Succumb To Pain

Chapter 1

Alessandra’s POV

Hindi ko akalaing darating ang araw na sabay-sabay akong luluhod sa bigat ng mga pagsubok.

Iniwan ako ni Max noong kailangang-kailangan ko siya.

Kasal kami, pero dahil sa kanyang kayamanan at impluwensya, napakadali niya akong naidispatsa na parang wala kaming pinagsamahan. Isang pirma lang sa mga papeles ng diborsiyo ang katumbas ng lahat ng pangarap kong mabuo ang sarili kong pamilya.

Hindi ko alam kung paano pa ako muling makakabangon.

Pakiramdam ko ay unti-unti nang gumuho ang mundong pilit kong binuo sa loob ng maraming taon.

At parang hindi pa sapat ang sakit na iniwan niya.

Sinabayan pa iyon ng pinakamasamang balitang narinig ko sa buong buhay ko.

"I'm sorry, Alessandra... you got breast cancer."

Parang isang bomba ang sumabog sa loob ng silid nang marinig ko ang sinabi ni Dr. Michelle Millarus.

Hindi ako agad nakapagsalita.

Hindi ako makahinga.

Pakiramdam ko ay tumigil ang pag-ikot ng mundo habang nakatingin lamang ako sa kanya.

Hindi ko alam kung paano tatanggapin ang mga salitang iyon.

Breast cancer...

Ako?

Bakit ako?

Ipinangutang ko pa naman ang perang ipinambayad ko sa laboratory tests at consultation. Ilang araw akong hindi kumain nang maayos para lang magkaroon ng sapat na pamasahe at pambayad sa ospital.

Tapos ito pala ang kalagayan ko.

Ni hindi ko alam kung saan ako kukuha ng pambili ng gamot.

Mas lalo pang imposible ang magpagamot.

Unti-unti akong tumayo mula sa upuan.

Hindi ko na halos marinig ang iba pang paliwanag ng doktor.

Kung anu-anong medical terms ang sinasabi niya, pero tila malayo na ang isip ko.

Isa lang ang paulit-ulit na umaalingawngaw sa utak ko.

May cancer ako...

Lumabas ako ng ospital na parang kaluluwang naglalakad.

Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko.

Hindi ko na rin pinunasan.

Wala na akong lakas.

Wala na rin akong dahilan para maging matatag.

Habang naglalakad ako sa gilid ng kalsada, naiisip ko kung bakit tila wala nang ibang ibinibigay ang tadhana kundi puro pagdurusa.

Hindi ba sapat na iniwan ako ng asawa ko?

Hindi ba sapat na nawala ang lahat ng pangarap ko?

Kailangan pati buhay ko ay kunin din?

Pagdating ko sa bahay ay sinalubong agad ako ng kaisa-isang taong kakampi ko sa mundo.

Si Ate Erika.

Isang tingin pa lang niya sa akin ay alam na niyang may mabigat na nangyari.

"Ano'ng nangyari, Alex?" agad niyang tanong habang lumalapit.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Yumakap ako sa kanya at tuluyang humagulgol.

Para akong batang nawalan ng direksiyon.

Hinayaan niya lamang akong umiyak sa kanyang balikat.

Hindi siya nagsalita.

Hinintay niyang mailabas ko muna ang lahat ng sakit na kinikimkim ko.

Si Ate Erika ay hindi ko kadugo.

Pero kung may taong matatawag akong tunay na pamilya, siya iyon.

Magkasama kaming lumaki sa ampunan.

Pareho kaming walang magulang.

Pareho kaming walang ibang maaasahan.

Nang dumating ang tamang edad upang umalis sa ampunan, nangako kaming hindi namin iiwan ang isa't isa.

Magkasama kaming lalaban sa buhay.

Magkasama kaming mangangarap.

At magkasama rin kaming babangon sa bawat pagkakataong madapa kami.

Ngunit nagbago ang lahat nang mag-asawa siya.

Mabait si Kuya Mike.

Hindi niya kailanman ipinaramdam na pabigat kami.

Subalit iba ang kanyang pamilya.

Araw-araw kaming minamata.

Araw-araw kaming nilalait.

"Mga putok sa buho."

"Siguro kaya kayo itinapon ng mga magulang ninyo."

"Mga palaboy."

Paulit-ulit naming naririnig ang masasakit na salitang iyon.

Minsan gusto ko nang sumagot.

Minsan gusto ko nang lumaban.

Pero tuwing nakikita kong umiiyak si Ate Erika dahil lamang sa akin, pinipili kong manahimik.

Matagal ko nang gustong umalis sa bahay nila.

Pero saan ako pupunta?

Wala naman akong ibang tahanan.

Wala akong ibang pamilya.

Kaya lagi kong sinasabi sa sarili ko—

Kung nasaan si Ate Erika, naroon din ako.

Siya na lang ang natitira kong sandigan.

Kaya magtitiis ako.

Hanggang kaya ko.

Noong wala pa akong asawa, pinagtatrabaho kami sa restaurant ng pamilya nina Kuya Mike.

Tagaluto.

Tagasilbi.

Tagahugas ng pinggan.

Tagalinis.

Lahat ng trabahong walang gustong gawin ay ipinapasa sa amin.

Kasabay noon ang walang tigil na pang-aalipusta ng pamilya na matagal ko nang gustong sumpain.

Kung hindi lang talaga dahil kina Ate Erika at Kuya Mike, baka noon pa ako tuluyang sumuko sa buhay.

Sila na lang kasi ang pamilya ko.

Nang iwan ako ni Max nang walang kahit anong paliwanag, wala akong ibang naisip na puntahan kundi sila.

Wala akong dalang maleta.

Wala akong dalang pera.

Wala akong dalang pag-asa.

Ngunit kahit hirap na hirap din sila sa buhay, hindi sila nagdalawang-isip na tanggapin akong muli.

At nandoon din ang pinakapaborito kong bata sa buong mundo.

Si Wade.

Ang limang taong gulang na anak nina Ate Erika at Kuya Mike.

Sa tuwing nakikita ko ang inosente niyang ngiti, kahit paano ay gumagaan ang dibdib ko.

Para siyang maliit na ilaw sa madilim kong mundo.

Mahal na mahal ko ang batang iyon.

At mahal na mahal ko ang pamilyang bumuo sa akin.

Kung kinakailangan kong ibuwis ang sarili kong buhay para sa kanila, gagawin ko.

Siguro ito na lang ang misyon ko ngayon.

Tutal, tinalikuran na rin naman ako ng unang lalaking minahal ko.

Akala ko noon, kapag nakilala ko si Max, matatapos na ang lahat ng paghihirap ko.

Nagkamali pala ako.

Mas masahol pa ang naranasan ko sa piling ng kanyang pamilya.

Hindi ko maitatangging minahal niya ako.

Nararamdaman ko iyon.

Sa bawat yakap.

Sa bawat pangakong binitiwan niya.

Sa bawat titig niyang puno ng pagmamahal.

Pero panandalian lamang pala ang lahat.

Nang mapressure siya ng kanyang mga magulang at ng bumabagsak nilang negosyo, ako ang una niyang binitawan.

Ako ang naging pinakamadaling isakripisyo.

Isang dokumento ng diborsiyo ang iniwan niya sa akin.

At kahit isang singkong duling, wala akong natanggap.

Hanggang ngayon ay umaalingawngaw pa rin sa isip ko ang malamig na boses ng kanyang ina.

"Dumating ka nang walang dala... aalis ka ring walang dala."

"Salot ka! Dahil sa iyo bumabagsak ang negosyo ng pamilya namin!"

Masakit.

Napakasakit.

Kahit saan yata ako dalhin ng buhay, puro pagdurusa ang naghihintay sa akin.

Maya-maya ay hinawakan ni Ate Erika ang kamay ko.

"Alex," mahina niyang sabi, "puwede ka namang magsarili. Humanap ka ng ibang trabaho. Kakayanin naman namin ng Kuya Mike mo."

Hindi iyon ang unang beses na sinabi niya sa akin.

Palagi niya akong hinihikayat na unahin ko naman ang sarili ko.

Ngunit bawat pagkakataon ay iisa lamang ang isinasagot ko.

Umiling ako.

"Titiisin ko ang lahat para sa'yo, Ate."

"Ikaw na lang ang natitira kong pamilya."

Napaluha siya.

Alam naming pareho kung gaano kahirap ang sitwasyon namin.

Madalas ding pinagmamalupitan si Ate Erika ng mga kapatid ni Kuya Mike.

Totoong mayaman ang pamilya nila.

Ngunit si Kuya Mike ay anak lamang sa pangalawang asawa ng kanyang ama.

Kaya kailanman ay hindi siya itinuring na tunay na bahagi ng pamilya.

Nang mamatay ang kanyang ama, doon nagsimula ang pinakamabigat niyang laban.

Paulit-ulit nilang sinasabi na wala siyang karapatang maghabol sa yaman ng mga Dela Ruz.

Hindi raw nag-ambag ang kanilang ama sa pagpapayaman ng pamilya.

Kaya wala rin siyang dapat asahan.

Halos pare-pareho kaming wasak.

Pare-pareho kaming sugatan.

Pare-pareho kaming lumalaban kahit wala nang lakas.

Kaya kahit mahirap ang bawat araw, pinipili kong manatili sa piling nila.

Sapagkat sila na lamang ang itinuturing kong tunay na pamilya.

At habang magkakasama kami...

Naniniwala akong kakayanin naming harapin ang anumang unos.

Kahit hindi ko pa alam na ang pinakamalaking pagsubok sa buhay ko ay nagsisimula pa lamang.