Kabanata 2 - Pangangaliwa

Kabanata 2

"Wala pa ba siya? Bakit ba palagi na lang ganyan 'yang boyfriend mo? Pangako nang pangako ng oras tapos hindi pala darating ng tamang oras, ano? Maghihintay ka nanaman dito?" ani Kyllie, halatang galit habang nakatitig sa kaibigan niyang si Alyana.

Napahawak si Alyana sa batok niya, pilit na ngumiti kahit ramdam niyang nahihiya siya sa sermon ni Kyllie. Hindi ito galit sa kanya, kundi sa boyfriend niyang si Derrick na dapat ay naroon na para sunduin siya.

"Na-extend daw ang meeting nila sa restaurant kaya—"

Pero bago pa matapos ni Alyana ang paliwanag ay agad siyang pinutol ni Kyllie, tila ba hindi na gustong marinig pa ang depensa nito.

"Talagang maghihintay ka? Hanggang ilang oras? Halika na, huwag mo na siyang hintayin. Sumabay ka na sa akin."

Nakakunot ang noo ni Kyllie, halatang inis para sa kaibigan. Si Kyllie, ang palaging nandiyan kapag kailangan siya ni Alyana, kaya mahal na mahal siya nito. Pero minsan, para na rin siyang ina kung makapagsermon.

"Ayos lang ako rito. Sabi naman ni Derrick susunduin niya ako. At saka… hindi na ako makapaghintay na sabihin sa kanya na natanggap na ako sa company nila," aniya, pero napanguso siya nang makita ang pag-irap ni Kyllie.

Anak mayaman si Derrick kaya naman pangarap ni Alyana na makapasok sa kompanya ng pamilya nito upang mapatunayan na kaya niyang pumasok sa malaking kompanya sa sariling sikap. Hindi man si Derrick ang namumuno sa kompanya, bahagi pa rin siya ng pamilyang Montenegro.

Hindi niya lang natanong kung sino ang namumuno sa pamilya dahil hindi rin niya nabanggit na doon siya mag-aapply. Ngunit tiyak niyang matutuwa ito kapag nalaman ang balita. Nasa labas nga siya ngayon ng kompanya dahil kinausap siya ng HR tungkol sa trabaho niya, grabe din kasi ang sayang naramdaman niya nang makatanggap ng tawag dito kaya dali dali na siyang pumunta sa kompanya para pumirma.

"Uulan na, kung gusto ka niyang puntahan dito, dapat—"

"Kyllie Jane, ayos lang ako rito. Sige na, mauna ka na," mabilis na sambit ni Alyana, kita sa boses ang pagpipilit na manatili.

Gusto pa sanang magsalita ni Kyllie, pero alam niyang matigas ang ulo nito. Kapag may sinabi na ito, bihira nang mabago ang desisyon.

Napabuntong-hininga na lang si Kyllie at ibinalik ang panyo sa bag. "Mauna na ako. Text mo ’ko kapag hindi siya dumating, ha?"

Tumango si Alyana at pinilit ngumiti. Pilit man, sapat na para hindi na mag-alala ang kaibigan.

Naiwan siyang mag-isa sa ilalim ng maliit na waiting shed. Papalubog na ang araw, at unti-unti nang namumutla ang langit. Halos wala nang tao sa paligid. Maya-maya, gumulong ang isang kulog sa kalangitan, at kasabay nito ang biglang pagbuhos ng ulan.

"Naku naman…" bulong ni Alyana habang pinagmamasdan ang ulan. Ramdam niya ang malamig na hangin at hindi niya mapigilang manginig.

Kainis!

Nakakainis talaga! Bakit ngayon pa umulan? Araw na dapat ay masaya siya—may magandang balita siya para kay Derrick. Pero heto siya, nakatayo, basang-basa ang sapatos, at ang nobyo niya? Wala pa rin.

Tiningnan niya ang cellphone niya at sinubukang tumawag. Dalawang beses na, pero hindi ito sumasagot. Gabi na, hindi pa ba tapos ang meeting nito?

Napayakap siya sa sarili nang humangin pa lalo. Pinagtitinginan na siya ng ibang tao, pero wala siyang pakialam. Naghintay siya. Hanggang sa tumunog ang cellphone niya.

Ngunit hindi si Derrick ang nag-text.

Unknown:

Your boyfriend is Derrick Montenegro, right? He is in the bar and he is flirting with some woman. Pumunta ka rito nang makita mo.

Kumunot ang noo ni Alyana. Agad umakyat ang inis sa dibdib niya. Gusto niyang murahin ang nagpadala ng mensahe. Hindi siya naniniwala. Kilala niya si Derrick. Oo, busy ito, pero hindi ito kailanman nagkulang sa pagmamahal.

Ibubulsa na sana niya ang cellphone nang muling may dumating na mensahe. Isang address lang ang nakalagay.

Napailing siya. Hindi siya naniniwala. Pero kasabay ng pagtanggi niya ay mas lumakas ang ulan. Basang-basa na siya sa waiting shed.

Ramdam niya ang ginaw, hindi lang sa ulan kundi sa kaba. Baka bumaha. Baka mapahamak pa siya roon. Hindi ba niya iyon naisip?

"Miss? Sasakay ka ba?" tanong ng isang taxi driver na huminto sa harap niya. "Wala nang ibang taxi na daraan dito at baha na sa kabilang kanto. Kung mananatili ka pa, baka bahain ka na rito."

Napapikit si Alyana. Nagdadalawang-isip. Gusto pa rin niyang hintayin si Derrick, pero hindi rin siya mapakali sa mga mensahe. Kaya kahit nababasa na ang buong katawan niya, tumakbo siya papasok ng taxi.

"Saan tayo, Ma’am?" tanong ng drayber.

Bubuksan na sana niya ang bibig para sabihin ang address ng apartment, pero ang lumabas sa bibig niya ay ang address mula sa text. Napasinghap siya, hindi makapaniwala sa sarili. May tiwala siya kay Derrick, pero nauuna ang kuryosidad.

Bakit ba siya nagpapaapekto? Gusto lang naman niyang matahimik ang isip niya. Gusto niya ng kasagutan.

Dalawang taon na silang magkasintahan. Alam niyang hindi siya kayang lokohin ni Derrick. Ngunit nang makarating siya sa bar, para bang may humigpit sa dibdib niya. Bumaba siya ng taxi, tinungo ang loob ng bar kahit ramdam ang mga matang nakatingin sa kanya.

Nakasuot lang siya ng fitted pants at t-shirt, basang-basa sa ulan. Samantalang ang mga babae sa loob ng bar ay mga nakapustura, magagara ang ayos. Siya? Para siyang basang sisiw.

Gusto na sana niyang umalis, pero isang hiyawan ang narinig niya mula sa kabilang bahagi.

"Derrick! Inunahan mo nanaman kami!"

Nanigas siya. Hindi lang dahil sa pangalan kundi sa pamilyar na boses. Napatingin siya sa direksyon ng sigawan at nakita ang ilang kaibigan ni Derrick, may kasamang mga babae.

At sa gitna ng nagsasayawang mga tao, doon niya nakita si Derrick.

Sumasayaw. Tumatawa. May sinasabi sa isang babaeng naka-pulang damit. May hawak na baso ng alak, parang walang pakialam sa mundo.

At sa harap mismo ng mga tao, lumapit ang labi ni Derrick sa babae at hinalikan ito. Walang pakundangan. Walang pag-aalinlangan. Parang si Alyana, ang babaeng naghintay sa ulan, ay hindi kailanman nag-exist sa isip nito.

Nanlamig ang buong katawan ni Alyana. Hindi na dahil sa ulan, kundi dahil sa sakit sa nakikita ng mata niya, nanatili siyang nakatayo roon at nag unahan na ang luha sa mata niya, nanginginig pa nga ang kamay niya.

Nakangiti pa si Derrick habang lumalayo sa kahalikan, pero biglang nanigas ang katawan niya nang magtama ang kanilang mga mata ni Alyana. Kitang-kita ni Alyana ang matinding pagkagulat sa mukha nito, para bang binagsakan ng langit at lupa, hindi makapaniwala na naroon siya at nahuli sa pangangaliwa niya.