CHAPTER 3: LUNOD SA SARILING LARO

(CASSANDRA’S POV)

Hinihingal pa rin ako habang nakasandal sa malamig na dingding ng elevator. Basang-basa ng pawis at kung ano pa ang katawan ko, habang si Dominic ay tila walang nangyari—maayos pa rin ang suot, tiklop ang manggas, pero nasa mga mata niya ang apoy na parang kaya niya akong ulitin, ulit-ulit, kahit saan, kahit kailan.

“Hindi pa tayo tapos, Cassandra,” bulong niya sa tainga ko bago tuluyang lumabas ng elevator. Naiwan akong tulala, habol-hininga, at nanginginig sa kakaibang sarap at takot.

Anong klaseng laro ba ‘to?

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot sa kaniya… o sa sarili ko. Kasi imbes na galit, ang nararamdaman ko ay... pananabik. Nanginginig pa ang mga tuhod ko habang papasok sa opisina, ramdam ko pa rin ang pag-agos ng likidong iniwan niya sa pagitan ng mga hita ko.

Diyos ko.

“Cassandra, you okay?” tanong ni Mia, ang isa naming marketing assistant. Halatang concerned sa hitsura ko. “You’re red... and parang pagod ka?”

Napakagat ako sa labi. Ngayon lang ako nahiya.

“I’m fine. Hindi lang ako nakatulog masyado.”

“Sure ka? Baka may lagnat ka—”

“Okay lang ako, Mia.” I smiled weakly. Pero sa loob-loob ko, gusto kong maglaho sa hiya. If only she knew kung ano’ng ginawa ko... sa elevator... with our boss.

Nagkulong ako sa restroom at doon ko ibinuhos ang lahat ng halo-halong emosyon—guilt, pleasure, takot, excitement. Pero higit sa lahat, kaba. Kasi anong magiging tingin niya sa akin ngayon?

Was I just a toy? A stress reliever?

Napatitig ako sa salamin.

“This isn’t you, Cassandra,” bulong ko sa sarili.

Pero sumagot ang katawan ko—nag-init ulit ang pisngi ko, nanikip ang dibdib ko sa alaala ng mainit niyang palad. Gusto ko man itong kalimutan, iba talaga ang hatak niya sa akin. Ang dominanteng aura niya, ang paraan ng pagbulong ng pangalan ko na parang panalangin... o kasalanan.

Bakit ganon?

Pagbalik ko sa desk ko, may nakapatong na black envelope. Walang pangalan. Walang sulat. Pero ramdam kong mula iyon sa kaniya.

Binuksan ko iyon.

Isang gold invitation.

Suite 1703. 8 PM. Don’t be late. Or I’ll punish you.

Kinilabutan ako. Literal.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang naglakad mag-isa ang katawan ko papunta ro’n nung gabi. Hindi ako pinilit. Pero hindi rin ako tumanggi.

—

8:05 PM – Suite 1703

Nasa harap na ako ng pintuan. Nangangatog ang mga kamay ko habang kumakatok. Hindi pa man ako nakakabawi sa nangyari kanina, eto na naman ako, sumusunod sa agos ng isang bagay na hindi ko kayang kontrolin.

Bumukas ang pinto.

Dominic.

Nakaputing dress shirt lang siya na bukas ang tatlong butones, at slacks na bahagyang nakalaylay sa baywang. Ang buhok niya ay bahagyang basa, tila bagong ligo, at ang bango niya… parang droga.

“Late,” malamig niyang bati.

“Five minutes lang naman—”

Bigla niya akong hinila papasok at isinandal sa pintuan. Mabilis. Mabigat. Parang wala akong kalaban-laban.

“Anong sabi ko, Cassandra?” bulong niya sa labi ko habang hawak ang baba ko. “Pag sinabing eight, hindi eight-oh-five.”

“Sorry,” mahina kong sagot.

“Do you want me to forgive you?” tanong niya habang gumapang ang kamay niya sa tagiliran ko.

Tumango ako.

“Then beg.”

Nanlaki ang mata ko. “What?”

“Beg for me to forgive you. On your knees.”

Naglaban ang pride at ang libog sa loob ko. Pero sa huli, lumuhod ako. Mabagal. Nanginginig. Habang nakatingin sa kaniya—sa mga matang parang may itinatagong kabangis.

Hinila niya pababa ang zipper ng pantalon niya. “Good girl.”

Kinagat ko ang labi ko. Hindi ko alam kung hanggang saan ang limitasyon ko—pero gusto ko siyang suyuin. Gusto ko siyang mapasaya. Kahit mawalan ako ng kontrol.

At ginawa ko ‘yon. Buong pagtalima. Buong galang.

Habang hawak niya ang buhok ko, habang umuungol siya sa pangalan ko, habang paulit-ulit niyang sinasabi kung gaano siya nasasarapan sa ginagawa ko—doon ko naisip: baka hindi na ito laro para sa akin.

Baka nahuhulog na ako.

Pero ang mas malala?

Wala akong kasiguraduhan kung nahuhulog din siya.

Pagkatapos noon, kinalong niya ako at dinala sa kama. Hinubad niya ang lahat ng suot ko, parang may paghangang sinusuri ang bawat sulok ng katawan ko.

“You don’t know how perfect you are, Cassandra.”

Humaplos siya sa dibdib ko, sa tiyan ko, pababa. Para akong pinapasabog sa init ng dila niya. Paulit-ulit. Mula leeg hanggang hita, walang parte ang nakaligtas.

“Dominic...” bulong ko habang nanginginig.

“Shh. Let me own you tonight. That’s all you need to do.”

At inangkin niya ako. Mabagal sa simula, pero unti-unting naging marahas. Walang awa, pero punung-puno ng alab. Paulit-ulit. Hanggang mawalan ako ng boses sa kakasigaw ng pangalan niya.

At sa huling beses na sumagad siya, napayakap ako sa kaniya. Humihikbi. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa sarap at sa takot.

“What happens now?” tanong ko, basag ang tinig.

Hindi siya sumagot agad.

Tumitig lang siya sa akin.

Then he said the most confusing thing: “Now, we pretend none of this happened.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

“W-What?”

“Walang makakaalam, Cassandra. Hindi pwede. If you want to keep your job... and your dignity, this stays between us.”

Napaupo ako. Gusto kong sumigaw. Pero sa halip, tumango ako.

Kasi kahit gano’n ang sinabi niya, huli na ang lahat.

Nilaspag na niya ako.

At ang mas masaklap... hinayaan ko.

To be Continued...