LOGIN“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
ร่างเล็กไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมามากไปกว่านั้น เพราะไม่มี สิทธิ์ตั้งคำถาม ว่าทำไมคนรักเก่าของค่ายถึงโผล่มาที่นี่ เพียงแค่เปิดทาง ให้ทั้งสองได้คุยกัน เพราะเหมือนว่าเธออยากจะคุยกับเขา“ถอยไปสิคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง พยายามควบคุมไม่ให้ สั่นเครือสิ้นสุดคำพูด เสียงของผู้หญิงอีกคนที่อยู่ภายในห้อง
ปล่อยลี่”“งานที่ว่าทำกับเพื่อน เสร็จหรือยัง”“ยังค่ะ ใช้เวลาเกือบสองเดือน เป็นโปรเจ็กต์ก่อนปิดเทอม”“อ่า” ค่ายพยักหน้ารับ แต่แววตากลับฉายชัดถึงความไม่พอใจ เพียงแค่มองปราดเดียวก็เดาได้ไม่ยาก ว่าเพื่อนคนนั้นกำลังคิดอะไร กับกระต่ายน้อยตัวนี้ที่เขาหวงแหน“บอกมาสิ ลี่รักเฮียมากขนาดไหน”เขาถามด้วยรอยย
ค่ายไม่สนใจสายตาของพ่อที่กำลังจ้องราวกับออกคำสั่ง ต่อให้ จะพูดอีกกี่ครั้ง เขาก็ยังยืนยันอย่างที่เคยบอก ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง“ฉันคงช่วยอะไรแกไม่ได้”“ช่วยอะไรครับ? ในเมื่อตอนนี้พ่อกำลังบังคับ”หมวยลี่ร้องไห้สะอื้นไม่หยุด เธอได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตา ฟังทุกคำ ที่พูดกันอยู่ตรงหน้า ได้ยินทั้งหมด แต่ไม่มี
ที่ความสงสัยตีตื้นขึ้นมาในอก เธออยากรู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร ใช่เรื่องเดียวกับที่ผู้หญิงคนนั้นโทรหาค่ายเมื่อคืนหรือเปล่า“พี่ไม่รู้”กำปั้นเล็กบีบเข้าหากันแน่น แม้จะไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร แต่คำพูด ที่หลุดปากจากรุ่นพี่ ยิ่งทำให้หมวยลี่รู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆเมื่อรถแล่นมาจอดเทียบยังทางเข้างา







