CHAPTER 2: LARUANG LARUAN

(Cassandra’s POV)

"Ugh... Dominic..." Nanginginig ang buo kong katawan habang paulit-ulit niyang binabanggit ang pangalan ko sa tenga ko. Paulit-ulit din ang pagduldol niya ng mainit niyang halik sa aking leeg, pababa sa clavicle, habang ang dalawang kamay niya'y marahas na nakasapo sa aking bewang.

Ramdam ko pa rin ang galit sa mga dampi niya—parang gusto niya akong parusahan pero sa paraang nagpapa-iyak sa kaligayahan ang katawan ko.

“Dominic… please…” bulong ko, halos paos na sa sensasyon.

Ngunit hindi siya nagpaawat.

Hinila niya ang damit kong manipis, at sa isang iglap ay napunit ito. “Wala nang formalities ngayon, Cassandra. Nilapastangan mo ‘ko sa mga tingin mong ‘yon. Tapos ngayon, aarte kang inosente?”

Napasinghap ako nang sabay niyang nilamas ang magkabilang dibdib ko, habang ang isang tuhod niya ay inipit ang gitna ng hita ko. Hindi ako makagalaw. Lunod ako sa pagitan ng galit at libog. Ang lakas-lakas ng kabog ng dibdib ko.

Hindi ako ganito. Hindi ako palaban sa kama.

Pero sa kanya… para akong hayok.

Flashback

Mula nang mahuli niya akong pinapantasya siya habang naliligo siya sa glass shower room ng opisina, tila hindi na siya tumigil sa kakantiyaw. Pero ang hindi ko inaasahan, hihigit pa pala sa kantiyaw ang kayang gawin ng mapang-akit na boss kong ito.

Present

“Ano, Cassandra? Kaya mo pa ba?” mas lalo niyang diniinan ang sarili sa akin. Lapat na lapat ang matigas niyang katawan sa malambot kong balat.

Napapikit ako at napakagat-labi.

“Boss, baka… may makarinig…”

“Mas lalo ‘kong ginaganahan. Gusto mo bang marinig nila kung paano kita paligayahin habang umiiyak ka sa sarap?”

Ang kabastusan ng bibig niya ay mas lalong nagpapakiliti sa kaluluwa ko. Gusto kong lumaban, pero gusto ko rin siyang maramdaman—buo, malalim, at walang bahid ng pagkukunwari.

Pinatalikod niya ako at agad na ipinosisyon sa mesa. Inilapat niya ang palad niya sa likod ko, pinuwersa akong yumuko, habang ang kabilang kamay niya’y humawak sa batok ko.

“Good girl,” bulong niya.

Narinig ko ang pagbukas ng zipper niya.

Tumulo ang luha ko… hindi sa sakit, kundi sa sobrang anticipation.

Dama ko pa lang ang dulo ng ari niyang dumudunggol sa akin ay halos mawalan na ako ng ulirat.

“Akin ka ngayon, Cassandra. Walang makakakuhang iba sa’yo kundi ako,” mariin niyang sabi, sabay pasok ng buo niyang pagkalalaki.

Napasinghap ako nang malakas.

"Ahhh... DOMINIC!"

Sinalubong ng katawan ko ang bawat ulos niya, mas malalim, mas mabangis, mas marahas kaysa kanina. Paulit-ulit. Parang hayop.

Hindi lang katawan ko ang nilaspag niya—pati puso ko.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot, o masanay sa ganitong klaseng kapangyarihan niya sa katawan ko.

Napapikit ako. Hinayaan kong ang bawat haplos, bawat pag-ulos, bawat ungol namin ang maging musika sa gabing iyon.

Hanggang sa...

Bigla siyang tumigil. Hinugot niya ang sarili at lumayo ng kaunti.

“Boss?”

“Huwag mo akong tawaging boss kapag ganito tayo, Cassandra,” malamig pero mapang-akit ang tono niya.

“Ano’ng dapat kong itawag?”

Lumapit siyang muli, kinuha ang baba ko at pinakagat-labi ako.

“Akin. Sabihin mong akin ka.”

Namilog ang mga mata ko. “I’m yours.”

Umangat ang gilid ng labi niya. “Good girl.”

At muli niyang binalikan ang ginagawa namin—mas mapusok, mas matindi. Sinasamba ng katawan ko ang bawat haplos niya, bawat dampi ng balat niya sa akin.

Hanggang sa umabot kami sa rurok, sabay. Parang pagsabog ng damdaming matagal kong kinulong.

Pero habang nakahiga ako sa mesa, hinihingal at basang-basa sa pawis at t***d, tumingin siya sa akin na parang may binabalak.

“Simula ngayon, ikaw na ang laruan ko.”

Napakurap ako. “Ha?”

Tumawa siya, malamig pero nakakaakit. “At pagod na akong makisama. Kung gusto mong manatili sa trabaho, dapat mong iparamdam na deserve mo ‘yun. Araw-araw.”

(Cassandra’s POV)

Kinabukasan, hindi ako makatingin sa salamin. Sinalubong ako ng mga marka niya sa leeg, sa dibdib, sa balakang. Pula. Lila. Lahat ng kulay na nagpapatunay kung paano niya ako inangkin.

Tiningnan ko ang sarili kong duguan ng pagnanasa—pero parang hindi ako nagsisisi.

Baliw na ba ako?

Tinungo ko ang opisina na parang may mga matang sumusunod sa akin. Lalo na si Bianca, ang personal assistant ni Dominic na matagal nang may gusto sa kanya.

"Ang ganda ng aura mo ngayon, Cassandra," kantiyaw niya.

“Ha-ha.” Pilit ang ngiti ko.

Pagpasok ko sa main office, naroon si Dominic. Nakaupo sa leather chair niya, reading glasses on, pero nang makita ako'y unti-unting umangat ang isang sulok ng labi niya.

"Tapos na ba ang meeting?" tanong ko, trying to sound normal.

“Hindi pa nagsisimula. Pero mag-start tayo ng private session. Ngayon din.”

Kinabahan ako.

"Private... session?"

Tumayo siya. Naglakad papunta sa akin. Huminto sa harapan ko, saka bulong.

"May bago tayong rule, Cassandra. Tuwing makakakita ako ng red sa suot mo… that means, gusto mong matikman ulit."

Napatingin ako sa suot kong blouse—may maliit itong pulang lace sa ilalim ng neckline.

SH*T.

"Well..." Hinila niya ako papasok ng inner office niya. “Rules are rules.”

To be continued...