kabanata 3

ANG MUNDO NI ZEUS

Nagising akong may amoy ng tinapay at kape na pumapasok sa kwarto. Bumangon ako at tinignan ang bintana—alas-siyete na ng umaga, at ang araw ay sumisikat na sa labas. May isang lalagyan na nakalagay sa lamesa: may loob na puting damit, medyas, at isang pares ng sapatos na hindi ko pa nagagamit sa buhay ko.

“Magbihis ka na,” boses ni Zeus mula sa labas ng pinto. “Pagkatapos, bababa tayo para kumain at ipapakilala kita sa lahat.”

Kumilos ako nang mabilis, binibigyan ng lakas ng isip na kailangan kong maging matapang. Paglabas ko ng kwarto, nakatayo si Zeus sa harap ng hagdan—nakasuot na naman ng itim na blusa at pantalon, ang mukha ay seryoso tulad ng dati.

“Tara na,” sabi niya, at baba na tayo sa ibaba.

Ang baba ng bahay ay mas malaki pa sa aking inaasahan. May malaking sala na may malaking telebisyon at mga upuan na gawa sa kahoy, at isang kumainan na kayang upuan ng sampung tao. Nandoon na ang ilang lalaki—mga matitipuno, nakasuot ng itim, at lahat ay nakatingin sa akin nang may kakaibang titik.

“Eto si Ayanna—tatawagin ninyong Little Ay,” pagpapakilala ni Zeus. “Mula ngayon, kailangan ninyong protektahan siya tulad ng pagprotekta ninyo sa akin. Walang sinumang makakapinsala sa kanya—naiintindihan ninyo?”

“Opo, Boss Zeus!” sabay na sigaw ng lahat.

Isa-isa nilang ipinakilala ang kanilang sarili: si Kiko, ang pinuno ng mga tauhan; si Lito, ang tagapagbantay ng bahay; at si Miguel, ang driver ni Zeus. Lahat sila ay mukhang matapang, ngunit may halong kabaitan sa kanilang mga mata kapag tumitingin sa akin.

Habang kumakain ng almusal, naramdaman ko ang mga tingin nila sa akin. Alam kong nagtataka sila kung bakit may simpleng dalagang taga-probinsya sa tahanan ng mafia boss.

“Boss Zeus, may mensahe po sa inyo,” sabi ni Kiko, lumalapit sa kanya. “Si Don Roberto ay gustong kausapin kayo ngayong araw. Sinabi niyang may kailangan siyang pag-usapan tungkol sa teritoryo.”

Zeus ay tumingin sa kanya ng malamig. “Sabihin mo sa kanya, hindi ako available. Sasabihin ko sa kanya kapag ako na ang gustong kausapin siya.”

“Opo, Boss.” Umalis si Kiko at bumalik sa kanyang upuan.

Nilingon ako ni Zeus. “Huwag mong intindihin iyon, Little Ay. Mga bagay lang na kailangan kong ayusin.”

“Anong teritoryo ang sinasabi niya?” tanong ko, nagtataka.

“Wala kang kailangang malaman tungkol doon,” putol niya muli. “Basta tandaan mo—kapag nasa bahay ka, ligtas ka. Pero kung lalabas ka nang walang pahintulot ko, hindi ako makakapagbantay sa iyo.”

Pagkatapos ng almusal, inalok ni Lito na ipakita sa akin ang buong bahay. Sumunod ako sa kanya—nakita ko ang mga silid na puno ng mga larawan at kayamanan, ang kusina na mas malaki pa sa tindahan ni Tita Linda, at ang bakuran na may malaking pool.

“Boss Zeus ay hindi ganito palagi,” sabi ni Lito, parang nababasa ang aking isip. “May mga araw na mabait siya, may mga araw na malungkot. Pero sa totoo lang, hindi ko pa nakita siyang ganito kaalala sa isang tao bago.”

“Kaalala? Sa akin?”

“Oo. Noong gabing kinuha ka niya rito, lahat tayo ay nagtaka. Pero nakita namin kung paano niya tinitingnan ka—parang ikaw ang pinakamahalagang bagay sa kanyang mundo.”

Naramdaman ko ang init sa aking mukha. Hindi ako makapaniwala na ang taong kinakatakutan ng lahat ay maaaring mag-alala sa akin.

Pagbalik namin sa sala, nakita namin si Zeus na nakaupo sa telepono, nagtataas ng boses. “Huwag mong subukan akong takutin, Roberto! Kung hawak mo man ang sinasabi mo, hindi ako matatakot sa iyo!”

Binaba niya ang telepono at tumingin sa akin. Ang mga mata niya ay puno ng galit, ngunit nang makita ako, unti-unting nawala ito.

“Little Ay, pumunta ka rito,” sabi niya.

Sumunod ako. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking kamay. “Maaaring may mangyari na hindi natin inaasahan sa mga susunod na araw. Kailangan mong manatili sa tabi ko palagi—naiintindihan mo?”

Tumango ako. “O-opo.”

Sa kabila ng takot, naramdaman ko ang kagalakan sa aking puso. Parang may isang bagay na nagsasabi sa akin na kahit na nasa madilim na mundo ako ni Zeus, may isang liwanag na naghihintay para sa amin.

UNANG BANTA

Dalawang araw na akong nasa tahanan ni Zeus. Nagsisimula na akong sanayin sa buhay doon—gumigising ng maaga, kumakain kasama siya at ang kanyang mga tauhan, at nagpapahinga sa kwarto kapag nagtatrabaho siya sa kanyang opisina sa loob ng bahay.

Isang araw, habang naglalakad ako sa bakuran para tingnan ang mga bulaklak, narinig ko ang tunog ng isang kotse na huminto sa labas ng bakuran. Lumabas ang dalawang lalaki na hindi ko kilala—mga suot na itim din, ngunit may mga mukhang masama na nagpapasindak sa akin.

“Hey, ikaw ba ang si Little Ay?” sigaw ng isa sa kanila, tumatawa ng malakas. “Ang babaeng nakuha ni Zeus sa tindahan ng kakanin? Napakababa naman ng pamantayan niya!”

Nagtakbo ako pabalik sa loob ng bahay, ngunit nahawakan nila ang aking braso. Ang hawak nila ay masakit, parang gustong pumutok ang aking balat.

“Bitawan mo ako!” sigaw ko.

“Bakit? Takot ka na? Sabihin mo kay Zeus na si Don Roberto ay hihintayin siya sa harap ng kanyang opisina bukas. Kung hindi siya darating—” huminto siya at ngumiti ng masama “—hindi lang ikaw ang mawawalan ng buhay.”

Biglang may tumakbo mula sa loob ng bahay—si Lito at si Miguel. “Bitawan ninyo siya!” sigaw ni Lito, kumuha ng isang baton mula sa kanyang bulsa.

Ang dalawang lalaki ay tumingin sa kanila, pagkatapos ay binitawan ako at tumakbo pabalik sa kanilang kotse. Mabilis na umalis sila, iniwan akong nakaupo sa lupa, nanginginig at basang-basa ng pawis.

“Little Ay, okay ka lang ba?” tanong ni Miguel, tumutulong sa akin na tumayo.

“O-opo,” sabi ko, luha na naman sa mga mata. “Sino sila? Anong gustong nila?”

“Mga tauhan ni Don Roberto,” sabi ni Lito. “Ang pinakamalaking kalaban ni Boss Zeus. Dapat kang mas maingat mula ngayon—hindi sila titigil hanggang sa makakuha sila ng kung ano ang gusto nila.”

Pumasok kami sa loob at nakita namin si Zeus na nakaupo sa sala, nakatingin sa amin nang may seryosong mukha. Alam na niya ang nangyari.

“Padalhan ninyo ng mensahe si Roberto,” sabi niya kay Kiko na dumating din. “Sabihin mo sa kanya na kung hahawakan niya ulit si Little Ay, hindi ko na papayagan na mabuhay pa siya.”

Pagkatapos na umalis si Kiko, lumapit si Zeus sa akin at hinawakan ang aking mukha. Ang mga mata niya ay puno ng galit, ngunit may halatang panghihinayang.

“Pasensya na,” sabi niya. “Hindi ko dapat pinapahamak ka. Dapat ay iniwan kita sa tindahan ni Tita Linda—”

“Hindi po,” putol ko siya. “Kung hindi ako nandito, ang pamilya ko ang mapapahamak. At—” tumigil ako, kinakabahan “—at may bahagi sa akin na masaya akong nandito. Kasama ka.”

Nagulat siya sa sinabi ko, ngunit unti-unting lumitaw ang isang maliit na ngiti sa kanyang mukha. “Salamat, Little Ay. Mula ngayon, hindi kita iiwan na mag-isa. Lahat ng oras, may tauhan akong makakatulong sa iyo. Tiyak kong protektahan ka.”

Naramdaman ko ang kagalakan sa aking puso. Sa unang beses, naramdaman ko na may taong handang gawin ang lahat para sa akin—kahit na ang taong iyon ay si Zeus Montenegro, ang pinakamalaking mafia boss sa Maynila.