ログイン“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
หลังสอบเสร็จ หมวยลี่ไม่รู้จะทำอะไรเวลาว่าง จึงเลือกขึ้นมา นั่งเล่นในห้องหนังสือ หาอ่านอะไรไปพลาง ๆ แก้เบื่อ เพราะวันนี้อากาศ ข้างนอกค่อนข้างหนาว จึงไม่ได้ออกไปเดินเล่น อีกอย่างแม่ก็เป็นห่วง กลัวว่าเธอจะไม่สบายติ้ง ติ้ง ติ้ง เสียงแจ้งเตือนถูกส่งมารัว ๆ ทำให้ร่างเล็กที่กำลังตั้งใจ อ่านหนังสือถอน
ค่ายไม่ตอบอะไร จู่ ๆ ความรู้สึกอยากสูบบุหรี่ก็แล่นวูบขึ้นมาใน หัว เขาลุกจากเก้าอี้ ก่อนจะคว้าซองบุหรี่ออกไปยังระเบียงด้านนอก ปกติ เขาสูบวันละเกือบซอง แต่ตอนนี้กลับไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ว่าที่สูบไปนั้น หมดวันละสองซองแล้วสายตาคมทอดมองไปยังเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย ก่อนเสียง เลื่อนเปิดประตูจะดังขึ้น ด
หมวยลี่เดินเหม่อกลับมายังห้อง เธอตั้งใจจะอาบน้ำก่อนเข้าไป นอนในห้องของแม่ทว่า ตอนนี้ร่างเล็กนั่งอยู่บนเตียงนานกว่ายี่สิบนาทีแล้ว ไม่รู้ตัว เลยด้วยซ้ำว่ามือที่ประสานกันอยู่นั้นบีบแน่นตลอดเวลาสุดท้ายก็ต้องสลัดเรื่องราวต่าง ๆ ออกไปจากหัว ก่อนจะลุกขึ้น จากเตียงไปอาบน้ำ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดยาวก่อนสอบ
เอื้อม แต่ในฐานะพ่อ กลับไม่อาจยื่นมือออกไปแตะต้องหรือโอบกอดได้ เลย เพราะแววตาและท่าทางของเธอนั้นเหมือนกำลังต่อต้านอย่างหนัก แม้อยากจะพูดอะไรมากมาย แต่ก็ทำได้เพียงนั่งนิ่ง คุมอารมณ์นิ่งขรึมไว้ เบื้องหน้า“หนูลี่ทำอาหารอร่อย ท่านลองทานดูสิครับ” ไกรวิชญ์ที่นั่งบนมุม หัวโต๊ะเอ่ยขึ้น พลางตวัดสายตาไป







