Chapter 1: Siyam Na Buwan

“Cleah! Come here!”Napatigil ako sa pag-aayos ng mga bulaklak sa vase sa dining area nang marinig ko ang pagtawag sa'kin ng asawa ko, si Clifford. Nilingon ko ang direksyon ng living room at nakita ko siya doon na nakatayo. Napangiti ako. Kahit dito, kitang-kita pa rin ang angking kakisigan niya. Tatlong taon na kaming kasal pero heto ako't parang araw-araw pa rin in love sa kaniya.“Ano 'yon, Cliff?” tanong ko pagkalapit ko sa kaniya. “At bakit parang ang saya mo? Anong meron sa cellphone mo?” Dinungaw ko ang tinitingnan niya sa kaniyang cellphone pero agad din napabalik sa mukha niya ang tingin ko nang ibulsa niya ang phone.“She's back! Brittany is finally back! Aren't you happy for me, Cleah?!” mayamayang masigla niyang tinig, hinawakan pa niya ako sa magkabilang balikat bago yakapin ng sobrang higpit. Natameme ako at hindi agad nakapag-react. Si Britanny… siya ang ex niyang umalis noon at nagpunta sa ibang bansa bago kami ikasal. Ibigsabihin, nandito na siya? At ibigsabihin

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-04

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 2

Nangangatal ang buong katawan ko habang nakatitig sa mga mata ni Cliff. Ito ang kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay ko, mula noong mga bata pa kami hanggang sa tatlong taon naming pagsasama, na narinig ko siyang pagtaasan ako ng boses. Nanlabo ang paningin ko dahil sa mga luhang agad na pumuno sa mga mata ko, pero agad ko rin pinatigas ang mukha ko.“Bitiwan mo ako, Cliff!” sigaw ko rin sabay tulak sa kaniya. Pero imbes na mabitawan niya ako ay mas lalo lang humigpit ang hawak niya sa mga balikat ko. Kitang kita ko ang pag-igting ng kaniyang panga habang nanlilisik ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Mabilis din ang pag-angat-baba ng kaniyang dibdib. “Sino, Cleah?! Sabihin mo sa’kin ngayon din kung sino 'yang lalaking 'yan!” giit niya. “Sino ang gumalaw sa'yo habang ako ang kasama mo sa bahay na 'to?!”“Wala ka nang pakialam doon!” pagmamatigas ko. “Bakit ba kailangan mo pang malaman?! Ang mahalaga, hindi sa'yo 'yung bata! May irarason na tayo sa mga magulang natin para maw

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-04

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 3

Hindi ako agad nakatulog kinagabihan. Magkatabi pa rin kaming nahiga sa kama pero nakatalikod kami sa isa't isa. Siya'y hindi ko alam kung nagtutulog-tulugan lang pero ramdam ko namang malalalim na ang paghinga niya, indikasyon na tulog na nga siya. Habang ako'y nakatitig lang sa kisame ng kuwarto namin.‘Aakuhin ko 'yan…’Ang salita niyang iyan ay kanina pa nagpapaulit-ulit sa pandinig ko.Ilang dekada na ang lumipas pero wala pa rin talagang nagbago sa pag-uugali niya. Napaka-selfless at protective pa rin talaga niya sa akin— dahilan kung bakit maliit pa lang kami ay nagkagusto na ako sa kaniya.Siya si John Clifford Jornales. Nasa nursery pa lang kami nang pinagkrus na ng mga magulang namin ang mga landas namin. Matalik na magkaibigan ang Mama't Mommy niya. College pa lang ang mga ito ay napag-usapan na nilang magkaibigan na ang mga anak nila ay ang dapat magkatuluyan kung babae't lalaki man ang mga ito. At natupad naman iyon.Pero ang naging unang opisyal na interaksyon naming dal

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-04

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 4

Mula noong araw na iyon sa principal’s office, hindi na ako hinayaan ni Clifford na maging mag-isa. Naging parang dikit-tuko kami sa isa’t isa. Kung nasaan siya, naroon din ako.Nang tumuntong na kami sa Junior High School, mas lalong lumalim ang pagkakaibigan namin. Sikat siya sa eskwelahan. Matalino, matangkad, varsity player sa basketball, at higit sa lahat, napakagwapo. Maraming babae ang nagpapansin sa kaniya araw-araw. May nag-iiwan ng mga love letter sa locker niya at meron namang nag-aabot ng mga mamahaling regalo tuwing Valentine’s Day.Pero sa kabila ng lahat ng atensyong natatanggap niya, sa akin pa rin niya ginugugol ang halos buong araw niya.Siya ang nagbubuhat ng mabibigat kong libro. Hihintayin niya ako sa labas ng classroom ko kapag late natatapos ang klase ko. Kapag umuulan naman, hindi niya nakakalimutang payungan ako kahit minsan ay nababasa na ang kalahati sa balikat niya— huwag lang ako maulanan. At tuwing kumakain kami sa canteen, hindi pa man ako nakakalinya pa

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-04

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 5

PRESENT DAY:Dahil late na akong nakatulog, medyo late na rin akong nagising. Mag-a-alas otso na ng umaga nang magising ako. Agad hinanap ng mata ko ay si Clifford, kaso wala na siya sa tabi ko. Marahil ay nasa baba na. Dahan-dahan akong naupo sa ibabaw ng kama at naghikab. Kaso hindi pa man lumilipas ang ilang segundo ay mabilis akong napatakbo sa banyo nang maramdaman ko ang biglaang pagbaliktad ng sikmura ko. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa gilid ng bowl habang suka ako nang suka. Last week lang nagsimula ang morning sickness ko kaya naninibago pa ako sa ganitong pakiramdam. Nang kumalma na ang sikmura ko, nagmumog ako at nanghihinang lumabas ng banyo. Kaso agad din ako natigil nang bumungad sa akin sa labas ay si Clifford.Nakasando lang siya at maong pants, gulo-gulo pa ang buhok na tila kakagising lang din. Bumaba ang tingin ko sa kamay niya nang mapansin kong may dala siya. Isang baso ng malamig na tubig at ilang piraso ng biscuits sa plato.“Inumin mo muna 'to,” mahinahon n

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-04

อ่านเพิ่มเติม

บททั้งหมดของ Nine Months To Say Goodbye : บทที่ 1 - บทที่ 5

Chapter 1: Siyam Na Buwan

Chapter 2

Chapter 3

Chapter 4

Chapter 5