Kabanata 3

"Romeo, ano'ng ginagawa mo? Hindi ka puwede rito. Bumaba ka before Mama sees you," sita ko sa kanya.

"Hayaan mo na lang ako, Mahal,” sabi niya, hinaplos ang pisngi ko. "Gusto ko lang ayusin ang lahat sa pagitan nating dalawa," bulong niya bago idinikit ang labi sa labi ko.

"Teka nga lang, hindi pa tayo bati. Akala mo, madadaan mo ako diyan sa lambing mo. Do'n ka nga!" Turo ko sa kama.

Nakangiti siyang nagtungo roon at agad umupo. Pinatong ko na rin sa bedside table ang bag ko at tumalikod.

"Saan ka pupunta?" tanong niya at akmang hahawakan ako.

"Kukuha lang po ng gamot," maagap kong sagot.

Bumalik siya sa pagkakaupo na may tango at ngiti. Parang bata.

Kinuha ko ang medical kit mula sa dresser ko. Pagkatapos ay bumalik ako kay Romeo na nakangiti pa rin hanggang sa tainga.

Tahimik akong umupo sa tabi niya at maingat na ginamot ang mga sugat niya. Ngiti lang siya nang ngiti habang dahan-dahang inilalapit ang mukha sa akin, nakanguso pa. Parang tanga rin.

"Umayos ka nga! Hindi ko magamot nang maayos ang sugat mo!"

Magkasalubong ang kilay na saway ko. Diniinan ko pa ang paglalagay ng cream sa pasa niya para umayos naman siya ng kaunti dahil kanina pa ako parang matutunaw sa mga titig niya.

Inis pa rin kaya ako sa kaniya. Ang swerte naman niya kung papatawarin ko agad siya. Nasaktan ako at umiyak nang sobra dahil sa kaniya. Hindi puwedeng patawarin ko na lang siya agad.

Sumilip ako sa bintana habang malakas ang ihip ng hangin. Hindi pa rin tumitigil ang ulan. Umiindayog ang mga kurtina sa tabi ng bintana, parang puso kong hindi rin matigil sa pag-indak.

Ibinaling ko ang tingin kay Romeo. Loko rin eh, agad ba namang sinalubong ng mabilis na halik ang labi ko.

Pinanliitan ko siya ng mga mata at idiniin ang cotton bud sa labi niya.

"Para-paraan ka talaga, 'no?!" Umismid ako saka tinuloy ang paggamot.

"Tigilan mo na nga 'yang kakangiti mo. Para ka nang baliw!" saway ko sa kaniya.

"Oh, ayan. Tapos na. Bumaba ka na at magbibihis na ako," seryoso kong sabi, saka binalik ko na rin ang mga gamot sa lagayan nito.

"Ano pa ang ginagawa mo r'yan? Bumababa ka na!" Inis na utos ko. Hindi pa rin kasi siya kumikilos.

"Bahala ka nga diyan!" nasabi ko na lang at padabog na pumasok sa banyo.

Sinadya kong magtagal para mainip siya at umalis na lang.

Bumuntong-hininga na lamang ako nang makita siyang nakasandal sa headboard at nakapikit. 

Ang guwapo pa rin talaga niya kahit pa basag ang mukha.

Dahan-dahan akong lumapit at umupo sa tabi niya. "Romeo," pabulong kong tawag. "Hoy! Huwag ka ngang magkunwaring tulog. Alam kong gising na gising ka pa!"

Niyugyog ko ang braso niya para magdilat lang siya. Pero wala talaga. Talagang nagmamatigas siya.

"Ewan ko sa'yo," nasabi ko na lang. Ayaw pa rin kasi niyang magdilat. Tumalikod na lamang ako.

"Ayaw mo na ba talaga akong tawaging mahal?"

Bigla akong napalingon nang marinig ang malungkot nitong boses. Parang kinuyumos ang puso ko pagkarinig no'n.

Idagdag pa ang tanong niya na parang kinurot din ang puso ko. Pero hindi ko naman magawang sumagot. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko dahil iniisip ko pa rin ang mommy niya.

"Mahal, suko ka na ba agad? Ayaw mo na sa akin dahil kay Mommy?"

Yumuko ako. Tama nga kasi siya. Sumuko na ako kagabi pa. Kahit masakit.

Narinig ko na lang ang paghinga niya nang malalim. "Hindi mo na ba ako mahal?" tanong niya sa garalgal na boses.

Sa inaasta niya ngayon, hindi ko na alam kung hanggang kailan ko siya matitiis. Hindi ko alam kung tuluyan ko bang mapanindigan ang pagsuko ko.

Kanina ko pa siya gustong yakapin nang mahigpit at halikan. Pero hindi ko maiwasang makaramdam ng alinlangan dahil sa mommy niya.

"Mahal, magsalita ka naman, oh." Ayoko sanang lingunin siya, pero ewan ko ba? Hindi ko maawat ang sarili ko at kusang napapalingon na lang ako. Agad naman akong nagbawi ng tingin. Lumambot kasi ang puso ko habang tinititigan ang napakalungkot niyang mukha.

"Mahal," tawag niya ulit sa akin kasabay ng pagkapit ng braso niya sa baywang ko.

"Ano ba ang gusto mong gawin ko… Mahalin mo lang ulit ako?" Siniksik na naman nito ang mukha niya sa leeg ko.

"Mahal," tawag niya ulit sa akin. May kasamang pinong halik sa leeg ko. "Mahal…" nang-aakit na ang boses na tawag niya sa akin.

Pero sinikap ko pa rin na 'wag tumugon. 'Wag magpadala sa mga lambing niya.

Bumitiw siya sa pagkapupulupot sa baywang ko saka hinaplos ang braso ko kasabay pa rin ng pinong halik sa leeg ko pababa sa balikat ko.

Sa totoo lang, kaunti na lang, bibigay na ako. Hindi ko alam kung sino ang mas nahihirapan sa sitwasyon namin ngayon. Siya ba na walang tigil sa panunuyo at paghalik sa akin o ako na kanina pa nagpipigil na 'wag madala sa panunuyo at mga halik niya.

"Aray!" reklamo ko. Hindi niya sinasadyang mahawakan ang pasa ko. Mainit na tingin ang pinukol ko sa kaniya.

"Sorry, mahal," sabi niya at kaagad nilapat ang labi niya sa braso ko. Nagulat lang ako nang pumadausdos siya at umupo sa tabi ko. Ilang sandali siyang hindi kumilos at hindi tumingin sa akin. Napakunot-noo tuloy ako.

Nagulat naman ako nang bigla niyang hinalikan ang tuktok ng balikat ko saka tumayo. 

Nagpunta siya sa dresser at binuksan ang drawer kung saan ko nilagay ang mga gamot kanina.

Nakangiti na siya, bitbit iyon at umupo sa paanan ko.

Kinuha niya ang bruise cream na ginamit ko sa kaniya kanina. Naglagay siya ng kaunti sa daliri niya saka banayad na pinahid sa mga tuhod ko habang 'di maalis ang tingin sa akin.

Tumayo siya at tumabi sa akin. Naglagay ulit siya ng kaunting cream sa daliri niya at banayad na pinahid sa braso ko kasabay ng pagdantay ng labi niya sa tuktok ng balikat ko habang ang mga mata ay nakatitig sa akin.

Nang-aakit ang mga titig niya na unti-unting lumulusaw sa pinatigas kong puso. Dahan-dahan siyang nag-angat ng ulo at hinabol ng halik ang labi kong iiwas na sana sa paglapit ng mukha niya.

Agad siyang kumapit sa batok ko, tinagilid ang ulo at mas pinalalim ang halik sa akin. Halik niyang parang uhaw na uhaw sa labi ko.

Nasa pagitan naming dalawa ang lagayan ng gamot, kaya may agwat pa rin ang katawan namin.

Namalayan ko na lang na tinutugon ko na ang halik niya at sa bawat pagtugon ko ay napapangiti siya.

"Mahal," malambing na tawag niya sa akin habang magkalapat pa rin ang aming mga labi. Siya namang paggalaw ng doorknob.

Tinulak ko si Romeo at umayos sa pagkakaupo habang siya nama'y balisang naghahanap kunwari ng gamot sa box.

Naglagay na siya ng cream sa daliri nang magbukas ang pinto at pumasok si Mama. Makahulugan ang tingin ni Mama at seryoso ang mga matang nagpalipat-lipat sa aming dalawa ni Romeo.

"Nagamot mo na ba ang mga pasa sa mukha ng boyfriend mo?" Walang emosyon sa mukha na tanong ni Mama.

Naka-cross pa ang dalawa nitong kamay sa dibdib. Tumango lang ako. Hindi pa kasi kumakalma ang puso ko na parang lumundag kanina.

"Akala ko ba mukha ni Romeo ang may pasa. Bakit siya ang naglagay ng cream sa daliri niya?"

Nakagat ko ang labi ko. Hinuhuli niya talaga kami. "Eh, Ma… may pasa po kasi si Mahal sa braso at may gasgas ang tuhod niya," sagot naman ni Romeo, kasabay ng pagpahid ng gamot sa braso ko, at napadiin niya pa ang pagpahid no'n.

"Aray! Dahan-dahan naman," reklamo ko at sinamaan siya ng tingin.

"Sorry, mahal," sabi niya, pero kay Mama ang tingin.

"Tapusin niyo na iyan," nasabi na lang ni Mama saka humakbang palabas ng kuwarto. "Isara n'yo iyang bintana at baka may makakita sa inyo na ginagamot pa ang iba n'yong sugat!" madiin na sabi ni Mama, saka tuluyan nang bumaba.

Sinilip ko pa siya kung talagang bumaba na nga. Nakahinga ako nang malalim nang marinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto sa baba.

Napaisip pa ako sa sinabi niyang ibang sugat. Wala na naman kaming ibang sugat sa katawan. Si Mama talaga, nakakalito rin minsan.

Pumasok ulit ako sa kuwarto at pinandilatan ko si Romeo na nakangisi. "Ikaw kasi! Muntik na tuloy tayong mahuli!" inis kong sabi at dinuro pa siya.

Pero nagulat ako nang bigla siyang tumayo at isinara ang bintana. Inayos niya pa ang mga kurtinang nakasabit doon at nakangiting lumapit sa akin. Pero nilagpasan niya ako at dumiretso sa pinto. Ni-lock din iyon.

Humarap siya sa akin pagkatapos ma-lock ang pinto. Hinawakan niya ako sa magkabilang braso. "Si Mama ang may sabi na isara ang bintana at baka may makakita sa atin," pilyo ang ngiti niya habang nakatitig sa akin.

"Narinig ko nga, bintana lang ang sinabi niya, 'di ba? Eh, bakit pati pinto ni-lock mo?" tanong ko.

"Hindi pa kasi kita tapos gamutin. Baka bumalik si Mama at mahuli na naman tayo," nakangiti niyang sabi, saka hinila na ako papunta sa kama. Niligpit niya ang lagayan ng mga gamot at pinatong ito sa bedside table.

"Teka lang, bakit niligpit mo iyan? 'Di ba sabi mo gagamutin mo pa ako?" Kumunot ang noo ko.

"Ibang gamutan kasi ang gagawin natin." Kumindat pa ang loko kasabay ng pagkagat sa pang-ibabang labi. Humiga siya at nagsenyas na humiga na rin ako.

Umiling ako.

Magsasalita pa sana ako, pero bigla niya akong hinila at agad akong kinulong sa mga bisig niya. "Romeo, ano ba?" Hinampas ko siya sa braso.

"Wala ka bang balak umuwi?" tanong ko na lang. Para kasing wala na siyang planong pakawalan ako. Ang higpit kasi ng pagkakayakap niya.

"Hangga't hindi mo ako tawaging mahal, hindi ako uuwi," maagap niyang sagot. "Hangga't nararamdaman kong galit ka pa sa akin, dito na ako titira."

"Akala mo naman papayag si Mama na dito ka tumira." Siniksik na naman niya ang mukha sa leeg ko. "Bakit ba ang hilig mong sumiksik diyan?!" Madiin kong tanong at inipit ang mukha niya roon.

"Ang sarap mo kasi…" Pabitin ang salitang sinabi nito.

Napakagat-labi tuloy ako habang hinihintay ko ang karugtong no'n. Pero ilang minuto na akong naghihintay; hindi na siya nagsalita.

"Hoy!" Siniko ko siya. Pero hindi pa rin siya nagsalita. Narinig ko na lang ang mahina nitong tawa.

"Tawa ka riyan! Bitiwan mo na nga ako!" Pinilit kong alisin ang nakapulupot niyang braso. Pero lalo lang iyong humigpit.

"Mahal..." Ayan na naman ang napakalambing niyang boses na nagbibigay ng libo-libong boltahe sa aking katawan.

"Mahal..." ulit niya pa.

Hindi ko na yata siya matiis. Para kasing hinahaplos ang puso ko sa bawat pagtawag niya. Napapapikit at napapakagat-labi na lamang ako para pigilan ang sarili ko.

"Mahal…" tawag niya pa ulit, kasabay na ang pagdampi ng malambot niyang labi sa batok ko.

"Ano ba? Sabihin mo na kasi kung ano ang gusto mo!" Kunwari, naiinis kong tanong, sabay ang pagpupumiglas.

Pinihit niya ako sa paharap. "Galit ka pa rin ba talaga sa akin, mahal?" nakalabi niyang tanong.

"Ano sa tingin mo?!" tanong din ang sagot ko.

"Sa tingin ko, hindi ka na galit, mahal. Nagpapalambing ka na lang," nakangiti niyang sabi. Pinindot pa ang ilong ko.

"Ewan ko sa'yo!" Tumalikod na lamang ako para 'di niya makita ang namumula kong mukha. Agad naman niyang nilingkis ang isa niyang kamay sa baywang ko at idiniin ang sarili sa akin. Narinig ko na naman ang mahina niyang tawa.

Nakapikit na ako nang maramdaman ko na naman ang malambot niyang labi sa batok ko. Alam kong nilagyan na naman niya iyon ng marka. Saka siniksik na naman niya ang mukha sa leeg ko.

Hindi ako umimik. Nagkunwari akong tulog. Pero pigil ang hininga at nakakuyom ang mga palad ko hanggang sa naglakbay na ang mga halik niya sa leeg ko pababa sa balikat ko.

"Ano ba, mahal! Puwede ba, matulog na tayo!" may diin kong sabi habang nakapikit lang.

Tumigil siya at pinaharap na naman ako. Nakangiti na siya sa pagkakataong 'to.

"Tinawag mo na ulit akong mahal," sabi niya. Ang lapad ng ngiti.

Napatiim-bibig ako. Hindi ko kasi napansin na natawag ko na pala siyang mahal.

"Mahal mo pa rin talaga ako kaya hindi mo magawang tanggihan ang mga halik ko," tuwang-tuwa na sabi niya.

"Ewan ko sa'yo." Idiniin ko ang mukha niya sa palad ko. Hinawakan niya iyon at dinala sa labi niya.

"Tigilan mo na iyang kakatitig sa akin. Umidlip ka na sandali nang makauwi ka na."

Nakangiti siyang tumango saka pinikit kaagad ang mga mata. Para siyang bata na nakuha ang reward na gusto niya.

Pumikit na rin ako. Hawak niya pa rin ang kamay ko at nakadikit pa rin iyon sa labi niya hanggang sa 'di ko na namalayan na nakaidlip na nga ako.

Nagising na lang ako na wala na sa tabi si Romeo. Tumingin pa ako sandali sa orasan na nakapatong sa bedside table. Alas dos pasado na ng madaling-araw.

Sigurado akong umalis na lamang siya at hindi na lang ako ginising.

Pikit-mata akong umupo, hinubad ang suot kong oversized shirt at binalibag iyon kung saan. Talagang antok pa kasi ako. Nakatagilid akong nakahiga kaharap ang bintana. Nasa likuran ko na naman ang banyo.

"Ahem!"

Agad akong napatayo nang marinig ko ang sinadyang tikhim.

"Mahal, akala ko umalis ka na," gulat kong sabi. Kumunot ang noo ko nang makita siyang hawak ang shirt na hinubad ko kanina.

"Aalis na sana ako, pero... hindi ko na alam kung tutuloy pa ba ako."