Kabanata 6 - Good Job

Chapter 6

“Ay butiki!” gulat na sigaw ni Kyllie nang makita si Alyana sa condo niya na nakaupo at nakatulala.

Magulo ang buhok, parang walang buwang hindi ito nag-isip at sa totoo lang, ginulo rin naman iyon ni Alyana sa kaiisip.

Patay pa ang ilaw kaya naman nang pagbukas ni Kyllie ng switch, halos malaglag ang puso niya sa sobrang pagkabigla nang may tao pala sa sala ng condo niya.

Palagi si Alyana sa condo ni Kyllie, kaya kabisado na rin niya ang passcode ng unit. Ganoon sila kalapit—hindi lang basta magkaibigan, kundi para na ring magkapatid.

Kaya naman matapos ang nangyareng hindi niya inaasahan, sa condo ni Kyllie siya nagpahatid ng driver ni Gabriel Montenegro. Hindi niya kinayang mag-isa sa apartment niya, lalo na sa gitna ng kaguluhang pilit niyang nilulunok.

Pakiramdam niya ay mababaliw siya kung sa apartment niya siya uuwi ngayon ganito kagulo ang isip niya kaya naman mas pinili niyang puntahan ang kaibigan dahil alam niyang si Kyllie ang tanging tao na pwedeng mapagsabihan niya ng nangyare, sa nangyareng hindi niya lubos akalain na mangyayare.

“Ano at ganyan ang itsura mo? At saka hindi ka nagsasabi na pupunta ka,” tanong ni Kyllie, kunot-noo habang lumalapit, ini-scan mula ulo hanggang paa ang hitsura ng kaibigan.

“At ano iyang suot mo? Kanino yan? Teka, huwag mong sabihing…” Bigla siyang napatakip ng bibig habang nanlaki ang mga mata, tila may napagtantong hindi dapat maisip. “Binigay mo na ang perlas ng silanganan kay Derrick? Hoy! Bakit mo naman sinuko!” sermon agad niya, para bang ina ng bayan si Kyllie.

“Ang dami mo namang tanong, pwede isa-isa lang?” Walang lakas na sagot ni Alyana habang napapikit sa pagod, saka agad na inihiga ang sarili sa sofa.

She is wearing a t-shirt—pero hindi lang basta t-shirt. T-shirt ni Gabriel Montenegro. Amoy pa niya ito, at bawat paghinga niya ay parang tinutusok ng realidad.

Gusto niyang matawa, gusto niyang isipin na panaginip lang ang lahat. Pero kahit anong pilit niyang kumbinsihin ang sarili na panaginip lang ang nangyari, hindi niya magawa. Kasi kahit ngayon, kahit ilang oras na ang lumipas, ramdam pa rin niya ang sakit sa katawan—ang kirot sa pagitan ng mga hita… at ang labi nito, ang lambot at init ng halik na kanina lang ay nilapat nito sa kanya.

Tumabi si Kyllie, may kuryosidad sa mukha na parang isang detective na gustong alamin kung anong krimen ang nangyari. Hindi na siya nagsalita agad, pero ang tingin nito kay Alyana ay puno ng tanong, ng pag-aalala, ng inis, at ng kaba.

“Seryoso ito, no? Hindi ka naman pupunta dito ng ganitong kaaga kung wala kang sasabihing importante. Ano ba 'yan at para kang lantang gulay na hindi ko maintindihan diyan,” bulong ni Kyllie, ang tono ay hindi na lang basta curious kundi nag-aalalang totoo para sa kaibigan. Lumapit pa ito at umupo sa tabi ng kaibigan, dahan-dahang hinaplos ang balikat nito.

Napaupo si Alyana galing sa pagkakahiga sa sofa, pero hindi pa rin niya magawang tumingin ng diretso kay Kyllie. Para siyang batang nahuli sa kasalanan, hindi dahil siya ang may mali, kundi dahil hindi niya alam kung paano uumpisahan ang kwentong hindi niya rin maisip na mararanasan niya.

Sa halip, dahan-dahan siyang napahikbi. Ang luha ay bumagsak sa pisngi niya nang hindi niya namamalayan. Ang bawat salita na binitawan niya ay tila tinik sa lalamunan, masakit ilabas pero kailangan.

“M-Matagal na pala akong niloloko ni Derrick,” sambit niya, paos ang boses at puno ng pighati. “Nalaman ko rin na marami siyang babae. Hindi lang pala ako. At kagabi... nakita ko siya—nahuli ko siyang may kahalikang iba. A-Alam din ng mga kaibigan niya."

Kinuyom niya ang palad niya sa tuhod, pilit na kinokontrol ang nanginginig na damdamin. “At ang sakit, Kyllie. Akala ko ako lang. Akala ko ako ang mahal niya. Pero hindi pala. Ang galing niya magkunwari—ang saya-saya pa niya habang niloloko ako." Natawa pa nga si Alyana ng sarkastiko, nasasaktan siya, pero namumuo ang galit sa kanya.

"Ako? Naghihintay ako sa waiting shed kahit na maulanan ako kasi sabi niya kakain kami sa labas. Excited pa akong makita siya... pero siya? Ang sabi niya busy siya, tama naman, busy naman siya, oo, busy nga, pero sa ibang babae!"

Pakiramdam niya ay pinipiga ang puso niya habang binibigkas ang mga salitang iyon. Sa wakas, nailabas din niya. Pero sa halip na gumaan, para bang lalong sumiklab ang init sa dibdib niya—hindi lang lungkot kundi galit.

Galit na galit siya kay Derrick. Galit na pinagkatiwalaan niya ito, minahal niya ito ng buo, habang niloloko lang pala siya nito. Sa bawat salitang lumalabas, mas lalong bumibigat ang dibdib niya, parang may bagyong nananalasa sa loob ng dibdib niya na hindi niya alam kung kailan titigil, pero ngayon ay may kasamang kidlat ng poot na handang manlupaypay.

Naalala niya rin ang kanyang ama na nambabae rin at iniwan silang dalawa ng kanyang ina.

Ang ekspresyon ni Kyllie ay mabilis na nagbago—mula sa pag-aalala ay naging apoy ng galit din. Napaatras siya at napatayo, hinaplos pa ang ulo niya sa inis, at gamit ang daliri ay sinuklay pataas ang sariling buhok na parang handa nang makipag-away. Namumula ang pisngi niya sa inis, at ang mga mata niya ay tila nagbabaga.

“Yan na nga ba ang sinasabi ko sa’yo! Ilang beses ko nang sinasabi, Alyana! Hindi ko gusto ang vibes ng lalaking ‘yon—may something talaga! Kung sana nakinig ka sa akin noon sa kutob ko sa lalakeng ‘yan, hindi na sana umabot sa ganito! Sana tinawagan mo ako kagabi! Aba, kung ako 'yan, matagal ko nang kinalbo yang si Derrick! At yang babae niya? Saan ba nakatira para mapagsabunutan ko rin!” bulalas ni Kyllie, ang tinig niya ay parang kulog sa loob ng maliit na condo. Galit na galit ito hindi lang para kay Alyana, kundi dahil alam niyang sobra ang sakit na dinaranas nito.

“H-Hiniwalayan ko na siya agad—” pilit na paliwanag ni Alyana, halos hindi makatingin sa kaibigan.

“That’s the best thing you did! Good job, bes! Kasi kung hindi mo siya hiniwalayan, ako na mismo ang magtatakwil sa’yo bilang kaibigan!” sigaw ni Kyllie, ang mga kamay niya ay galit na galit na nakaturo pa kay Alyana. “Promise, hindi kita kakampihan kung babalik-balikan mo pa ‘yang hayop na ‘yan! Deserve mo ng mas higit sa lalaking iyon!"