LOGIN“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
#มหาวิทยาลัยหมวยลี่กับเพื่อนกำลังเดินไปสนามบาส วันนี้น้องรหัสของเธอ มีแข่งในงานกีฬาที่จัดขึ้นระหว่างคณะ พอพีทเห็นรุ่นพี่คนสวยเดินมา นั่งอยู่ฝั่งเดียวกับทีมของเขา ก็รีบยกมือโบกทักทาย พร้อมรอยยิ้มกว้าง บนใบหน้า‘พีทโบกมือทักทายฉันด้วยแก’‘รอยยิ้มทำฉันน้วยมาก’‘เขายิ้มให้พี่ลี่ พวกแกเพ้ออะไรกันเนี่
“เฮียหวง… หวงลี่มาก”ร่างเล็กค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองคนที่เพิ่งพูดคำขอโทษออกมา ตอนนี้ เธองุนงงและสับสนกับอารมณ์ที่เย็นลงกะทันหันของค่าย คำขอโทษ เขาเอ่ยมันออกมาง่าย ๆ ราวกับเป็นเพียงลมปาก“หวงทั้งที่ยังเก็บของคนเก่าเอาไว้เหรอคะ” พูดจบเธอก็รีบ เบือนหน้าหนีทันที“ลี่ครับ หันมามองหน้าเฮียได้ไหม”“ก่อนหน
“เอาร่มให้เธอ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ สิ้นคำสั่ง พริตตี้สาวก็ยื่นร่ม ในมือให้ด้วยความไม่เต็มใจเท่าไรนัก ก่อนจะเดินหนีไปดวงตากลมช้อนขึ้นมองคนที่สูงกว่า รอยยิ้มบนมุมปากบอกถึง ความพอใจ เหมือนทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเขา ตั้งใจทำให้เธอปั่นป่วน จนควบคุมตัวเองไม่ได้“สนุกมากเหรอคะ”“ดูท่าลี่จะหวงเฮียมากเลยนะ”
คำถามจากร่างเล็กทำให้ค่ายชะงัก มือแกร่งกำโทรศัพท์แน่นขึ้น แต่กลับไม่ยอมเอ่ยคำตอบ เขาเบือนหน้าหนีจากสายตาที่กำลังเฝ้ารอ คอยอย่างคาดหวังว่าจะได้ยินคำอธิบายเธอไม่อยากปล่อยใจให้คิดไปเอง แต่สถานการณ์ในตอนนี้ มันชวนให้เผลอคิดไปไกล และยิ่งคิด หัวใจก็ยิ่งเป็นทุกข์“ไม่พูดก็ไม่เป็นไรค่ะ สักวันลี่คงรู้เ







