Nilimot Na Alaala

"Ano ang ibinigay mong kapalit, katawan mo?"

Katagang binigkas ng mommy ni Romeo—ang lalaking mahal ko.

I fell in love with a man whose social standing was vastly different from mine. 

Ito ang kapalit. Masakit na salita at panglalait. Ni ang ipagtanggol ang sarili, hindi ko magawa.

Isang hamak na jeweler lang naman kasi ako sa branch ng diamond jewelry shop na pagmamay-ari ng pamilya nila. Ang Jouel Corp. at si Romeo ang manager ko.

Sa loob ng isang buwan na naging kami, ngayon ko lamang nakita at nakilala ang mommy niya. Ngayon pa mismo sa araw ng aming monthsary.

Kung alam ko lang na ganito ang mangyayari, hindi ko na sana tinanggap ang regalong bigay ni Romeo.

A lovely and expensive necklace, kapalit naman ay paghamak sa aking pagkatao.

I tried to talk to him, ngunit wala akong narinig na salita mula sa kaniya, ni ang lingunin ako, hindi niya ginawa.

Ang kaninang maganda at masayang simula ng aming araw ay nauwi sa iyak at mugtong mga mata. Hindi ko na tinangkang kausapin siya. Hindi na rin ako nag-abalang magpaalam. Basta na lang akong umuwi pagkatapos ng trabaho at hindi na rin sinagot ang tawag niya.

"Anak, anong problema?" tanong ni Mama. Hindi ko napansin na sinundan niya pala ako dito sa kwarto ko.

Yumuko ako at hindi kaagad sumagot. Sinubukan ko pang itago ang mugto kong mga mata.

"Wala po, 'Ma," pagsisinungaling ko. Pero hindi naman makatingin nang diretso sa kaniya. Mapakla rin akong ngumiti.

Hindi ko kasi alam kung tama ba na nagsinungaling ako. Nag-aalangan ako na sabihin sa mama ko ang nangyari dahil ayaw kong masaktan siya gaya ko.

"Anak, kahit anong tago pa ang gawin mo, alam ko at kita naman sa mga mata mo na may problema ka. Na umiiyak ka... Nag-away ba kayo ni Romeo?" mahinahon niyang tanong.

Mapait akong ngumiti. "Sana nga po ay nag-away na lang kami. Siguro, hindi ganito kasakit ang nararamdaman ko."

Sa huli ay sinabi ko rin kay Mama ang totoong nangyari. She paused for a moment, bumuga ng hangin, saka siya umupo sa tabi ko.

Alam kong nasasaktan din siya. Alam kong nakaramdam din siya ng galit gaya ko, kahit hindi niya pa sabihin. Wala namang kasing magulang na gustong masaktan, tapakan, at maliitin ang anak ng kahit na sino.

Hinaplos niya ang buhok ko. "Tahan na, anak. Sa simula pa lang, alam mong darating talaga ang araw na 'to. Magkikita at magkikita kayo ng magulang ng nobyo mo," mahinahon niyang sabi. "Nagmahal ka ng lalaking sobrang layo ng pamumuhay sa atin. Pero, Anak, ang importante lang naman ay alam mo sa sarili mo na hindi totoo ang mga sinabi ng mommy ni Romeo."

Tama si Mama. Hindi nga totoo ang mga sinabi ng mommy ni Romeo, but I still couldn't help but feel hurt and resentful. 

Tagos hanggang buto ang mga binitiwan niyang masasakit na salita.

Oo, mahirap lamang kami. Hindi ko naranasan ang magkaroon ng mamahaling gamit. Pero ni minsan, hindi ako naghangad na magkaroon, hindi ako nanghingi. Kusang binigay sa akin ang kwentas na iyon ni Romeo, ngunit binalik ko sa kaniya nang walang anumang salita.

I love Romeo for who he is, not for his wealth or what he can give me.

Ang sakit marinig ng mga salitang iyon, galing pa mismo sa bibig ng Mommy niya. Nagawa niya akong husgahan, hindi man lang ako kinilala.

Why do such people exist? 

Bakit may mga taong ang dali lamang magbitiw ng masasakit na salita? Hindi man lang ba niya naiisip na katulad din nila ako? May puso at nasasaktan.

Dahil ba mahirap ako, wala na akong karapatang gustuhin ang lalaking angat ang pamumuhay kaysa sa akin? 

Wala namang pinipili ang pagmamahal, kusa na lang itong nararamdaman. 

I swear to God. Sinubukan kong pigilin ang puso ko. Pero ayaw kasi paawat. Mahal ko na si Sir Romeo. Kaya heto, nasasaktan ako nang ganito.

What hurts more is that the man I thought could defend and fight for me, because he loved me, did nothing. He didn't even talk to me or console me. 

Hinayaan niya lang akong masaktan at umiyak mag-isa.

Ito ang unang beses na hindi niya ako sinuyo, kaya masyado akong nasaktan. Pero kahit na masakit, kahit durog at wasak ang puso ko ngayon, tanggap ko na. Wala na kami. 

Tapos na ang isang buwan na mala-fairytale love story naming dalawa. Ano ba ang laban ko sa mommy niya?

"Tanggap ko na po, 'Ma, wala na kami!" humihikbi kong sabi.

Mahinang tumawa si Mama. "Bakit, nag-usap na ba kayo?"

Umiling-iling lang ako. Hindi na namin kailangang mag-usap. 

The fact that he didn't pay much attention to me earlier was enough, para masabi ko na tapos na ang aming relasyon.

"Huwag mo munang pangunahan si Romeo, Anak. Malay mo, nag-iisip lang 'yon. Tumahan ka na, Anak," pag-alo niya, kasabay ang paghalik sa noo ko.

Yakap na lamang ang tugon ko, kasabay din ang pag-alog ng balikat at paghikbi.

"Sige na, anak, maligo ka na at pilitin mong matulog." Pinahid niya ang luha ko, kasabay ang paghalik sa pisngi ko.

Sinunod ko ang sabi ni Mama. Naligo ako at nagbihis agad, ngunit ayaw naman akong dalawin ng antok. Walang humpay pa rin ang pag-agos ng mga luha ko.

Hindi na lang sana ako nagmahal. Hindi sana ako nasasaktan nang ganito. Hindi sana hinamak ang pagkatao ko.

Balot ang puso ko ngayon sa galit at hinanakit kay Romeo. Pero bakit mas nanaig pa rin ang pagmamahal ko? Gusto kong marinig ang boses niya. Gusto ko siyang makita at mayakap. Miss ko ang paglalambing niya.

Binabaliw ako ng pagmamahal kong ito.

Umiiyak ako, nasasaktan, ngunit nakuha ko pa ring ngumiti. Ganito ba talaga ang magmahal?

Totoo nga ang sinasabi nila… Ang pag-ibig ay pasasayahin ka at pakikiligin, paiiyakin ka naman at wawasakin.

Iyon kasi ang nararamdaman ko ngayon. Nakakabaliw. Ayoko nang umiyak. Pagod na akong umiyak.

Pinahid ko ang mga luha. Tumayo at bumaba. Tinungo ko ang fridge at kumuha ng tubig doon. Nilagok ko iyon at walang itinira, baka sakaling ma-anod nito ang nakabara sa dibdib ko na nagpapahirap sa paghinga ko.

Pero wala. Walang silbi ang pag-inom ko ng tubig. Hindi pa rin nabawasan ang sakit na nararamdaman ko. Hindi pa rin nawala ang hinanakit ko.

Hindi ko pa nga alam kung may trabaho pa akong babalikan. Baka kasi pinatanggal na ako sa trabaho ng mommy ni Romeo, para tuluyang malayo sa mahal niyang anak.

Bahala na kung anong mangyayari bukas.

Alam ko naman na hindi pa ito ang katapusan ng buhay. 

Oo nga at nasaktan ako, pero alam kong hindi pa ito ang katapusan.

Nabuhay kami ni Mama na kami lang ang magkaramay. Walang ibang tumulong at dumamay. Hindi ito ang magiging dahilan para malugmok ako.

Alam ko rin naman na kaakibat ng pagmamahal ang masaktan. 

Sugal ang magmahal dahil hindi mo alam kung ano ang kahihinatnan.