บททั้งหมดของ Nang Magtago Ang Langit, Powerless Billionaire: บทที่ 1 - บทที่ 10

Chapter 2Alessandra’s POV“Ano?”Halos mawalan ng kulay ang mukha ni Ate Erika nang marinig niya ang sinabi ko.“May... breast cancer ako, Ate.”Parang tumigil ang oras.Nanlaki ang mga mata niya habang nakatitig sa akin, tila umaasang mali lang ang narinig niya.“A-Alex... ano'ng sinabi mo?”Hindi na ako nakapagsalita.Tahimik ko na lamang siyang tiningnan bago ko dahan-dahang inilabas mula sa aking bag ang mga resulta ng laboratory tests at diagnosis ng doktor.Nang mabasa niya ang mga iyon, nanginig ang kanyang mga kamay.Unti-unting tumulo ang kanyang mga luha hanggang sa hindi na niya napigilan ang sarili.“Hindi... hindi puwedeng mangyari ito...”Napaupo siya sa lumang silyang kahoy habang mahigpit na yakap ang mga papeles.Pakiramdam ko, kulang na lamang ay maglupasay siya sa sobrang sakit ng balitang ipinagtapat ko.Mas masakit pa yatang tanggapin iyon para sa kanya kaysa sa akin.Lumapit siya sa akin.Marahan niyang hinaplos ang buhok ko, saka niya hinawakan ang aking mukha.

Chapter 4Alessandra's POVPinatawag ako ni Ms. Marge kay Ate Erika.Para hindi ito mag-alala, agad niyang ipinaalam sa akin na maayos ang lahat.“Bukas ng umaga ko na lang ipapaliwanag ang lahat.”“Pero ngayon, magpahinga ka na muna.”“Hindi mabuti sa kalagayan mo ang sobrang napapagod at nastress.”Napatingin ako sa kanya.“Alam ninyo?”“Yes, we know everything about you, Alessandra.”Lalo akong kinabahan.Kung alam nila ang lahat tungkol sa akin, ibig sabihin alam din nila ang mga bagay na pilit kong itinatago.Alam nila ang buhay ko.Alam nila ang pamilya ko.Alam nila ang mga pinagdaanan ko.At marahil, alam din nila ang mga bagay na hindi ko pa nalalaman tungkol sa sarili ko.“Kaya this is your room. Everything here belongs to you. Okay, darling,” mariing sinabi niya.Hindi ako agad nakasagot.Everything here belongs to me?Hindi ko maunawaan.Wala pa akong pag-aari na ganito kaganda sa buong buhay ko.“Goodnight.”Pagkatapos ay niyakap niya ako.Hindi ko alam kung bakit, pero s

Chapter 6Alessandra’s POVPumasok ako sa kumpanya ng Montealto Group of Companies sa unang araw bilang isang ordinaryong empleyado.Gaya ng napagkasunduan, gusto kong malaman ang galawan ng mga tao sa loob ng kumpanya bago ako umupo bilang isang CEO.Para malaman na rin kung paano nakikitungo ang management sa simpleng empleyado.May mga sumbong kasi kay Papa na naghahari-harian ang ilang managers sa MGC.Hindi ko agad iyon pinaniwalaan.Alam kong may mga taong mahilig magreklamo kahit wala namang basehan.Pero alam ko rin na may mga pagkakataong ang reklamo ng isang empleyado ay hindi dapat balewalain.Minsan, kailangan mo talagang bumaba mula sa taas para makita kung ano ang tunay na nangyayari sa ibaba.“Pa, let’s play a little,” suggest ko sa kanya.“I will go inside the company undercover,” natatawa pa ako sa idea ko.Tiningnan ako ni Papa na para bang hindi niya alam kung seryoso ba ako o nagbibiro.“It’s up to you, sweetie. MGC is your playground now.”Napangiti ako.Sa maikli

Chapter 9Alessandra’s POVGulat na gulat si Jovy sa nalaman niya. Hindi niya akalain na ako ay isang Montealto.At sa totoo lang, naiintindihan ko ang reaksyon niya. Ilang araw pa lang kaming magkakilala, at sa paningin niya, isa lang akong ordinaryong empleyado na nakikipagsabayan sa lahat ng nasa opisina. Hindi niya alam na sa likod ng simpleng pananamit at tahimik kong pagkilos ay may apelyidong kayang yumanig sa buong kumpanya.“Ma’am Alessandra…”Napangiti ako sa kanya.“Naku Jovy, sa lahat ng tao. Ikaw lang ang papayagan kong tumawag sa pangalan ko. Sa ikli ng panahon na nagkasama tayo sa opisina, nakilala na kita. You are not like anyone else here. You can tell me anything and everything just like before. Ikaw lang ia-allow ko na kontrahin ako.”Napatingin siya sa akin na parang hindi makapaniwala.“And regarding your father’s condition. Leave it to me, girl.”Nanlaki ang mga mata niya.“Ma’am—”“And also, I ordered you to pull out from the sales and marketing department. I fo

Chapter 11Alessandra's POV“Lex, ako na iyan.”Inaagaw sa akin ni Ate Erika ang basahang hawak ko habang pinupunasan ko ang mesa.“Okay lang, Ate. Kaya ko naman.”“No. Magpahinga ka muna. Kanina ka pa kumikilos.”Napangiti ako at napailing. Ganoon talaga si Ate Erika. Kapag alam niyang pagod na ako, siya na ang gumagawa ng mga bagay na kaya ko naman.May binuksan sila ni Kuya Mike na restaurant. At ngayon, sila na ang may-ari.Sa tuwing hindi ako pumapasok sa opisina ay dito ako nagtatambay. Namiss ko din kasi ang dati kong trabaho. Bilang isang cook at silbidora sa dating restaurant ng pamilya ni Kuya Mike.Sa totoo lang, ako pa ang gumawa ng main menu nila ng resto.Iyon ang isa sa mga bagay na ipinagmamalaki ko sa sarili ko.Hindi man ako lumaki na nangangarap maging chef, pero mahal ko ang pagluluto. Para sa akin, hindi lang ito basta paghahanda ng pagkain. Para itong paraan ng pagpapakita ng pagmamahal.Bukod sa pag-aaral ko ng management sa Amerika, nag-aral din ako ng culinary