MasukHello po.
Buong byahe ay halos hindi ako makahinga.Nakaupo ako sa passenger seat ng sasakyan ni Hunter, nakasuot ng simpleng maternity dress na kulay navy blue dahil iyon ang pinili niya para sa akin. Si Hunter naman, sa halip na magsuot ng usual na pormal at nakakasakal na three-piece suit, ay nakasuot lang ng itim na button-down shirt na nakabukas ang unang dalawang butones, ipinares sa isang dark slacks.Mukha siyang kaswal, pero ang awra niya ay nananatiling intimidating at gwapo.Nakatingin lang ako sa labas ng bintana habang pinaglalaruan ko ang mga daliri ko. Hinihintay ko na huminto kami sa isang sikat na five-star restaurant na puno ng mga paparazzi, o kaya sa isang yate sa gitna ng Manila Bay na may nakasulat na 'Marry Me' sa langit.Pero lumipas ang isang oras, unti-unting nawala ang mga matataas na building. Pumasok kami sa isang pribado at tahimik na kalsada patungo sa tuktok ng isang burol sa Antipolo.Kumunot ang noo ko nang huminto ang sasakyan. Walang tao. Walang camera. Walan
Napalunok ako. “H-Hindi ah. Nagko-komento lang!”Mas lalong lumalim ang ngisi sa mga labi ni Hunter. Ang kaniyang matipunong dibdib ay dumikit sa likuran ko, at ang mainit niyang hininga ay patuloy na nagpapatayo sa mga balahibo ko sa batok. Marahan niyang ipinatong ang baba niya sa balikat ko habang ang mga kamay niya ay nanatiling nakapulupot sa bewang ko, eksakto sa umbok ng tiyan ko.“Really? Because it sounded like a challenge to me, baby,” pilyong bulong niya. “At alam mo namang hindi ako umaatras sa kahit anong hamon. Lalo na kung galing sa’yo.”Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang ngiting gustong kumawala. “Ewan ko sa'yo, Hunter Saviano. Pinag-iinitan mo lang yata si Gregor kasi naunahan ka.”Isang malalim na tawa ang pinakawalan niya. Hinalikan niya nang madiin ang pisngi ko bago ako dahan-dahang iniharap sa kaniya. Ang mga mata niyang kanina ay punong-puno ng panunukso ay biglang naging seryoso.Isang tingin na tila ba binabasa ang mismong kaluluwa ko.“Wala akong
“The child is the reason I protected you... but you are the reason why I can no longer let you go.”Napadilat ako. Sinalubong ko ang matinding titig niya.“If another woman had my child, I would provide for the child. I would give them money, a house, security. And I would leave it at that. I would never love the mother just because she carried my blood.”Tumingin siya pababa sa mga labi ko, bago muling tumitig sa mga mata ko.“I didn't fall in love with the woman carrying my child, Rye. I fell in love with Crystal Rye. Yung babaeng matapang kahit clumsy. Yung babaeng lumalaban sa akin kahit takot na takot. Yung babaeng tinapunan ako ng kape.”Napangiti ako nang bahagya sa huling sinabi niya kahit may luha pa rin ako.“You are not an extension of my responsibility, baby,” pabulong niyang dugtong, ang boses ay basag sa emosyon.“You are the only exception to my rules. Kung wala ang baby natin ngayon, aaminin ko, baka mas natagalan bago ko na-realize. Pero sa huli... ikaw pa rin ang hah
Para akong nanonood ng isang comedy movie sa gitna ng isang drama set.Ang dambuhala at nakakatakot na si Hunter Saviano ay nakahawak sa sentido niya, parang sasabog ang ulo sa stress.Ang walang-emosyon at parang terminatong si Gregor ay nakatayo sa gilid, pinagpapawisan, hawak ang ultrasound na parang hawak niya ang sarili niyang death warrant.At ako? Naiwan akong nakaupo sa kama, hindi alam kung tatawa, iiyak, o maiinis.“Gregor,” madiin na sabi ni Hunter, ang boses ay nakakatakot ang talas. “You slept with the woman I paid?”“Technically, Sir, you didn't use the service, so I thought it would be a waste of company funds if—”“Shut the fuck up before I shoot you!” bulyaw ni Hunter, kinuha ang pinakamalapit na unan at malakas na ibinato sa tauhan niya. Nasalo iyon ni Gregor pero hindi pa rin ito makatingin nang diretso.“Bring her to the private hospital. Now. I want a DNA test done immediately. Kapag napatunayan kong anak mo 'yan, ikaw ang papakasalan niyan, hindi ako!” utos ni Hun
“Rye...” malamig at parang galing sa ilalim ng lupa ang boses niya. “I know her.”Boom.Para akong sinampal nang paulit-ulit.“A-Ano?” nauutal kong tanong, pinipiga ang unan sa dibdib ko. “So totoo? Buntis siya? A-At ikaw ang ama?”Hindi siya sumagot agad. Sa halip, kinuha niya ang cellphone niya mula sa bulsa at mabilis na nag-dial ng isang number. Ang mga mata niya ay hindi inaalis sa papel.“Gregor,” madiin, malamig, at nakakamatay na utos ni Hunter pagkasagot ng kabilang linya. “Get in here. Now.”Wala pang sampung segundo, bumukas ang p***o ng kwarto at pumasok si Gregor. Pormal, seryoso, at mukhang handang pumatay ng tao anumang oras.“Sir?”Ihinagis ni Hunter ang medical documents at ang ultrasound sa dibdib ni Gregor. Awtomatikong sinalo iyon ng tauhan niya.“Look at the date,” malamig na utos ni Hunter. “Look at the name.”Nakakunot ang noong binasa ni Gregor ang papel.Ako naman, nakaupo lang sa kama, hindi alam kung anong nangyayari. Bakit si Gregor ang tinatawag niya?Bumal
Dalawang araw ang lumipas. At para akong nabubuhay sa isang bangungot.Hindi ako makakain. Hindi ako makatulog. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, bumabalik sa isip ko ang nanginginig na boses ni Valerie at ang maliit na ultrasound sa bag ko.Nagsimula nang lumaki ang lason sa utak ko.‘Buntis ka rin ba sa kaniya?’Paulit-ulit na umalingawngaw ang boses ni Valerie sa isip ko.Paano kung kaya lang ako minahal ni Hunter ay dahil ako ang unang nalaman niyang buntis? Paano kung nagkataong si Valerie ang unang nakapagsabi sa kaniya... si Valerie kaya ang dadalhin niya sa Saviano Estate? Si Valerie kaya ang hahalikan at yayakapin niya gabi-gabi?Obligasyon lang ba ako? Isang responsibilidad na natutunan niyang sanayin ang sarili niyang mahalin dahil walang ibang pagpipilian?“Rye, you’re doing it again.”Nagising ako mula sa pagkatulala nang maramdaman ko ang mainit na palad ni Hunter sa balikat ko.Nasa dining area kami. Hapunan. Inihanda ng chef ang paborito kong sopas at grilled chic







