KABANATA 2

"A-no ba! Ang sakit!" reklamo ko. Hawak ko na ang kamay ng taong biglang humablot sa braso ko. Sinubukan kong kalasin ang pagkakahawak niya sa braso ko.

Pero halos mawala ang kalasingan ko nang makita ang mukha niya. Uminit ang buong mukha ko at hindi na magawang magreklamo. Umaapoy kasi sa galit ang mga mata niya.

"R-Romeo…" pabulong at utal kong bigkas sa pangalan niya.

"Ano ba, dude? Bitiwan mo nga siya!" bulyaw ng lalaki at hinila ako pabalik sa kaniya.

Nagtagis ang bagang ni Romeo at hinila niya ako palapit din sa kaniya. Para akong garter na pinaghihilahan ng dalawa. Mga sira-ulo ang mga 'to!

"B-bitiwan n'yo nga ako!" sigaw ko.

Buong lakas kong hinablot ang mga kamay ko mula sa pagkakahawak nila. Na siya namang dahilan ng pagbagsak ng mga tuhod ko sa sementadong daan.

Pero itong si Romeo, imbes na tulungan ako, nauna pang sugurin ang lalaking akmang tutulungan ako.

Nanggagalaiti sa galit ang lalaki nang makita ang bakas ng dugo sa daliri niya.

"Gago ka!" sikmat nito kasabay ng pagsugod ng suntok.

Tumama ang malakas nitong suntok sa mata ni Romeo. Ilang beses silang nagpalitan ng suntok na animo'y mga boksingero hanggang sa tumilapon ang lalaki.

"Tumayo ka diyan! Ang lakas ng loob mong landiin ang girlfriend ko!" bulyaw niya. Duro niya ang lalaki at akmang susugurin na naman.

Kahit hirap at masakit ang mga tuhod ko, pinilit kong tumayo at hinarang ko siya.

"Romeo… tama na, please!" sigaw ko habang yakap-yakap siya.

Bahagya siyang kumalma nang makitang umiiyak ako. Nilingon ko pa ang lalaking tinulungan na rin ng mga kasama at nilayo sa amin.

Maya maya ay dumating na rin ang taxi na hinihintay namin. Walang kibong pinasakay nito sina Lenny at Myrna na walang kamalay-malay sa nangyari. Habang ako, tahimik na umiiyak sa gilid ng daan.

Tinulungan niya akong tumayo at walang imik na naglakad habang hawak ang kamay ko. Sa sobrang bilis at laki ng mga hakbang niya, hindi na ako makahabol at muntik na namang matumba.

Bigla niya akong binuhat. Pero bago iyon, mainit na tingin muna ang pinukol niya sa akin na lalong nagpatikom ng bibig ko.

Binuksan niya ang pinto ng kotse at maingat akong pinaupo, kinabitan ng safety belt, pero pabagsak na isinara ang pinto na ikinagulat ko nang husto.

Hindi ako makatingin sa kaniya. Nahihiya ako. Napaaway siya dahil sa akin. Nakita ko pa ang paghigpit ng hawak niya sa manibela at paulit-ulit niya itong sinuntok. Napasinghap ako at napalakas ang paghikbi ko.

Lalabas na sana ako ng kotse pero bigla niyang pinaharurot. Sobrang bilis ng pagpapatakbo niya. Napahawak na lamang ako nang mahigpit sa safety belt na nakapulupot sa katawan ko.

"S-sir!" sigaw ko nang makita ang nakaparadang truck sa gilid ng kalsada. Naangat ko ang mga paa sa takot, pigil ang hininga at pikit-matang humagulgol.

Buti na lamang at naapakan niya pa ang preno. Hindi kami sumalpok sa likod ng truck. Sa sobrang diin ng pag-apak niya, para akong tumilapon at pabagsak na napasandal pabalik sa upuan.

Nayugyog ang buong katawan ko. Sumakit ang leeg ko. Pikit-mata akong humagulgol habang mahigpit ang pagkakahawak ng mga kamay sa safety belt.

"Shit!" rinig kong mura ni Romeo. Narinig ko rin ang pagbukas at pagsara ng pinto mula sa driver's seat. Pero hindi ako nagkalakas-loob na magdilat.

Nanghihina ang buong katawan ko… sa kaba, sa kakaiyak, at sa sama ng loob. Naghalo-halo ang emosyong nararamdaman ko. Narinig ko na lamang ang pagbukas ng pinto sa tabi ko.

"Mahal... sorry... sorry!" paulit-ulit nitong sabi. Tinatanggal niya ang safety belt ko. Pinahid niya ang pawis sa noo ko at ang mga luhang nag-uunahang naglandas mula sa mga mata ko.

Hindi ko pa rin magawang dumilat. Hindi ko rin maawat ang pangangatal ng mga kamay ko. Inalalayan niya akong lumabas ng kotse, pero walang lakas ang mga paa kong tumayo.

Isinandal niya ako sa kotse saka niyakap nang mahigpit. Nakalaylay ang mga kamay ko. Gusto ko siyang yakapin, pero hindi ko maiangat ang mga braso ko.

Sinuntok niya pa ang salamin ng kotse habang yakap ako. "Mahal..." Hawak na niya ang magkabilang pisngi ko. Hinalikan niya ako sa noo, sa mata, sa ilong, at sa labi.

"Tahan na, mahal. Parang sinasakal ako kapag nakikita kang ganyan!" Dinikit niya ang noo sa akin. Naamoy ko ang magkahalong amoy ng alak at sigarilyo sa hininga niya.

"Sorry, mahal," ulit niya at niyakap na naman ako.

Matapos ang mahabang iyak, nagawa ko ring igala ang paningin sa paligid. Nasa tahimik at madilim kaming kalsada. Walang signage sa likod ng truck na nakaparada, tanging ang malaking gulong lamang ang nakaharang sa likod no'n.

"Mahal, I'm sorry." Kinulong niya ang pisngi ko sa mga palad niya. Nagtagpo ang aming mga mata at isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi niya.

"I love you so much, Vianna May. I cannot imagine a life without you. Kaya, sorry kung nagalit man ako. Ayoko kasi na makita ka na may kasamang iba. It feels like my heart has crashed into pieces." Hinalikan niya ako sa labi at muling niyakap nang mahigpit. "You are only mine, Vianna May," bulong niya.

"Paano ang mommy mo?" mahinahon kong tanong na may kasamang paghikbi. "Ayaw ng mommy mo sa akin, Romeo…" sabi ko at nag-uunahan na namang pumatak ang mga luha ko.

"Mahal, pasensiya ka na sa ginawa ni Mommy. Gano'n talaga siya sa lahat ng naging girlfriend ko."

Hindi ako sumagot. Paano ko naman magagawang magpasensiya? Hinamak niya ang pagkatao ko. Ang sakit ng mga sinabi niya.

"Pasensiya na kung hindi man kita napansin noong pumasok ka sa opisina. Malalim lang ang iniisip ko no'n kaya hindi kita napansin. Tinawagan kita nang paulit-ulit, pero pinatay mo ang cellphone mo."

Umikot ang mga mata ko at napaismid pa. Para namang hindi niya alam kung saan ako nakatira. Hinayaan niya lang akong mag-isip na tapos na kami buong gabi. Wala siyang ginawa. Hindi siya nag-abalang puntahan ako sa bahay.

"Sorry kung hindi man kita napuntahan sa bahay n'yo. Nalasing ako. Nagpakalasing ako dahil umuwi ka nang hindi ako kinakausap. Pagkatapos kitang ipagtanggol kay Mommy. Pagkatapos kitang ipaglaban... Umalis ka na lang basta at hindi mo pa sinasagot ang mga tawag ko. Pinatay mo pa ang cellphone mo," seryoso niyang sabi at may mga luha na sa mga mata.

"Ako pa ngayon ang may kasalanan," inis kong sabi at tumalikod.

"Hindi, mahal.... hindi ko naman sinasabi na kasalanan mo. Sinasabi ko lang kung ano ang dahilan kung bakit hindi kita napuntahan."

Napahalukipkip ako at humakbang palayo. Pero hinila niya ako at niyakap mula sa likod, saka siniksik ang mukha sa leeg ko.

"Huwag... huwag mo akong iwan, mahal. Hindi ko kaya. Ikaw lang ang babaeng minahal ko nang ganito. Maiisip ko pa lang na mawawala ka, para na akong mawawalan ng hininga, para na akong mababaliw!" sabi niya at mas siniksik pa ang mukha sa leeg ko at mas lalong humigpit ang pagkapit niya sa baywang ko.

Pinihit niya ako paharap sa kanya. Nakasimangot akong tumingin sa kaniya. "Huwag ka nang sumama ulit sa ibang lalaki, ha. Dahil baka sa susunod, makakapatay na ako!"

Magsasalita pa sana ako, pero hindi ko na nagawa dahil hinalikan na niya ako. Bahagya niya pang kinagat ang pang-ibaba kong labi nang hindi ko tinugon ang mga halik niya, dahilan kung bakit naibuka ko ang bibig ko at nasiil niya iyon ng halik.

Napapikit na lamang ako dahil para na kasi akong naduduling sa kakatingin sa mga mata niyang mariing nakapikit.

"God! Alam mo ba kung gaano kita na-miss? Ang mga halik mo? Ang mga yakap mo?" usal niya habang magkalapat pa rin ang mga labi namin.

Bumilog ang mga mata ko nang maramdaman kong gumalugad ang dila niya sa loob ng bibig ko.

Napapikit ako at napaungol nang s******n niya ang dila ko.

Ano ba 'tong pinagagawa niya sa akin?

Parehong habol ang aming hininga nang maghiwalay ang aming mga labi. Namumungay ang mga mata niya na tumitig sa akin at bahagya nang may ngiti.

Pero mas naging lutang ako sa ginawa niyang halik. 

Bakit kasi pati dila gumalaw? May pahabol pang s****p.

Wala sa isip na hinawakan ko ang dila ko. Chine-check ko lang kung hindi ba nawala; baka kasi nalunok niya. Narinig ko na lamang ang mahina niyang tawa.

Napatiim-bibig na lamang ako at nagbaba ng tingin. Nag-init kasi ang mukha ko.

Hinawakan niya ang baba ko at inangat iyon. Ngayon ko lang napansin ang pasa at sugat sa mukha niya. May pasa siya sa gilid ng mata, pisngi, at labi.

Tumingkayad ako para halikan ang mga pasa niya. Mas lalo pa siyang napapangiti.

"Sorry, dahil sa akin, napaaway ka," humihikbi kong sabi.

"Bakit kasi nagpunta kayo sa lugar na 'yon? Paano kung hindi ako dumating? Baka kung saan ka na dinala ng lalaking 'yon!"

Tumiim na naman ang bagang niya nang maalala ang lalaki kanina. "Talagang hinayaan mo pa siyang hawakan ka!" galit niyang sabi.

"Hindi ko siya hinayaan! Natumba nga ako at nasalo niya!" inis kong tugon, saka tinulak siya nang bahagya. Pero hindi siya natinag. Nanliit ang mga mata nitong tumitig sa akin.

"Bakit hinila ka niya pabalik?" Nilapit niya ang mukha niya sa akin.

"Nasaktan nga ako. Hinablot mo na lang ako bigla." Saka ko lang naalala at naramdaman ang pananakit ng braso at tuhod ko.

Nagmarka nga ang mahigpit na paghawak niya sa braso ko. Inangat ko naman nang bahagya ang laylayan ng uniform ko at nakitang may mga gasgas at sugat din ang mga tuhod ko.

Mainit ang tinging pinukol ko sa kaniya. "Imbes na tulungan mo ako kanina, inuna mo pa ang manuntok!" Inis at nagtatampo kong sabi.

Banayad niyang hinaplos ang braso ko. "Sorry na, mahal. Hindi ko naman sinasadya na masaktan ka," sabi niya, saka hinalikan ang pasa ko nang paulit-ulit.

Umismid ako. "Paano 'yong mga gasgas at sugat ko sa tuhod?" nakasimangot kong tanong.

"Gusto mo ba na halikan ko rin ang mga tuhod mo?" tanong niya. Nilibot pa ang paningin sa paligid, saka diniin ako sa kotse, kasabay no'n ang paghimas sa mga hita ko.

"Tumigil ka nga," sabi ko at tinulak siya. "Hindi pa tayo bati! 'Tsaka, tuhod ko ang may gasgas, hindi ang mga hita ko!" maktol ko.

"Hindi pa tayo bati?" kunot-noo niyang tanong. "Ikaw nga 'yong naglakas-loob na manood ng Bulate show. Ikaw pa ang galit! Sa susunod, sabihin mo kaagad kapag gusto mong makakita ng gano'n! Dahil hindi ako magdadalawang-isip na igiling sa harapan mo ang higante kong bulate," natatawa niyang sabi.

Hinampas ko siya sa braso at bahagya na ring natawa. Pero 'di pa rin kami bati!

"Tara na nga, ihatid mo na ako. Baka nag-aalala na si Mama." Ngumiti siya. Kaagad niyang binuksan ang pinto. Nang makaupo ako nang maayos ay patakbo naman siyang nagpunta sa driver's seat.

Hindi na nawala ang ngiti niya habang binubuhay ang makina ng kotse at dahan-dahang umatras palayo sa likod ng truck.

Pareho kaming tahimik habang binabaybay ang daan pauwi. Panay lamang ang tinginan namin sa isa't isa habang hawak niya ang isang kamay ko.

Hanggang sa hindi ko namalayan na nakaidlip na pala ako.

"Mahal, gising na," mahinang tawag sa akin ni Romeo. Kahit antok na antok pa ako, wala akong nagawa kundi ang magdilat. Kinusot ko pa ang mga mata ko bago tumingin sa kaniya.

"Nandito na tayo, mahal," mahina niyang sabi. Ngumiti ako saka lumabas ng kotse.

Naglahad ako ng kamay nang maramdaman ang mahinang patak ng ulan. Mabuti na lang at handa si Mama. Sinalubong kami at may dalang dalawang payong. Bahagya namang nag-iwas ng mukha si Romeo nang makalapit si Mama. Paano kasi, basagulero.

"Magandang gabi po, Ma," bati niya.

Mama na talaga ang tawag niya sa mama ko kahit noong nanliligaw pa lamang siya sa akin.

"Pasok na kayo sa loob at mukhang lalakas pa ang ulan," sabi ni Mama at nauna nang pumasok.

Nag-aalangan pa talaga si Romeo dahil kapag pumasok siya, siguro hindi na niya maitatago ang basag niyang mukha.

Hinila ko na lamang siya. Sakto naman na pagpasok namin ay siya namang pagbagsak ng malakas na ulan.

"Oh, anong nangyari diyan sa mukha mo?" nagtatakang tanong ni Mama.

Napahawak naman sa mukha niya si Romeo at parang nahihiya pa talaga.

"Iyan ang napala sa mga basagolerong gaya niya, Ma."

Napakamot na lamang sa ulo si Romeo.

"Buti at 'yan lang ang napala mo," seryosong sabi ni Mama. "Ano pa ang tinatayo-tayo diyan, anak? Kumuha ka na ng gamot at gamutin mo na iyang basagulero mong boyfriend."

Bahagya akong natawa sa tinuran ni Mama. Kahit hindi niya sabihin, alam kong medyo naiinis din siya kay Romeo. Pinaiyak niya rin kasi ako. Dumagdag pa siya sa sakit na ginawa ng mommy niya sa akin.

"Bahala na kayo diyan at inaantok na ako," sabi niya pa, saka pumasok na sa kuwarto.

"Dito ka muna, kukuha lamang ako ng gamot." Iniwan ko na siya at kaagad pumanhik sa taas. Pero hindi pa naman ako tuluyang nakaakyat, sumunod si Romeo.

"Anong ginagawa mo? Bumalik ka sa baba," mahina ngunit may diin na utos ko.

Pero umiling siya at nagpatuloy sa pag-akyat. Agad siyang kumapit sa baywang ko at hinalikan ako sa labi.

"Ano ba? Baka lumabas si Mama at makita tayo," saway ko.

Umiling at ngumiti lang siya, saka hinila niya ako papasok sa kuwarto.