LOGINNang makapasok ako sa isang bakanteng hallway sa ikatlong palapag kung saan walang tao, itinayo ko nang tuwid ang aking katawan. Inayos ko ang aking polo, inalis ang bakas ng pilit na luha sa aking mga mata, at napangisi nang napakalalim.Inilabas ko ang aking telepono at nag-text kay Jayzel:[Jun: Ang galing mo kanina, Jayzel! Nakuha nila ang bitag. Inaya pa ako nina Aria na lumabas para 'mag-unwind' sa Tagaytay. Akala nila makakaladkad nila ako agad.]Hindi lumipas ang ilang segundo, nag-reply si Jayzel:[Jayzel: Hahaha! Sobrang sakit sa tiyan pigilin ang tawa kanina habang nakikita kong nag-dadrama kayo sa lobby! Paniwalang-paniwala si Aria na mag-isa ka at madadala ka nila sa out-of-town para doon ka tapusin!][Jun: Naka-standby na ang legal team ni Kuya Kim. Papunta na rin sina Aria sa Dean's Office ngayon para secretly i-submit ang 'ebidensya' bago tayo umalis kunwari.]At nangyari nga ang lahat ayon sa plano.Pagpasok ng alas-dos ng hapon, pumasok sina Aria at Romnick sa opisin
"Jayzel, 'di ba?" tanong ni Kuya Kim."O-opo," sagot ni Jayzel."Napakagaling ng ginawa mo," papuri ni Kuya Kim. "Ang lakas ng loob at talino mo sa pag-record ng usapan nila ang magiging pinakamalakas na baraha natin sa korte. Dahil sa 'yo, mayroon tayong direktang ebidensya ng motive at premeditation. Utang natin sa 'yo ang tagumpay ng kasong ito.""Walang anuman po," nakatungong sagot ni Jayzel habang bahagyang namumula ang mga pisngi. "Gusto ko lang po talagang matulungan si Jun at matapos na ang pambu-bully ng grupong 'yan.""Salamat nang marami, Jayzel," wika rin ni Kuya Marco sabay ngiti na pamilyar sa mga magazine covers. "Huwag kang mag-alala, ako at si Kuya Kim ang bahala sa lahat. Sisiguraduhin naming walang mangyayaring masama sa 'yo o kay Jun."********Kinaumagahan, bago pa man magsimula ang mga klase sa buong campus, pumasok kami nina Kuya Kim, Kuya Marco, at ng dalawang matataas na abogado ni Kuya Kim sa opisina ng Dean ng College of Engineering.Si Dean Ramos, na isan
POV: JunNakahawak pa rin ang aking mga daliri sa malamig na screen ng aking telepono matapos kong marinig ang audio recording na nakuha ni Jayzel sa sulok ng pasilyo.Sa kabila ng balatkayong paghingi ng tawad nina Aria, Romnick, Elle, at Renz kanina—mga ngiting pilit, mga pasang pilit itinatago sa ilalim ng makapal na makeup, at mga luhang buwaya habang nagmamakaawang kalimutan na ang lahat—walang epekto sa akin ang kanilang moro-moro. Ang boses ni Aria sa recording na buong-galak na nagpaplano kung paano ako pababagsakin sa pamamagitan ng gawa-gawang kaso ng plagiarism, at ang boses ni Romnick na nangakong tatapusin ang buhay ko sa isang liblib na lugar, ang huling pumatay sa anumang bahagyang awa na natitira sa dibdib ko.Hindi na ako ang lumang Jun. Hindi na ako ang tangang estudyanteng nakatuko at laging natatakot mawalan ng mga kaibigan."Jayzel, salamat," matatag kong wika habang nakatitig sa mga mata ng aking tanging tunay na kaibigan. "Hindi lang natin ito dadaanin sa simpl
Tumingala si Jun at ngumiti sa akin. "O, Jayzel, nakita mo na 'yung eraser mo?"Hindi ako kumibo. Isinara ko ang pinto ng silid dahil wala pa ang kaniyang Professor at ang kaniyang mga kaklase. Lumapit ako sa kaniyang mesa, inilabas ang aking telepono, at inilagay ito sa ibabaw ng kaniyang notebook.Kumunot ang noo ni Jun. "Ano 'yan?""Makinig ka, Jun," seryoso kong wika sa pinakamababang boses. "Makinig ka rito at huwag kang magsalita hangga't hindi natatapos."Pinindot ko ang PLAY.Mula sa maliit na speaker ng telepono, umalingawngaw ang buong boses nina Aria, Romnick, Elle, at Renz. Ang kanilang mga halakhak, ang pagtawag nila kay Jun na "uto-uto" at "basahan," ang plano nilang i-frame up si Jun sa kasong Plagiarism sa Dean's office, ang balak ni Romnick na bugbugin at tapusin ang buhay ni Jun sa labas ng campus, at ang balak nilang sirain pati ang scholarship ko.Habang tumutugtog ang recording, nakatitig lang ako sa mukha ni Jun.Nakita ko ang mabilis na pagbabago sa kaniyang mga
Tumingin si Aria sa mga mata ni Jun, may luhang pumatak sa kaniyang pisngi. "Jun, please? Kalimutan na natin ang nakaraan? Patawarin mo na kami? Hindi na namin uulitin 'to kailanman. Gagawin namin ang lahat para makabawi sa 'yo."Inobserbahan ko si Jun. Sa loob ng ilang segundo, nakita ko ang bahagyang paglambot ng kaniyang mga mata—ang likas na kabaitan at awa na pilit niyang itinatanim sa kaniyang puso. Si Jun ay isang taong may malinis na kaluluwa, at alam kong madaling kumurot sa puso niya ang pagmamakaawa ng ibang tao.Sumang ayon si Jun at marahang tumango."Sana nga nagtanda na kayo," malamig ngunit mahinahong wika ni Jun. "Hindi ako nagtatanim ng galit sa inyo. Pinapatawad ko na kayo sa mga ginawa ninyo sa akin. Pero hindi ibig sabihin noon ay babalik pa tayo sa dati. May kaniya-kaniya na tayong buhay ngayon. Mag-aral na lang kayo nang maayos at 'wag na kayong mang-aapi ng ibang tao."Nanlaki ang mga mata ni Aria at agad na napangiti, tila ba nakahinga nang maluwag. "Maraming,
Ilang araw na ang nakalipas mula noong gabi sa restaurant kung saan tuluyang iniwan ni Jun ang kaniyang purong katangahan at ipinamukha sa grupo nina Aria na hindi na siya kailanman magiging alipores ng kahit sino. Mula noong araw na iyon, naging saksi ako sa unti-unting pagbangon ni Jun. Nakikita ko sa kaniyang mga mata ang dating ningning na nawala noong mga panahong hinahayaan niyang tapak-tapakan siya ng mga maling tao. Araw-araw kaming magkasama sa unibersidad, nag-aaral, nagpaplano at dahan-dahang binubuo ang buhay na halos mawasak dahil sa maling pakikipagkaibigan.Ngunit ngayong Lunes ng umaga, habang naglalakad kami ni Jun sa pasilyo ng Building B patungo sa aming kani-kaniyang klase, may isang bagay na agad na pumukaw sa aking pansin—isang bagay na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan at nagdulot ng matinding kaba sa aking dibdib.Ang grupo nina Aria.Nakatayo sila sa malapit sa bulletin board ng Engineering department. Ngunit hindi tulad ng dati na napakalakas ng k
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga







