Library
Search
Home / Romance / Nine Months To Say Goodbye / SPECIAL 1: 108

Share

SPECIAL 1: 108

Author: ExDealers
last update publish date: 2026-09-23 23:37:42

Hindi agad ako nakapagsalita. Sandali akong natutop sa kinatatayuan. Sobrang pamilyar talaga ng mga galaw niya.

Nabalik ako sa ulirat nang may naalala ako.

"Sasama ako kung sasabihin mo sa akin ang connection mo kay Daniel." There. Ito ang dapat ko na sana naitanong sa kaniya.

Yung ngisi niya, yung pilyo niyang boses, yung halos lahat ng galawan niya at higit sa lahat, yung pinaparamdam niya saakin. Parang katulad ng kay Daniel.

"Miss." Napaigtad ako nang hawakan niya ako sa batok saka ako
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Previous Chapter Next Chapter
Locked Chapter

Latest chapter

  • Nine Months To Say Goodbye    SPECIAL 1: 120

    It was our Acquaintance party. Doon din nagsimula ang pagkulong namin dito. Walang labasan at uwian. Nang dahil doon, doon na rin lumalim ang nararamdaman ko sa kaniya. They were all just fragments of my memories now. Beautiful memories that would only remain as memories. Pakiramdam ko, para bang nanonood ako ng sine at iyon lahat ang palabas.Mister Theodor Seuss Geisel’s quote is right. You never know the value of a moment until it becomes a memory. And that’s exactly how I feel right now.Ang tanga-tanga ko. Ang tanga ko dahil hindi ko man lang pinahalagahan lahat ng 'yon. Pinahid ko ang luha ko saka tinalikuran ang lugar. Nililibot ko ang tingin ko sa paligid habang nagmamartsa papuntang gate. Sobrang daming estudyante ang nakakalat. Lahat ay bago sa paningin ko. Ni isa sa kanila ay walang nag-atubiling tumingin saakin. What am I expecting? Walang nakakakilala sa akin dito. Natigil ako nang huminto ang mata ko sa pinakataas ng building, their hideout. Nakailang tanong ako s

  • Nine Months To Say Goodbye    SPECIAL 1: 119

    "Yes?" Mamaos-paos niyang sagot sa kabilang linya.“Did I wake you up?”"Obviously, yes. Anong kailangan mo?" Diretsahan niyang tanong. "Grabe ka naman. Parang sinabi mo na rin na kaya ako tumawag dahil may kailangan ako sayo.""I know you, so come on. Spill it.""Psh. Nagmamadali ka ba, ha?!" Inis kong sigaw sa kaniya. "Kulit mo. Hating gabi na, Baby. Gusto ko ng matulog kaya please, sabihin mo na."Parang nai-imagine ko na tuloy ang inip na inip niyang hitsura."Fine! Apakaano mo kahit kailan. Tulungan mo ako kay Daniel." "Aw. Oh, sige. Bukas na lang." Then he ended the call, not letting me say anything more.Bwesit ka talagang Hunter ka! Kung hindi lang kita kailangan, eh. Maaga akong gumising kinabukasan. I even called my parents’ trusted friend and asked him to bring all my papers here."Thank you." Ngiti ko sa kaniya pagkaabot pa lang niya saakin ng mga papel ko. I asked Manong to take me to S.P. University as soon as I finished breakfast.Hindi naman sa nagmamadali ako, p

  • Nine Months To Say Goodbye    SPECIAL 1: 118

    "Ayos na ako, Mikaela. Ayos na ayos na sana. Why did you come back?" Sobrang relax na relax ang boses niya. Walang bahid ng iretasyon o galit man lang. Pero bakit iba ang nararamdaman ko? Galit siya. Alam ko."Galit ka sa akin?" Hindi ko na napigilan pang magtanong. "Hindi. Hindi na ako nagagalit, Mikaela." Walang gana niya akong nginitian. A part of me wanted to believe him, but my instincts kept telling me that he was lying.Lumapit ako sa kaniya saka ko hinawakan ang kamay niya. Alam kong sobrang unfair ng gagawin kong 'to, lalo na ngayong posibleng may relasyon na sila ni Turon. Bahala na. I really need to prove something. I have to."Daniel." Huling bigkas ko bago ko ilapit ang mukha ko sa kaniya. Hindi siya gumalaw nang idikit ko ang labi ko sa labi niya. Isang dampi lang, pero iba ang epekto niya saakin. Madami na akong nahalikan sa manila. Mapa-bar man o kaya sa campus namin, pero ang tanging kaniya lang ang hinahanap-hanap ko.It sounds weird, but he’s the only one who

  • Nine Months To Say Goodbye    SPECIAL 1: 117

    Pinahid ko ang nag-unahang mahulog kong luha saka ako nagtalukbong ng kumot. Talaga bang kinalimutan na nila ako? Ang babaw naman nila kung gano'n. Tamad akong bumangon kinabukasan. Dumiretso ako sa banyo saka naligo na. Hindi ko na nagawang mag-almusal pa. Mabilis kong nilisan ang bahay saka dumiretso sa sobrang na-miss kong lugar. Tulad ng dati, umupo ako sa nakasanayan naming bench. Sayang nga lang dahil wala na yung lagi kong kasama dito. Bwesit din kasi ang Raven na 'yon. Kung kailan mahalaga na siya sa akin, saka niya pa ako iniwan. Ang matindi pa do'n, wala akong mapuntahan na puntod niya. Pinapangako ko na sa sarili ko na wala na akong kikilalanin na bagong tao. Ano pang silbi no'n kung iiwan lang din ako sa huli? "Nakakamiss ka, alam mo ba 'yon?" Mangiyak-iyak kong bulong sa hangin. Umalis ako dito sa mindanao na umiiyak, tapos ngayong bumalik ako, umiiyak pa rin ako. "Nakakapagod umiyak, ha!" Siguro, kung nandito lang si Raven, baka pinagtatawanan na naman ako sa la

  • Nine Months To Say Goodbye    SPECIAL 1: 116

    “I exerted all my effort and love just to please you. I gave you everything, even when you never asked for it. I did everything I could for you so you wouldn’t regret choosing me, but in the end...” He shook his head. “You still chose him. He’s always been everyone’s choice. And now, YOU FVCKING CHOSE MY BROTHER OVER ME!”Tumalikod siya at pinagsusuntok ang pader hanggang sa dumugo ang mga kamay nito. Wala akong magawa kundi pagmasdan lang siya habang tumutulo ang luha sa mga mata ko. Nandito na ito. Wala na dapat atrasan 'to. Para rin naman sa akin ito, para sa ikakabuti ko. Malagpasan ko din ito. Magiging okay na rin ang lahat. Tiisin mo 'to.Kumalma na siya nang lingunin niya ako ngunit may bahid parin ng luha sa mga mata.“I’m also tired, Mikaela.” He shook his head. “Tired of being the second choice.”Then he left.He left me, and I deserved it.Hindi ko na napigilan pang mapahagulgol pagkabalik ko sa kotse. Binuksan ko ang bag ko saka ako pumunit doon ng tissue. Walang atubili

  • Nine Months To Say Goodbye    SPECIAL 1: 115

    Baby Mikaela's Point of ViewHi miss,Alam kong corny ito at hindi nababagay sa poging tulad ko, pero sige, itutuloy ko na ito. Siguro naman sa oras na binabasa mo 'to wala na ako. Huwag ka ng umangal dahil 'yon naman ang totoo. Pasensya na pala sa liham kong ito. Hindi ko kasi alam ang tamang format ng pagsusulat. Sisihin mo yung filipino teacher ko no'ng grade school ako. Hindi man lang ako pinilit na makinig sa kaniya habang tinuturo niya ang paggawa. Nga pala, seseryoso na ako. Gusto ko lang sabihin sa 'yo na Magandang umaga. Ikaw na mag-adjust kung gabi mo na ito mabasa. Umaga kasi no'ng sinusulat ko 'to. Gusto ko rin sabihin na sana sa mga oras na 'to, nasa mabuting kalagayan ka at nasa ligtas na lugar ka. Wala pa naman ako sa tabi mo. 'Di bale, nand'yan naman palagi ang jowa mo para iligtas ka, eh. Last na 'to. Kahit lagi kitang sinasabihan ng pangit, 'wag mo sanang pinapaniwalaan, ha? Ikaw ang pinakamagandang babae na nakilala ko at ikaw rin ang pinakamagandang nangyari sa

More Chapters

You May Also Like

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status