Masuk“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
ช่วงสายของวันหมวยลี่เพิ่งฟื้นจากกิจกรรมหนักหน่วงเมื่อคืน เธอนอนนิ่งอยู่ครู่ หนึ่ง ก่อนจะเผลอยิ้มขำให้กับตัวเอง ทั้งที่ตั้งใจจะแกล้งเขาแท้ ๆ แต่ สุดท้าย กลับเป็นฝ่ายที่หักห้ามความต้องการไม่ไหวเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองหายโกรธตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีก็เรียกหา แต่เขาตลอดทั้งคืนอีกสามวันข้างหน้า
เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งดังแว่วเข้ามาเบา ๆ ขณะหมวยลี่และค่าย นอนกอดกันอยู่บนเตียง มองดูแสงแรกของวันค่อย ๆ โผล่พ้นขอบฟ้า จากมุมในห้องพักที่สามารถมองเห็นทะเลได้ เป็นหนึ่งในซิกเนเจอร์พิเศษ ของที่แห่งนี้เมื่อคืนหลังทำกิจกรรมในน้ำ ไม่ทันไรร่างเล็กก็ถูกอุ้มมาที่ห้อง เธอ จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไปทั้งหมดกี
ผ่านมาค่ายใจเย็นกับเธอตลอด เขาทิ้งนิสัยเจ้าอารมณ์ไปแล้ว แต่ทำไม วันนี้ถึงเอามันกลับมาใช้“ปล่อย ลี่จะกลับ ใจเย็นแล้วค่อยมาคุยกัน” หมวยลี่สูดลมหายใจ เข้าลึก ๆ “ขอโทษถ้าลี่ทำให้หงุดหงิด เฮียอาจจะเหนื่อยกับงาน ลี่จะ ไม่ทำอีก ยังไงคืนนี้นอนคนละห้องดีกว่านะคะ”ค่ายใจสั่นเมื่อเห็นเธอร้องไห้ เขากำลังจะเ
ขมวดแน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันอย่างพยายามข่มอารมณ์“ครับ ตัวเล็ก ๆ หน้าตาจิ้มลิ้ม ผมไม่รู้มาก่อนเลย ว่าคุณค่ายมี น้องสาวน่ารักขนาดนี้” กรเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม พอพูดถึงเธอ ใจของเขามันก็ สั่น ราวกับเจอคนที่ใช่ แต่เป็นถึงน้องสาวประธานบริษัท มันไกลเกินกว่า จะเอื้อมถึง“เธอบอกว่าเป็นน้องสาวใช่ไหม?” ค่ายถาม



![เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



