร้อมย่นคิ้วหากันยุ่ง ได้! ไม่คืนพี่หมีให้ไอด้าดีๆใช่ไหม "วี้ดดดด!! กรี๊ดดด เอาพี่หมีของไอด้าคืนมาน้า วี้ดๆ" หนูน้อยกรี๊ดเสียงแหลมใส่เด็กชายสุดเสียง สองเท้าเล็กกระทืบพื้นหญ้าเร้าๆ "อ่า มิกหนวกหูนะ!" เด็กชายตะโกนใส่หน้าเด็กหญิง ในมือก็ยังไม่ยอมปล่อยตุ๊กตาคืนให้ "วี้ด!! กรี๊ดๆ!" เสียงกรี๊ดแหลมแสบหูดังเข้ามาถึงในห้องเรียน เด็กชายที่กำลังต่อเลโก้เล่นกันอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่น มองหน้ากันตาประมาณว่าใช่..ใช่ไหม เสียงกรี๊ดแหลมๆนั่น? "เสียงของไอด้า!" นำทัพพูดกับกองทัพน้องชายฝาแฝดของตัวเอง "ไปดูน้องกันเร็ว" กองทัพพยักหน้ากับพี่ชายของตัวเอง เด็กชายทั้งสองพากันวิ่งกระโดดตัวข้ามโต๊ะ ออกไปด้วยความเร็ว!

THE END My Dear ฉันได้สามีเป็นนายตำรวจใหญ่ (Thanthap กำเนิดเจ้าสามจิ๋ว) [Part. Dada] กลิ่นอาหารหอมฉุยลอยมาเตะจมูกฉันถึงหน้าห้องเลย แสดงว่าคุณป้าสมใจมาแล้ว ดีใจจังววันนี้จะได้ทานอาหารอร่อยๆฝีมือแกแล้ว เดินลงมาก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงทะเล้นขี้เล่นของลม “ป้าครับ ผมว่าใส่หัวหอมด้วยอร่อยเหาะเลย” ลมกำลังปอกหัวหอมลูกใหญ่ โดยข้างๆมีป้าสมใจกำลังปรุงแกงอยู่ “แกงเขียวหวานสูตรบ้านไหนกันเขาใส่หัวหอมกันลูก” ป้าสมใจแกว่าแล้วหัวเราะลม “แล้วป้าให้ผมปอกหัวหอมทำไมล่ะคร้าบ” ใบหน้าทะเล้นหันไปถาม “หัวหอมป้าจะเอามาใส่ซุปให้คุณดาด้าแก ส่วนแกงเขียวหวานของท่านผู้กำกับเขา” “อ้าว..แล้วของผมล่ะ?” ลมทำหน้ามุ่น แววตาน้อยใจป้าสมใจสุดๆ “แล้วพ่อหนุ่มอยากทานอะไรล่ะ” น้ำเสียงใจดีถาม ดูท่าแกจะเอ็นดูลมด้วยนะ คงโดนลมตกให้เข้าแล้วล่ะ “ไข่เจียวลูกครึ่งครับ” “...?? ฉันล่ะงงแทนป้าแก แล้วไอ้ไข่เจียวลูกครึ่งที่ลมว่านี่มันเป็นยังไง “เอ๊ะ..ป้าไม่เคยได้ยินชื่อเมนูนี้เลย” “ไข่เจียวลูกครึ่งไข่ดาวครับ เอาไข่ลงไปตีในกระทะแล้วใส่ไข่แดงลงไป” “อ้อ..” ป้าสมใจฉีกยิ้มทันที พร้อมกับส่ายห

48(น้องด้า&พี่ทัพ+ตัวหาร)*****[Part.Dada]"จะไม่หายโกรธดาด้าจริงๆหรอคะ..พี่ฐานทัพ" ฉันแสร้งทำหน้ามุ่นเหมือนเด็ก จ้องใบหน้านิ่งดุของเขา แต่เอ๊ะ! โกรธฉันแต่มือคือรัดเอวฉันแน่นเลยน้า"พี่หรอ?" ฐานมองใบหน้าฉันพร้อมกระพริบตาใส่แล้วเบือนหน้าหนีมาอีกทาง ^^ แอบเห็นน้า..ว่าใบหูก็แดง ฉันจึงขยับวางหน้าลงในแข็งแรงของเขา"ขอโทษค่ะ..ด้าสำนึกผิดแล้ว" น้ำเสียงโทนอ้อนของฉันเอ่ย นี่คืออ้อนเขาสุดฤทธิ์สุดเดชเลยนะ ถ้ายังไม่ยอมหายโกรธ สงสัยคงต้องกราบเขาแล้ว"สำนึกผิดจริง?" น้ำเสียงขรึมดุถามออกมา"ค่ะ..ด้าสำนึกผิดแล้วค่ะพี่ทัพ" ฉันเงยหน้า ทำตาปริบๆใส่เขา ฉันควรจะเรียกเขาแบบนี้มาตั้งนานแล้วเนาะ"หึ.." สุดท้ายเขาก็ยิ้มกว้างออกมาให้ฉัน กรี๊ด..สำเร็จแล้วอ่า "หายโกรธด้าแล้วใช่ไหมคะ?" "ครั้งนี้จะยอมยกโทษให้..ครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีก มันอันตรายรู้ไหมครับ" ^^ เย้ ในที่สุดโทนเสียงอ่อนโยนของเขาก็กลับมาแล้ว พ่อเจ้าสามจิ๋วน่ารักที่สุดเลย"เข้าใจแล้วค่ะ..สำนึกผิดแล้วนะคะคุณสามี" พูดเสียงอ้อนจบ ฉันยื่นหน้าไปจุ้บปากหนาเบาๆ"หึ..จะโกรธนานได้บ้างไหม" เจ้าของมือหนาลูบหัวฉันเบาๆ หลงรักความอ่อนโยนของพ่อเจ้าแฝดมากๆเลยอ่า

47(เมื่อผู้กำกับงอนเมีย + ไม้ตายของดาด้า)****[Part.Dada]ทำไงดี ฐานทัพโกรธฉันมากตอนนี้ และดูเขาโกรธฉันหนักมากกว่าโกรธคุณย่าและคุณพ่ออีก ตอนนี้ก็ได้แต่มานั่งทำหน้าเครียดรอเขากับบ้าน "ขึ้นไปนอนเถอะลูกดาด้า มันดึกแล้ว" คุณย่าท่านกล่าว ตอนนี้ท่านก็นั่งคอยฐานทัพอยู่เป็นเพื่อนฉันด้วย รวมถึงคุณพ่อที่นั่งทำหน้านิ่งๆอยู่ด้วยเหมือนกัน "ด้าอยากรอคุยกับฐานทัพก่อนค่ะ" ฉันแค่ไม่อยากให้ค้างคาใจนานก็เท่านั้นเอง มันไม่สบายใจเลยตอนนี้"แล้วนี่ทำไมมันไม่รีบกลับ.." เสียงดุของคุณพ่อโพล่งขึ้นมาสีหน้าดุ"เดี๋ยวแม่..ลองโทรตามดู" คุณย่าว่าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร เวลาตอนนี้ก็ห้าทุ่มกว่าๆแล้วด้วย "ฮัลโล..นี่แกอยู่ในฮะฐานทัพ!" เสียงของคุณย่าแว้ดใส่คนในสายทันที และเสียงแหลมแว้ดๆของคุณย่าแอบทำคุณพ่อเผลอสะดุ้งด้วยนะ"อะไรนะ..เลี้ยงฉลองอะไรของแก แกเป็นเซลล์หรอไงฮะ!" เสียงแว้ดแสบแก้วหูของคุณย่าดังขึ้นอีกหนึ่งดอก "รู้ไหมว่าเมียแกนั่งรออยู่..พ่อแกกับฉันก็นั่งรออยู่ ทำไมถึงไม่รีบกลับ!" "แก่แล้วนึกว่าเสียงนกหวีดจะหายไปแล้ว" คุณพ่อท่านเอามืออุดหู คุณย่าบทเวลาท่านวีนดูน่ากลัวกว่าฉันอีก"ฮึ้ย! มันตัดสาย!" คุณย่า

46(จบภารกิจ)****สามวันถัดมา.."ท้องโตเร็วเหมือนกันนะลูก" ช่อฟ้าลูบท้องหลานสะใภ้คนโปรดอย่างปลื้มปริ่มใจ ในท้องมีหลานถึงสามคน"เริ่มดิ้นแล้วด้วยค่ะคุณย่า" ใบหน้าสวยกล่าวด้วยรอยยิ้ม ช่อฟ้าบินมาถึงไทยได้สองวัน เธอรู้สึกได้พูดคุยได้ทุกเรื่อง ต่างจากอยู่กับฐานภพเป็นอย่างมาก"หึ ย่าไม่คิดว่าเชื้อมันจะแรง ถึงขนาดได้มาตั้งสามคน เห็นบางบ้านอยากได้ลูกแฝด ก็ต้องพากันไปปรึกษาคุณหมอกันให้ยุ่งยาก""ฐานทัพเขาเจ้าเล่ห์ ร้ายกับด้ามากด้วยนะคะ..เขาแอบเอายาคุมด้าไปทิ้งด้วย" ใบหน้ามุ่นฟ้องช่อฟ้า "ตระกูลนี้ร้ายทั้งบ้านลูก" ช่อฟ้าว่าเหน็บฐานภพที่เดินผ่านมาพอดี"คุณแม่ไม่เอาคำนี้ ไปว่าหลานคนโปรดของตัวเองบ้างล่ะ" ฐานภพตอกกลับ แล้วนั่งลงบนโซฟามองหน้าช่อฟ้าทำตีมึนใส่"ชิ! แกเป็นพ่อน่ะร้ายสุด!" เสียงจิกกัดว่า แล้วหันมายิ้มกับดาด้า"เดี๋ยวผมจะไม่อยู่..คุณแม่คอยดูแลหลานสะใภ้ด้วยแล้วกัน""แกจะไปไหน?" ใบหน้าเชิดๆของช่อฟ้าเหลือบถาม "เอ่อ.." ฐานภพกำลังอ้าปากจะตอบ ซึ่งเป็นจังหวะลูกน้องตัวดีวิ่งเข้ามาพอดี"นายครับ..ตอนนี้ทีมตำรวจของท่านฐานทัพลงพื้นที่แล้ว""นี่แกจะไปช่วยลูก?" ช่อฟ้าถามขึ้นมา ส่วนดาด้าก็เริ่มใจหวั่น

45(คำสัญญาของฐานทัพ..)****[Part.Dada]เช้านี้ตื่นมาได้อยู่ในอ้อมกอดของคุณพ่อเจ้าสามจิ๋ว เป็นเช้าที่สดใสสำหรับฉันมาก และก็คงเป็นเช้าที่ฉันกำลังจะกลายเป็นแมวหงอย เมื่อฐานทัพกลับไปทำงาน"ฐานทัพ..เช้าแล้วนะคะ" ฉันส่งเสียงเรียกเขา เวลาหลับคุณผู้กำกับเขาเหมือนเด็กเลยนะเนี่ย นี่ถ้าสามจิ๋วเกิดมาเวลาหลับต้องน่าเอ็นดูเหมือนพ่อแน่ๆ ^^"ครับ.." ดวงตาคมเปิดตาง่วงๆมองหน้าฉัน เขาขานตอบเสียงง่วงๆ กระชับกอดร่างฉันแล้วโน้มจมูกโด่งมาหอมหน้าผากฉันเบาๆฟรื่ด!! "เป็นเช้าที่ชื่นใจจังเลยครับ" ฐานทัพยกยิ้มให้ฉัน แม้แต่แววตาของเขายังดูยิ้มได้เลย"แต่เป็นเช้าที่ฉันกำลังจะหงอย.." ฉันพูดแล้วทำหน้ามุ่ยใส่ฐานทัพ พอได้ใช้ชีวิตอยู่กับเขาทุกวันกลายเป็นว่าฉันติดเขาไปแล้วอ่า"หึ.." มุมปากหนายกยิ้มอีกเช่นเคย เขาเอาหน้าผากแตะกับหน้าผากของฉัน เสียงทุ้มพูดขึ้นมาเบาๆ "ดาด้าของผมเก่งอยู่แล้ว..อดทนหน่อยนะครับ..ไม่กี่วันเราทั้งห้าคนพ่อแม่ลูกก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว" "...." ใจฉันรู้สึกฟูกับคำพูดของเขามาก มากจนตอนนี้จะเขินแล้วนะ ฉันรีบตวัดหน้าแดงๆหนีทันที หมับ!! หน้าฉันถูกจับให้หันไป ดวงตาคมกริบจ้องหน้าฉันเรียบนิ่ง"ผมสัญญา..ว่