Chapter 1

“Tanggal ka na sa trabaho, Elena!”

Nanlaki sa takot ang mga mata niya.

“H-hindi…” bumilis ang tibok ng kanyang puso. Desperado siyang humakbang pasulong. “Hindi pwedeng mawala ang trabahong 'to sa akin.”

Nanginginig ang kanyang boses.

“Ang bayarin ng kapatid ko sa ospital—”

“Wala akong pakialam,” mariing singhal ni Madam Vicky. “Hindi ko hahayaang paulit-ulit kang mahuli sa trabaho at laging may mga kalunos-lunos na dahilan.”

Bumagsak ang kanyang mga tuhod sa harapan nito. Wala siyang pakialam kung nakatingin ang lahat sa kanya. Mas mahalaga ang buhay ng kapatid niya.

“Please, huwag ninyong gawin sa akin 'to, Madam,” desperadong pakiusap niya. Nanginginig ang kanyang mga kamay. “Kailangan ko po talaga ang trabahong 'to. Pambili ng gamot ni Leo.

“Please…”

Tinitigan siya ni Madam Vicky mula sa kinatatayuan nito. Her expression was filled with pure irritation. Hinawakan ni Elena ang mga binti nito. Walang tigil ang pag-agos ng kanyang mga luha.

“Please… Nasa mga kamay ninyo ang buhay ng kapatid ko. Kailangan na kailangan ko po ang trabahong 'to.”

Madam Vicky’s face twisted with disgust. At pagkatapos, may ginawa itong napakalupit kaya natigilan ang lahat ng taong naroon. Kinuha nito ang tray mula sa isang waiter na dumaraan. At ibinuhos ang natitirang inumin diretso sa ulo ni Elena.

Tumulo ang malamig na likido sa buhok ni Elena pababa sa mukha niya hanggang sa kanyang suot na uniporme. Gasps echoed throughout the hallway.

“Alisin mo ang maruruming kamay mo sa akin!” mariing sigaw ni Madam Vicky. Sinipa nito si Elena. “Hindi ko problema ang buhay ng kapatid mo!”

Nanatiling nakaupo roon si Elena habang nakayuko.

“Hubarin mo ang unipormeng 'yan,” malamig na utos ni Madam Vicky. “Ngayon din. Kung hindi, tatawag ako ng pulis at ipapakaladkad kita palabas.”

Dahan-dahang tumayo si Elena. Nanginginig ang kanyang mga kamay. Parang walang laman ang dibdib niya. Huling beses niyang hinanap sa mukha ni Madam Vicky ang kahit pinakamaliit na bakas ng awa. Ngunit wala. Puro malamig na pagkamuhi lamang.

Muling pumatak ang mga luha sa kanyang pisngi. Tahimik siyang bumalik sa changing room at nagpalit ng kanyang lumang damit. At umalis sa restaurant.

Mabagal ang mga hakbang ni Elena. Manhid ang kanyang isipan. Hindi na niya alam kung saan pupunta. Sa bahay, o sa ospital?

Kailangan siya ni Leo. Pero wala na siyang maibigay. Wala na siyang trabaho. Wala nang perang pambili ng gamot nito. Biglang tumunog ang kanyang cellphone sa loob ng bulsa. Tinagos ng tunog ang magulong isip niya. Dali-dali itong kinuha ni Elena. Hindi na niya tinignan kung sino ang tumatawag bago sinagot.

“Hello…” mahina niyang bulong.

Halos hindi na marinig ang kanyang boses.

“Hello, Miss Villegaz. This is Doctor Evans speaking.”

Natigilan si Elena. Her heart skipped violently. Humigpit ang pagkakahawak niya sa cellphone. Ilang araw na rin niyang hindi sinasagot ang mga tawag mula sa ospital. Hindi dahil wala siyang pakialam. Kundi dahil pare-pareho lamang ang ibig sabihin ng bawat tawag. Mga bayaring hindi niya kayang bayaran.

“Uh… D-Doctor Evans,” nauutal niyang sambit. “Ano pong kailangan ninyo?”

Sandaling natahimik ang kabilang linya. Pagkatapos ay napabuntong-hininga ang doktor.

“Hindi mo sinasagot ang mga tawag namin.”

Napakagat-labi si Elena. Guilt pressed painfully against her chest.

“Pero salamat at sinagot mo ang tawag namin ngayon,” pagpapatuloy ng doktor.

Kumirot ang kanyang sikmura. Dahil alam niyang walang doktor na tatawag para maghatid ng magandang balita.

“Lalong lumala nang husto ang kondisyon ni Leo.”

Halos bumigay ang mga tuhod ni Elena. Napasinghap siya, hindi makapaniwala sa narinig.

“D-Doctor Evans… ano po ang ibig sabihin nito?”

“His cancer has progressed rapidly,” maingat na sabi ni Doctor Evans. “Mas kumalat pa ang mga tumor sa buong katawan niya.”

Bawat salitang binibitawan nito ay parang martilyong humahampas sa puso ni Elena.

“Bukod doon, nagkaroon na rin siya ng malulubhang komplikasyon dahil sa cancer at chemotherapy. Kasalukuyang humihina ang isa sa kanyang mga bato, and his liver is under extreme stress.”

Nanginig ang kamay ni Elena. Hirap ang kanyang isip na tanggapin ang bawat salitang naririnig niya.

“Malubha na ang kidney failure niya,” patuloy ni Doctor Evans. “Dinala na namin siya sa intensive care unit habang sinusubukan naming i-stabilize ang kanyang kondisyon.”

Sumikip ang dibdib ni Elena. “A-anong… anong klaseng intervention ang kailangan niya?”

Saglit na natahimik ang doktor. Pagkatapos ay binitiwan nito ang mga salitang tuluyang dumurog sa kanya.

“Kailangan niya ng emergency kidney transplant.”

Parang naubusan ng dugo ang mukha ni Elena.

“K-kidney transplant?” mahina niyang bulong.

“Yes, Miss Villegaz.” Nanatiling kalmado at propesyonal ang boses ni Doctor Evans. “Nakahanap na kami ng compatible na donor sa pamamagitan ng isang aprubadong medical program. Pero dahil sa kondisyon niya, kailangang maisagawa ang procedure sa lalong madaling panahon.”

Alam na ni Elena kung anong susunod na itatanong ng doktor. Ang tanong na kinatatakutan ng bawat pamilya.

“M-magkano?” Halos hindi lumabas ang kanyang tinig.

Sandaling nag-atubili si Doctor Evans bago sumagot.

“Ang tinatayang halaga ng kidney transplant procedure at hospitalization ay nasa isang milyon.”

Nanlambot ang mga tuhod ni Elena. Napahawak siya sa pader sa kanyang tabi para hindi tuluyang bumagsak.

“Pero 'yon ay para lamang sa transplant-related expenses,” maingat nitong pagpapatuloy. “Kakailanganin din niya ng intensive care, karagdagang laboratory tests at stabilization bago at pagkatapos ng operasyon, mga gamot pagkatapos ng surgery, at pangmatagalang immunosuppressive treatment para maiwasan ng katawan niya na i-reject ang bagong kidney.”

Napuno ng luha ang mga mata ni Elena. “At ang cancer?”

Marahang huminga si Doctor Evans. “His chemotherapy will need to be carefully managed around the transplant. Once he is stable enough, ipagpapatuloy ng aming oncology team ang kanyang cancer treatment. Depende sa magiging response ng katawan niya, maaari rin naming ikonsidera ang immunotherapy.”

Tinakpan ni Elena ang kanyang bibig nang makawala ang isang pigil na hikbi.

“Kung gano'n… kahit matapos ang transplant…”

“Oo,” mahina ngunit seryusong sagot ni Doctor Evans. “Maaaring matugunan ng transplant ang kidney failure niya, pero hindi nito magagamot ang cancer.”

Pumikit si Elena. Parang dinaganan ng napakabigat na pasanin ang buong katawan niya.

“Magkano pa ang kakailanganin namin?”

“Depende 'yon kung gaano siya katagal mananatili sa ICU, kung paano tatanggapin ng katawan niya ang bagong kidney, at kung gaano karaming karagdagang cancer treatment ang kakailanganin niya.”

Mariin siyang napapikit. “Pwede bang sa ibang araw...”

“Wala nang tayong sapat na oras, Miss Villegaz.”

Nanginginig ang mga kamay ni Elena habang pinupunasan ang kanyang mga luha.

“Kung gano'n, gawin ninyo ang lahat ng makakaya ninyo.” Nanginginig ang kanyang tinig, ngunit may determinasyon sa bawat salita. “Pakiusap, Doc. Iligtas ninyo ang kapatid ko.”