NMITM Chapter 6

Chapter 6

Naomi’s Pov

“Baka lunukin mo ang sarili mong dila kapag pinatikim ko sayo ang kuwarenta’y anyos na sinasabi mo!”

Nanlaki ang mga mata ko habang napatakip sa sariling bibig habang patuloy na bumabalik sa isipan ang sinabi ni Sir Jax.

Ano raw?

Ano ako aswang para kumain ng taong kuwarenta anyos ang edad? Saka hindi kaya makunat na masyado ang kuwarenta anyos?

Nakagat ko ang sariling dila.

Isa pa ‘to. Lulunukin ko raw ang dila ko.

Tsang gala! Ayaw ko nga. E, pano na ako makapagsalita ng maayos kung wala na akong dila?

Aba’y subukan ko nga magsalita habang kagat ko ang sariling dila ko.

“Ngakit ngako ngangain ngarenta nanyos.”

Gagi ang hirap pala.

Para na akong tanga.

Ulitin ko pa nga sabay kagat ulit sa dila ko.

“Hoy, baliw, anong ginagawa mo?”

“Ay ngango ka, Sir Jaxton!”

Napatalon ako nang makita si Sir Jaxton na nasa likuran ko lang pala.

“Anong ginagawa mo? Alam mo bang para kang kambing na nabinat sa itsura mo?” Kunot ang noon niya. Para siyang isang istriktong amo na nahuli ang katulong na tulog sa oras ng trabaho. Masama ang tabas ng mukha niya. Parang tela na tabingi ang gupit!

Napahawak ako sa sariling mukha.

Sabi niya mukha akong kambing na nabinat, ibig sabihin maganda pala ang kambing na nabinat? Hehehe

“Tsk! Nevermind. Pumunta ka sa kusina at tulungan si Lola Flor dahil kanina kapa tinatawag pero wala kang naririnig.” Tumalikod ito at nagmartsang naglakad.

Hawak ang magkabilang pisngi sinunod ko ang utos niya. Pumunta nga ako sa kusina at naabutan ko si Lola na abala sa paghihiwa ng mga gulay.

“La, mukha na ba akong kambing? Kasi sabi ni Sir Jaxton mukhang kambing na raw ako!”

Nagkanda daplis ang paghiwa ni Lola sa repolyo sa naging bungad ko sa kaniya. Kamot ang ulo niya ay binalingan ako.

“Hindi ka mukhang kambing, mukhang baliw oo. Hala, tulungan mo na ako dito kung anu-anong kagagahan na naman naiisip mo riyan.”

Tumaas ang tuktok ng labi ko.

Pati ba naman si Lola masama ang tabas ng dila? Si sir Jax mukha akong kambing na nabinat, si Lola naman mukha akong baliw.

Lahat na yata ng katangian nasa akin na. Hmp!

***

Nakapag-aral ako sa kolehiyo dahil kay Sir Jaxton. Siya lahat ang gumastos sa mga pangangailangan ko. Ngayon ang first day ko sa school bilang 2nd year college sa kursong Bachelor of Science in Hotel and Restaurant Technology. Hinatid pa niya ako mismo kahit napaka-sungit niya agang-aga.

Pero aminin, kahit masungit si Sir Jax guwapo pa rin siya. Pero masungit pa rin.

“You can go. Hintayin mo ang driver na siyang magsusundo sayo mamayang uwian. Huwag kang tatanga-tanga at baka maligaw ka naiintindihan mo?” Sarkastiskong saad nito nang makababa ako ng kotse.

Napanguso ako dahil sa sinabi niya pero tumango rin kalaunan saka sumagot. “Okay po, Sir Jax!” ani ko habang pilit hinihila ang maikling palda. Bakit kasi hindi ito lumagpas hanggang takong ko. Hindi pa naman ako sanay sa palda lalo na kung maikli. Kaso wala akong magagawa dahil uniform namin ito dito sa Roberts University. Hay naku nalang!

“Stop it masisira ang tela niya. Para kang tanga.” Sita ni Sir Jax sa akin. Napalunok ito habang nakatingin sa ginagawa kong paghila sa palda ko. Tsk. Parang bet yata niya ang suot ko? Kaya ayaw niyang masira ito. Edi kaniya na kung gusto niya.

“Aalis na po ako, sir.” Paalam ko. Baka ipahubad niya sa’kin ang palda ko kapag hindi pa ako umalis, mukhang gusto nga talaga niya. Hindi man lang siya sumagot o tumango. Basta nalang umalis.

Hindi nagtagal alikabok nalang ng kotse niya ang nakita ko.

Tsk! Ang sungit!

Naglalakad na ako sa hallway nang may biglang humabol sa akin. Lalaki. Hingal na hingal pa. Minasdan ko siya. Okay naman siya, normal naman.

“Hi,” Aniya.

“Hello!” ani ko.

“Ano’ng course mo?”

Sumagot ako, “BSHRT.” Diretso ang lakad. Hinahanap ang room.

“Talaga ba? Naku, same pala tayo ng course! Second year ka rin ba?”

Tumango ako.

“Baka classmate tayo?”

Umiling ako. “Hindi ko alam. Malay ko ba.”

Napakamot ito sa sariling ulo niya. May kuto siguro.

Nang marating namin pareho ang room ay sabay kami napabaling sa isa’t isa.

“Classmate nga tayo!” Sabay naming sabi saka ngumiti sa isa’t isa.

Mabait pala siya. Siya si Michael Crizo, 23 years old same kami ng edad. Mag 23 na rin kasi ako 7 months from now, heheh.

Same ng course. Unang araw palang best friend na kami ‘di ba ang galing?

“Mi, siya si Professor Jaime Labrusca. Mabait iyan pero may pagka suplado,” pakilala ni Michael sa mahinang boses sa lalaking kakapasok lang sa classroom.

Sinundan ko ng tingin kung saan siya nakatingin. Ayon nga, nakita ko ang guwapo naming professor na siyang nakatitig din pala sa akin.

“Good morning, class.” Aniya sa malalim na boses. Para siyang si Sir Jax kung magsalita.

“Good morning, Professor Jaimie!” Sabay-sabay naming saad.

Nagsimula ang clase. Tutok ako kay professor at sa tinuturo niya syempre. Guwapo kasi siya, parang crush ko na nga. Tsaka hindi lang yata ako ang may gusto sa kaniya kundi maging ibang kaklase ko rin na babae. Maliban pala sa professor siya ay isa rin siyang kilalang chef sa bansa. Parang ginawa lamang niyang libangan ang pagiging professor niya. Nakakabilib naman si Professor Jaime.

Tinatanong niya kami ngayon kung ano raw ang pinaka the best na putahe ang naluto na namin. Kaagad naman ako nag raise ng kamay para sumagot.

“Ako sir!”

“Go ahead, Miss Esguerra.” Ani Jaime na matiim nakatitig sa dalaga.

“Ako po, pinaka the best na naluto ko ay sinabawang preskang isda!” Nakangiti kong pahayag. Hindi ko malilimutan ang preskang isda na niluto ko para kay Sir Jax pero nakakalungkot dahil hindi man lang niya ito natikman, paano, tumalon ang isda sa kawali.

Nagtawanan ang mga kaklase ko. Ewan ko ba kung ano ang nakakatawa sa sinabi ko.

“What do you mean ‘preskang isda’ Ms Esguerra?”

Talagang mahinang umintindi si Sir ah.

Napabuntonghininga ako bago muling nagsalita.

“Preskang isda po. As in buhay pa ang isda na sinabawan ko!” Proud kong sagot. Lalo naman nagtawanan ang mga kaklase ko.

“Tanga naman niyan!” Wika no’ng isa.

“May tama yata sa utak hahaha!” sabi naman ng isa pa.

“Palibhasa hindi laking Maynila kaya ganoon eh. Tsk!” Wika naman ng magandang babae na kaklase ko na kasing pula ng blush on ang labi.

“Class, quite. Hindi ito ang tamang oras para gawing katatawanan si Ms. Esguerra.” Saway ni Jaime na napailing-iling sa naging sagot ni Naomi.

Siniko naman ako ni Michael. Magkatabi lang kasi ang upuan namin.

“Gagi, ka ba, Mi? Sinong tanga magluluto ng sinabawang isda na buhay na buhay ang isda?”

Ngumuso ako. “Edi ako. Ako ang nagluto eh, bingi ka ba?”

Napakamot sa ulo si Michael.

“May kuto ka ba?” hindi ko napigilang itanong dito.

“Gagi wala, ah! Seryuso, ano naman ang reaksyon nila sa niluto mo?” Aniya pa.

“Wala. Nagulat. Hindi nga natikman e, kasi tumalon ang isda. Sabi kasi ni Sir Jax preska, kaya preskang isda niluto ko.”

Napailing-iling na lamang si Michael. Akala yata nagbibiro ako. Eh, totoo naman.