Masuk“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
สาดอารมณ์ใส่กันอย่างไม่มีใครยอม ทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เริ่ม อึดอัดตึงเครียดประตูห้องนอนถูกดึงปิดอย่างรวดเร็วเพราะกลัวจะมีใครมาเห็น เข้า จากนั้นร่างเล็กก็เดินไปหยุดตรงหน้าของคนที่นั่งอยู่บนเตียง สายตา เย็นชาเอาแต่จ้องมองโดยไม่พูดอะไร แต่แล้ว หัวคิ้วก็ค่อย ๆ ขมวดผูกกัน เป็นปม เมื่อเห็นว่าร่า
หมวยลี่: แม่อยากให้ไปเที่ยวบ้างฝันหวาน: กี่ทุ่มดี ฉันเตรียมของขวัญเอาไว้ให้แกแล้วซาน: ของซานก็เตรียมแล้วเรียบร้อย ลี่ชอบแน่นอนโมมายด์: ฉันก็ไม่น้อยหน้าใครค่าหมวยลี่: ขอบคุณนะ ลี่รักทุกคนจังโทรศัพท์ในมือถูกวางเอาไว้ที่เดิม จากนั้นร่างเล็กก็ลุกขึ้นเดินหาย เข้าไปในห้องน้ำ เธอพยายามไม่คิดอะไรมากเพ
ภายในห้อง นัยน์ตาคู่คมคุกรุ่นอีกครั้ง เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วเห็น ชื่อแชตของน้องชายคนกลางส่งมาในเครื่องแชต: ล่าล่า: ไอ้ค่าย มึงบอกกูมา ทำไมเมื่อคืนไม่มีใครติดต่อลี่ได้ล่า: มึงทำอะไรเขามองตัวหนังสือของประโยคคำถามที่น้องชายพิมพ์มาอยู่นาน ครู่หนึ่ง ด้วยแววตาไร้อารมณ์ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับอย่าง
หลังจากรู้ข่าวของแม่ ร่างเล็กรีบหยิบเอาเสื้อผ้ามาใส่อย่างร้อนใจ จากนั้นก็ออกไปยังโรงพยาบาลทันทีโชคดีที่ธันวาอาสาไปส่ง ส่วนค่าย ยังนอนหลับอยู่บนเตียง เธอไม่คิดจะบอก และไม่คิดจะทิ้งข้อความเอาไว้ระหว่างทางนั่งรถไปหมวยลี่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ เหมือนหัวใจ ของเธอมันแตกสลายไปแล้ว มือเล็กกุมอยู่ตรงอก เธ

![เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





![DarkZ [II] TRILOGY](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)