Accueil / โรแมนติก / My destiny ร่างนี้ของใคร / ตอนที่16 ความทรงจำเจ้าของร่าง

Partager

ตอนที่16 ความทรงจำเจ้าของร่าง

last update Date de publication: 2025-06-14 11:23:09

เงือกสาวยืนปั้นหน้าให้น่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่รู้ว่าวีรกรรมของเธอจะไปถึงหูองค์ราชาและราชินีผู้ปกครองเมืองนี้หรือยัง

“ท่านมิควรทำเยี่ยงนี้เลยเจ้าหญิง หากท่านยังคงทำเรื่องมิสมควร ข้าจักต้องรายงานท่านเจ้าเมือง”

เมื่อความผิดถูกละเว้นเงือกสาวก็พอจะยิ้มออก จากนั้นจึงรีบคุกเข่าคำนับองครักษ์หนุ่มเป็นการขอบคุณ “ข้าขออภัย ข้าจักไม่ทำอีก”

ร่างของรณจักรปักษาสลายหายไปกับอากาศ ตัวของเจ้านากทะเลก็ลงมากองกับพื้น

ชมชีวันค่อยๆ เงยหน้าเปิดตาทีละข้างเมื่อรู้ว่ารณจักรปักษาไม่อยู่แล้วก็ทิ้งตัวนั่งกับพื้นด้วยสีหน้าโล่งใจ ก่อนจะหันไปขมวดคิ้วใส่เจ้านากทะเลที่นอนหงออยู่ตรงหน้า

“ไปทำยังไงให้จับได้ล่ะสามน”

“ก็ข้ามิรู้ว่าท่านรณจักร จักเห็นข้าด้วย ข้ากลัวแทบตายเจ้าหญิงยังมิวายบ่นข้าอีกฤา” สามนสะบัดหน้าหนีเจ้านายตน เขากลัวจนแทบหยุดหายใจเมื่อถูกรณจักรปักษาดึงหลังคอขณะที่กำลังปีนป่ายตามหาปักษิณสิงขร

“ข้าปลอบเจ้าก็ได้” ชมชีวันอุ้มเจ้านากทะเลตัวกลมมากอดปลอบ ด้วยรู้ว่าตัวเองอยากรู้อยากเห็นจนลืมใส่ใจความรู้สึกของเพื่อนตัวน้อยไป

“ชิ...”

“อย่างอนข้านักเลยน่า ข้าขอโทษ แล้วได้เห็นว่าที่สวามีข้าฤาไม่”

“แค่ข้าย่างกายเข้าตำหนัก ยังไม่ขึ้นไปถึงหอนอนข้าก็ถูกหิ้วออกมาแล้ว อ่อ... ข้าเห็นว่าตอนนี้ตำหนักของท่านปักษิณกำลังตกแต่งเป็นเรือนหอ มีผ้าผืนงามสีสันสดใส รวมถึงไม้ดอกสีงามประดับประดาอยู่ทั่วตำหนักด้วย”

“เตรียมต้อนรับดีขนาดนี้แสดงว่าเขาต้องอยากอภิเษกกับข้ามากเลยใช่ฤาไม่”

“ว่ากันว่าท่านปักษิณต้องมีเจ้าหญิงเคียงข้างจึงจักมองเห็น คงอยากอภิเสกกับท่านเพราะเหตุผลนี้นี่แหละ”

“แต่ข้ามิได้อยากอภิเษกกับท่านปักษิณแม้แต่น้อย”

“ข้ารู้ ถ้าเจ้าหญิงอยากจักออกไปจากที่นี่ก็มีเพียงไม่กี่วิธีที่ท่านจักได้ออกไป”

“อย่างไร” ชมชีวันถลึงตามองเจ้านากทะเลอย่างมีความหวัง

“มีชู้ ฤาไม่ก็ปลิดชีวิตสวามีของเจ้าหญิง”

รอยยิ้มความหวังที่เพิ่งจะมีเหือดหายไปจากสีหน้าของชมชีวัน “ทีหลังไม่ต้องออกความเห็นก็ได้” เอ่ยจบเธอก็ปล่อยเจ้านากตัวกลมล่วงผล็อยไปกับพื้นตามเดิม

“ก็ข้าพูดเรื่องจริง ทำไมต้องอารมณ์เสียใส่ข้าด้วย”

“ถ้าข้าทำเช่นนั้นเผ่าพันธ์เงือกได้เสื่อมเสีย รวมไปถึงชีวิตของข้าก็จักเสียไปด้วย ข้ามิอยากคุยกับเจ้าแล้ว”

สามนยกมือเล็กทั้งสองเกาหัวแกรกๆ จากนั้นก็กระโจนออกไปนอนพักอยู่บนฟูกนอนของตัวเอง

ชมชีวันไปนั่งที่ขอบหน้าต่าง มองทอดไปยังบริเวณรอบๆ ด้วยใจห่อเหี่ยว ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวของเธอที่อยู่ในโลกปัจจุบันจะเป็นยังไงบ้าง หากมนตรามัจฉาไปอยู่ในร่างของเธอตามที่ท่านผู้เฒ่าเต่าบอกจริงๆ ตอนนี้จะสับสนแค่ไหน อีกทั้งเรื่องที่เธอไม่ได้เป็นภรรยาของอัคคีจริงๆ นั่นอีก ไม่รู้ว่าตอนนี้ความลับแตกไปแล้วหรือยัง ยิ่งคิดก็อดที่จะกังวลไม่ได้

“เอ๋...” ในระหว่างที่นั่งทอดสายตาไปยังรอบตำหนักที่เต็มไปด้วยพืชพรรณใหญ่เล็ก จู่ๆ สมองของเธอก็ฉายภาพวันเก่าๆ ขึ้นมา ทว่าเรื่องราวในความทรงจำนั้นไม่ใช่ของเธอ

“ความทรงจำของคุณเหรอมนตรามัจฉา” ภาพที่เธอเห็นเป็นภาพสรรพสัตว์ในท้องทะเลที่เข้ามาทักทายมนตรามัจฉายามได้ออกไปแหวกว่ายตามท้องมหาสมุทร อีกทั้งภาพวันที่มนตรามัจฉาได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับองค์ราชาและราชินีก็ยังส่งความรู้สึกอบอุ่นหัวใจมาให้เธอด้วย

“ท่านว่าอันใดฤา” สามนผงกหัวขึ้นเมื่อได้ยินเจ้านายตนพึงพำออกมาเบาๆ

“เมื่อก่อนข้าซุกซนมากใช่ฤาไม่สามน”

“ใช่ เจ้าหญิงซุกซนมาก แม่ข้าเคยเล่าว่าตอนข้าเพิ่งเกิด เจ้าหญิงขโมยข้าไปเลี้ยงด้วย ตอนนั้นบ้านข้าเลยวุ่นวายไปหมด”

“ใช่สิ ตอนนั้นเจ้ายังพูดไม่ได้ เอาแต่ร้องอย่างเดียว” ชมชีวันเอ่ยปนขบขัน เพราะเรื่องนี้เธอก็รับรู้ได้จากความทรงจำของมนตรามัจฉาเช่นกัน

“ตอนนั้นข้าตีเจ้า แต่เจ้าจำมิได้หรอก”

“มิต้องปดข้าหรอกเจ้าหญิง ถึงแม้ท่านจักซุกซนเพียงใด แต่ท่านก็มิเคยคิดร้ายกับใคร”

“แต่ตอนนี้ข้ามิใช่เงือกสาวตนเดิมอีกแล้ว”

“ข้ารู้ องค์ราชาบอกกับข้าว่าเจ้าหญิงไม่เหมือนเงือกตนเดิม แต่ว่าก็สั่งให้ข้าดูแลเจ้าหญิงด้วยชีวิต ข้าก็จักทำเช่นที่เคยรับปากองค์ราชา”

“ข้ามิต้องให้ใครมาดูแลหรอกน่า แต่เจ้ามาอยู่เป็นเพื่อนข้า ข้าก็ดีใจมากแล้ว อ่อ...แล้วทำไมเจ้าจึงไม่กลายร่างเหมือนข้า หรือสัตว์ตนอื่นๆ”

“ข้ามิอยากให้ใครเห็นหน้าตาของข้า เพราะข้ารูปงาม กลัวตนอื่นหวั่นไหว”

“โหย...” ชมชีวันส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะหันกลับไปนอกหน้าต่าง อยากจะพูดเหลือเกินว่ามีสัตว์หนึ่งตนกำลังหลงตัวเอง ทว่าพูดไปอีกฝ่ายก็ไม่ได้เข้าใจอยู่ดี ตอนนี้เธอกำลังสนใจกับการจับความทรงจำและความรู้สึกของมนตรามัจฉามากกว่า

ร่างสูงใหญ่เจ้าของเรือนผมดำขลับหยิกยาวประบ่าเปลือยท่อนบนนุ่งเตี่ยวสีแดงเดินเท้าเปล่าเข้ามานั่งต่อหน้าองครักษ์หนุ่มที่เพิ่งเข้ามาหาเขาในถ้ำน้ำตก แม้นดวงตาจะมองไม่เห็น ทว่าประสาทสัมผัสของปักษิณสิงขรก็ดีเยี่ยม ฟังน้ำเสียงฝีก้าวขององครักษ์ที่เข้ามาหาไม่นานก็พอจะรู้ว่าเป็นใคร

“นางแปลกประหลาดเช่นที่เขาพูดกันฤาไม่ท่านรณจักร” ปักษิณสิงขรเอ่ยออกมาน้ำเสียงเรียบ

“ถึงนางจักแปลกประหลาดทางวาจาแลกิริยา แต่แววตาของนางดูมิมีพิษภัย ท่านวางใจได้”

“เรื่องนางข้ามิได้กังวลมากมายนัก แต่หากข้ามองเห็น ข้าคงมิได้อยู่เฉยเช่นนี้”

“มีเหล่าสรรพสัตว์มากมายที่อยากให้ท่านได้ปกป้อง เมื่อมีกำลังก็จงจักใช้กำลังให้คุ้มค่าเถิด”

“ข้ารู้ ข้ากำลังทำใจ” บุตรของครุฑชนชั้นปกครองที่ต้องระหกระเหินจากสวรรค์วิมานมาอยู่กลางป่ากลางดงเช่นเขา ก็ไม่พ้นหน้าที่ปกป้องดูแลเหล่าสรรพสัตว์ในป่า ตอบแทนที่ทุกตนได้เลี้ยงดูฟูมฟัก เรื่องกำลังของการปกป้องเขาไม่เคยคิดอิดออด ทว่าเรื่องที่หนักใจก็เพราะรู้ว่าหากเขาสามารถมองเห็นได้แล้ว ปัญหามากมายจุกจิกนอกเหนือจากการดูแลความเรียบร้อยของผืนป่าจะมาหาเขาไม่ขาดสาย ดูได้จากการที่มีทั้งสองเผ่าพันธุ์ส่งบุตรีมารอเป็นสนมให้กับเขา โดยที่เขาไม่ได้ต้องการ เหตุผลก็เพราะสัตว์เหล่านั้นต้องการที่จะมีอำนาจ และการกระหายอำนาจโดยที่ไม่จำเป็นนี่แหละที่จะนำพาซึ่งความสูญเสีย

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • My destiny ร่างนี้ของใคร   ตอนที่179 ตอนจบ

    “พวกท่านจักรักข้าเหมือนลูกแท้ๆ จริงฤา”“เหตุใดจักมิจริงกันเล่า” เพลิงพันจักรรวบตัวพสุนทราขึ้นมาอุ้มเอาไว้ในอ้อมอก“ใช่แล้ว ข้านั้นก็เติบโตมากับท่านพ่อท่านแม่บุญธรรม แลพวกท่านนั้นรักแลหวังดีกับข้ามิได้ต่างจากพ่อแม่แท้ๆ แลเหตุใดพวกข้าจักรักเจ้าจริงๆ มิได้เล่า”“เจ้าอยู่ที่นี่เถิดหนาอย่าหนีไปไหน ย่าเจ้า ตัวข้า แลแม่เจ้านั้นจักดูแลเจ้าเป็นอย่างดี”“ข้า ข้าจักอยู่ที่นี่ก็ได้ แต่...ข้ามีท่านแม่เพียงตนเดียว” พสุนทราเอ่ยจบก็ก้มหน้างุดซุกไปที่อกกว้างของผู้เป็นพ่ออัญญาภานารีหน้าเจื่อนเช่นเดียวกับเพลิงพันจักรเมื่อได้ยินพญานาคตัวน้อยเอ่ยออกมาแบบนั้น“ข้าเข้าใจเจ้าหนาพสุนทรา เจ้ายังมิต้องยอมรับข้าตอนนี้ก็ได้ แต่ข้าก็จักดูแลเจ้าให้ดีที่สุด ข้าสัญญา”เพลิงพันจักรอมยิ้มให้กับอัญญาภานารี คราแรกคิดว่าชายาตนนั้นจะเสียใจกับคำพูดของพสุนทราเสียอีก โล่งใจที่ชายาตนนั้นมีเมตตาต่อพสุนทราที่กำลังไร้เดียงสา“จักมิหนีไปอีกใช่ฤาไม่เจ้าคะ” อัญญาภานารีเอ่ยถามเพลิงพันจักรหลังจากส่งพสุนทราให้สิงหลพาไปนอนแล้ว“ข้าคิดว่ามิหนีไปแล้วล่ะ แลเจ้าจักทำอย่างไรให้พสุนทรายอมรับเจ้าให้เป็นแม่”“ข้ามิคิดจักแทนที่แม่ของพสุนทราดอกเ

  • My destiny ร่างนี้ของใคร   ตอนที่178 เรื่องใหญ่

    “หากข้ามิหนีมาเรื่องเช่นนี้คงมิเกิด หากข้ารอฟังตอนที่ท่านฟื้น ท่านพี่แลอิรวดีคงมิต้องจากไป” อัญญาภานารียังคงร้องห่มร้องให้อยู่ในอ้อมอกของเพลิงพันจักร แม้นจะออกจากท้องพระโรงมาพักที่ตำหนักของตน ทว่าความรู้สึกตกใจและภาพความสูญเสียที่เกิดขึ้นก็ยังติดตาของเธอไม่หายที่เสียใจไปกว่านั้นก็เพราะรับรู้ว่าอย่างไรบูรพกันต์ก็ต้องถูกประหาร เพราะคิดจะฆ่าเธอและเขาก็เป็นสาเหตุการเสียชีวิตของอิรวดี“เจ้าอย่าโทษตนเองเลยหนา เป็นข้าเองที่มิบอกเรื่องของอิรวดีแลพสุนทรากับเจ้า แลหากมิใช่แผนร้ายของบูรพกันต์ฤา เจ้าจึงได้เสียใจจนหนีไป”“ข้าเสียใจเหลือเกิน ข้าเสียใจเหลือเกินเจ้าค่ะ” เสียใจไปกับการสูญเสียแค่นั้นไม่พอ ตอนนี้สิ่งที่ห่วงที่สุดคือพสุนทรา พญานาคตัวน้อยจะรู้สึกเช่นไรหากได้รู้ว่าเสียผู้เป็นแม่แล้ว ไม่ว่าเพลิงพันจักรจะเอ่ยถึงสาเหตุของเรื่องว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่อย่างไรเธอก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เหตุการณ์เลวร้ายขึ้น“ข้ามิคิดว่าเรื่องการกลั่นแกล้งใส่ความกันจักเป็นบ่อเกิดของเรื่องร้ายแรงเพียงนี้เลยขอรับ” รณจักรปักษาคิดว่าจะไม่พูดเรื่องราวเลวร้ายขึ้นมาอีกแล้ว ทว่าความหดหู่หัวใจก็มีมากเกินเสีนจนอดระบายออก

  • My destiny ร่างนี้ของใคร   ตอนที่177 คุ้มคลั่ง

    “ท่านเพลิงพันจักร” ปักษิณสิงขรรีบดึงให้เพลิงพันจักรนั่งลง หากปล่อยให้มีเรื่องมีราวกันการไต่สวนอาจจะไม่จบ และเขาก็เชื่อไม่มีผู้ใดเชื่อคำของบูรพกันต์อยู่แล้ว ดีเสียอีกที่ครุฑหนุ่มนั่นเผยสันดานที่แท้จริงออกมา ผู้อื่นจะได้เลิกเคารพเสียที“มิจริงหนาท่านแม่ ข้ามิเคยถูกท่านพี่ล่วงเกิน” อัญญาภานารีคิดว่าจะนั่งฟังอยู่เงียบๆ ทว่าเธอก็อดส่งเสียงท้วงไม่ได้ ถึงจะถูกบูรพกันต์จับไปขังอยู่หลายเพลา ทว่าเขาก็ไม่ได้ทำล่วงเกินอันใดกับเธออย่างที่กล่าวออกมา“หากอยากจักเอาชนะข้าด้วยวิธีอื่นข้ามิว่า แต่อย่าหยามเกียรติชายาของข้าโดยการพูดพล่อยๆ” เพลิงพันจักรรู้ทันบูรพกันต์ หรือแม้แต่เรื่องที่ครุฑหนุ่มพูดจะเป็นความจริงเขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว“ทำไม เจ้ายอมรับความจริงมิได้ฤา” บูรพกันต์ยังคงตีสีหน้ายียวนขณะหันไปพูดกับเพลิงพันจักรเพียะ ศีตกาลที่ทนเห็นพฤติกรรมไม่สะทกสะท้านของหลานชายไม่ได้ เธอจึงต้องเดินเข้าไปสั่งสอนบูรพกันต์ให้ได้สติโดยการยกมือฟาดไปที่แก้มสากจนบูรพกันต์หน้าหัน“ทำไมเป็นเช่นนี้หนาหลานข้า หากเจ้าพูดสิ่งใดข้าย่อมเอนเอียงไปทางเจ้าเสียหมดหนาบูรพกันต์ แต่เรื่องที่เจ้าเอ่ยว่าหยามเกียรติของอัญญาภานารีข้าว่ามั

  • My destiny ร่างนี้ของใคร   ตอนที่176 หนีไป

    “หากเป็นเช่นนั้น ถ้าเราไปถามก็คงจักมิบอก ทางเดียวที่ข้าคิดได้ตอนนี้ก็คือการติดตามบูรพกันต์อยู่ห่างๆ” ปักษิณสิงขรเห็นว่ามันน่าจะเป็นวิธีเดียวที่ทำให้ได้เจอกับอัญญาภานารีได้เร็วที่สุด“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น แลทำอย่างไรพวกเราจึงจักอยู่ที่นี่ได้ต่อ หากเป็นเรื่องตามหาอัญญาภานารีก็มิเจอนางแล้ว”“หากบูรพกันต์รู้ว่าอัญญาภานารีอยู่ที่ใดคงมิปล่อยให้ห่างแน่ ป่านนี้ต้องกระวนกระวายเพราะถูกขังอยู่ในตำหนัก มิแน่คืนนี้เขาอาจจักกำลังหาทางออกไปจากตำหนักอีกก็เป็นได้”“เช่นนั้นเราต้องทำให้บูรพกันต์ได้ถูกปล่อยตัวในคืนนี้ ข้าเห็นว่าเป็นหน้าที่ของท่าน”“อย่างไรฤา” ปักษิณสิงขรยังไม่ค่อยเข้าใจที่เพลิงพันจักรพูดเท่าไรนักวิเวก องครักษ์ผู้ที่สนิทกับบูรพกันต์รีบเดินเข้ามาขวางหน้าเมื่อเห็นปักษิณสิงขรและรณจักรปักษากำลังตรงเข้ามายังตำหนักของบูรพกันต์“ท่านปักษิณสิงขรมาที่นี่ด้วยเหตุอันใดขอรับ”“ข้าอยากคุยกับท่านบูรพกันต์”“ตอนนี้ท่านทศยันต์สั่งห้ามมิให้ผู้ใดเข้าไปหาท่านบูรพกันต์ขอรับ”“ข้าเป็นผู้ใดเจ้าลืมไปแล้วฤา หากข้ามิขออนุญาตท่านพ่อของข้าแลข้าจักมาที่นี่ได้ฤา ถอยออกไปหากมิอยากถูกขังลืม”“ข้าให้เข้าไปมิได้ขอรับ”“

  • My destiny ร่างนี้ของใคร   ตอนที่175 ไม่ยอมรับผิด

    “ท่านพี่ที่แสนสุขุมแลให้เกียรติผู้อื่นบัดนี้อยู่ที่ใดเจ้าคะ”“ข้าก็ให้เกียรติเฉพาะผู้ที่ข้าอยากให้เกียรติ เจ้าอยู่ที่นี่ให้สบายเถิด” บูรพกันต์วางถาดอาหารแลน้ำไว้ได้เขาก็หมุนแหวนครุฑของตนเพื่อเปิดประตูมิติ หลังจากที่ครุฑหนุ่มหายไป ประตูและหน้าต่างที่เคยเปิดก็ปิดสนิทก็มีกำแพงแก้วเข้ามาปิดกั้นไม่ให้นกยักษ์สาวนั้นหนีไปไหนได้“เหตุใดเป็นเยี่ยงนี้ไปได้” อัญญาภานารีน้ำเสียงสั่นเครือ พลางคิดย้อนเวลา เธอไม่น่าใช้แขวนครุฑกลับไปยังตำหนักของบูรพกันต์ตั้งแต่คราแรกเลย แล้วตอนนี้แหวนนั้นเขาก็เอาคืนไปแล้ว แล้วเมื่อไรเขาจะมาปลดปล่อยเธอออกไปจากที่นี่กันทางด้านเพลิงพันจักร เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงสวรรค์ชั้นกลางก็รีบลากอิรวดีไปเข้าเฝ้าองค์ราชาพญาทศยันต์และองค์ราชินีศีตกาลโดยมีปักษิณสิงขรและรณจักรปักษาตามหลังติดๆ ทั้งสี่ได้พยายามเล่าเรื่องที่มันเกิดขึ้นให้กับองค์ราชาและราชินีพญาครุฑทั้งสองอย่างละเอียดครู่ใหญ่เรื่องราวอันน่าปวดหัวนั้นสร้างความหนักใจให้กับพญาทศยันต์และศีตกาลไม่น้อย เพราะบูรพกันต์นั้นถูกแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาท อีกทั้งพวกเขาทั้งสองก็ไม่ทราบได้จริงๆ ว่าอัญญาภานีหนีมาที่นี่หรือไม่“เรื่องทั้งห

  • My destiny ร่างนี้ของใคร   ตอนที่174 มิมีเหตุผลแล้วหนา

    “ข้าจักเป็นลมเสียให้ได้ ใยเจ้ามิคิดบอกเรื่องนี้กับแม่บ้าง” อังกาบแทบจะล้มพับในขณะที่กำลังนั่ง ดีที่โสภิณนั้นช่วยประคองเอาไว้“ข้ากลัวว่าท่านแม่จักมิอยากให้ข้ารับบุตรผู้อื่นเป็นบุตรของตนขอรับ แลตอนนี้ข้านั้นรักพสุนทราเหมือนลูกจริงๆ ข้าเองก็หาเพลาจักบอกท่านแม่กับอัญญาภานารีเช่นกัน แต่ก็มีเรื่องของเมืองศิคาลเข้ามาก่อนขอรับ”“แล้วพวกเจ้าจักทำอย่างไร ตอนนี้อัญญาภานารีหนีไปไหนมิรู้ได้ อีกทั้งพสุนทราจักต้องรับรู้เรื่องท่านพ่อกับท่านแม่ของตนเช่นไรหากเจ้าจักพรากแม่พรากลูกเช่นนี้”“เรื่องอัญญาภานารีข้าจักตามหาน้องข้าเอง ท่านก็สะสางเรื่องตรงนี้ให้จบเถิดท่านเพลิงพันจักร” ปักษิณสิงขรเอ่ยจบก็ยืนส่ายหัวน้อยๆ กับเรื่องอันน่าปวดหัวที่เกิดจากความรักแบบผิดๆ ของอิรวดีและบูรพกันต์ แม้นจะไม่มีใครบอกเขาว่าบูรพกันต์รู้สึกอย่างไรกับอัญญาภานารี แต่เขานั้นมองออกตั้งแต่งานอภิเษกของอัญญาภานารีและเพลิงพันจักรแล้ว“ข้าจักตามหาอัญญาภานารีด้วย แลหลังจากนั้นข้าจักไปสะสางกับบูรพกันต์ด้วยตัวเอง” เอ่ยกับปักษิณสิงขรจบก็หันมาจ้องหน้าอิรวดี “แลเจ้าก็ต้องไปเป็นพยานให้ข้าว่าบูรพกันต์นั้นคิดชั่วแค่ไหนกับท่านพญาทศยันต์”อิรวดีไ

  • My destiny ร่างนี้ของใคร   ตอนที่137 ตั้งตนเป็นศาลเตี้ย

    อัญญาภานารีอยู่ในที่ประจำที่เป็นที่พักผ่อนตั้งแต่วัยเยาว์ ที่นี่เป็นสถานที่รายล้อมไปด้วยลำธารและต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาครอบคลุมเป็นวงกว้าง มีดอกและผลเป็นสีชมพูอ่อน ทั้งรอบต้นยังมีเหล่าผีเสื้อหลากสีตัวเล็กบินไปมาสร้างความเพลินตาได้เป็นย่างดีอัญญาภานารีนั่งอยู่บนชิงช้าที่ผูกกับกิ่งต้นไม้ใหญ่เอา

  • My destiny ร่างนี้ของใคร   ตอนที่128 ต้องเอาคืนเสียให้เข็ด

    ปักษิณสิงขรไม่อยากจะมองหน้าผู้ที่เข้ามาหาถึงถ้ำน้ำตก ยิ่งเห็นหน้ามนตรามัจฉาก็พาลทำให้เขาฟุ้งซ่านถึงนางอันเป็นที่รัก ที่ต้องจากทั้งที่หัวใจยังไม่พร้อมกับการยอมรับ“ข้าคิดว่าท่านพี่จักทำสมาธิอยู่เสียอีกเจ้าค่ะ” มีนามัจฉาหน้าระรื่นนำมนตรามัจฉาไปยังปักษิณสิงขรที่กำลังนั่งยืนอยู่ข้างแท่นทำสมาธิ“มาหาข้า

  • My destiny ร่างนี้ของใคร   ตอนที่124 ไม่หมดหวัง

    “ย่าเจอกับท่านตรีทศ”“เหรอคะ แสดงว่ายังไม่ถึงเวลาที่ฉันกับมนตรามัจฉาจะสลับร่างกันจริงๆ สินะคะ” ชมชีวันพอจะยิ้มออกได้ เพราะหากตรีทศยังอยู่ก็เท่ากับยังไม่ถึงวาระอันแท้จริงที่เธอและมนตรามัจฉาจะกลับมายังร่างเดิมถาวร แล้วอะไรล่ะที่ทำให้ทุกอย่างไม่ตรงไปตามสิ่งที่เธอรับรู้คราแรก“ใช่จ้ะ แต่ท่านเองก็ไม่รู้

  • My destiny ร่างนี้ของใคร   ตอนที่121 ผลของคำอธิษฐาน

    “ได้สิ เพราะตอนนี้รักกันแล้ว ท่านพี่ก็ยกสุมารีเทวีให้กับนิลดำแล้วด้วย จะแต่งงานกันเร็วๆ นี้นี่แหละ ว่าแต่วีน้องฉันเป็นไงบ้าง มีวี่แววว่าจะมีแฟนหรือยัง”“ยังทำงานแล้วก็เที่ยวกับเพื่อนๆ ไม่เห็นจะคบใครนะ ว่าไปก็ยังดีที่ที่เราอยู่ยังมีคนให้พอคุ้นหน้า”“ใช่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status