All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 1 - Chapter 10

Nangangatal ang buong katawan ko habang nakatitig sa mga mata ni Cliff. Ito ang kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay ko, mula noong mga bata pa kami hanggang sa tatlong taon naming pagsasama, na narinig ko siyang pagtaasan ako ng boses. Nanlabo ang paningin ko dahil sa mga luhang agad na pumuno sa mga mata ko, pero agad ko rin pinatigas ang mukha ko.“Bitiwan mo ako, Cliff!” sigaw ko rin sabay tulak sa kaniya. Pero imbes na mabitawan niya ako ay mas lalo lang humigpit ang hawak niya sa mga balikat ko. Kitang kita ko ang pag-igting ng kaniyang panga habang nanlilisik ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Mabilis din ang pag-angat-baba ng kaniyang dibdib. “Sino, Cleah?! Sabihin mo sa’kin ngayon din kung sino 'yang lalaking 'yan!” giit niya. “Sino ang gumalaw sa'yo habang ako ang kasama mo sa bahay na 'to?!”“Wala ka nang pakialam doon!” pagmamatigas ko. “Bakit ba kailangan mo pang malaman?! Ang mahalaga, hindi sa'yo 'yung bata! May irarason na tayo sa mga magulang natin para maw

Mula noong araw na iyon sa principal’s office, hindi na ako hinayaan ni Clifford na maging mag-isa. Naging parang dikit-tuko kami sa isa’t isa. Kung nasaan siya, naroon din ako.Nang tumuntong na kami sa Junior High School, mas lalong lumalim ang pagkakaibigan namin. Sikat siya sa eskwelahan. Matalino, matangkad, varsity player sa basketball, at higit sa lahat, napakagwapo. Maraming babae ang nagpapansin sa kaniya araw-araw. May nag-iiwan ng mga love letter sa locker niya at meron namang nag-aabot ng mga mamahaling regalo tuwing Valentine’s Day.Pero sa kabila ng lahat ng atensyong natatanggap niya, sa akin pa rin niya ginugugol ang halos buong araw niya.Siya ang nagbubuhat ng mabibigat kong libro. Hihintayin niya ako sa labas ng classroom ko kapag late natatapos ang klase ko. Kapag umuulan naman, hindi niya nakakalimutang payungan ako kahit minsan ay nababasa na ang kalahati sa balikat niya— huwag lang ako maulanan. At tuwing kumakain kami sa canteen, hindi pa man ako nakakalinya pa

Halos mabitawan ko ang cellphone sa tindi ng gulat. Mabuti na lang at mabilis kong napindot ang end call bago nakalapit ng husto sa'kin si Cliff. Pero ang kaba ko ay walang mapaglalagyan, lalo na't magkasalubong ang makakapal niyang kilay habang matalim na nakatingin SA akin. “Sabihin mo sa'kin, Cleah… anong ibig mong sabihin sa magpapanggap?” ulit niyang tanong habang dungaw-dungaw na ako.“Cliff... w-wala 'yun…” nauutal kong sagot, pilit inaayos ang boses ko. “Na-misdial ko lang si Banjo, aalukin ko lang sana siya ng—”“Huwag mo akong utuin, Cleah,” malamig niyang putol sa akin na pansamantalang ikinatigil ng paghinga ko. “Narinig ko. Narinig ko lahat ng sinabi mo.”Mabilis niyang hinawakan ang pulso ko at maingat ngunit sapilitang kinuha ang cellphone ko mula sa kamay ko. Ganoon na lang ang pagkakalunok ko nang mariin niyang titigan ang screen nun kung saan nakarehistro pa rin ang pangalan ni Banjo at ang kalalabas lang na call log.“Si Banjo?” hilaw siyang tumawa. “Sa lahat ng la

Nakatulala lang akong nakatingin sa kaniya habang paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko ang mga huling salitang binitiwan niya.‘Ako ang ama ng pinagbubuntis mo.’“N-Nababaliw ka na ba, Cliff?!” hysterical kong sigaw nang mahanap ko na ang boses ko. “Kaaamin ko lang sa'yo! Si Banjo ang ama! Narinig mo rin mismo mula sa kaniya kanina—”“Huwag mo nang babanggitin ang pangalan ng lalaking 'yun sa harap ko kung ayaw mong balikan ko siya sa labas at tuluyang patayin!” putol niya sa akin sa isang napakadiin at nanggagalaiting boses.Mabilis siyang lumapit sa akin. Bago pa man ako makalayo ay nakuha na niya ang braso ko at banayad ngunit pilit akong iginiya pabalik sa loob ng bahay. Pagkatapos ay marahas ang pagkakasarado niya ng pintuan, dahilan para umalingawngaw ang malakas na paglagutok nito.“Akin na ang phone mo,” malamig niyang utos, nakalahad ang kaniyang kamay sa harap ko.“Ano?! Bakit ko ibibigay sa'yo?!” apela ko sabay tago sa kamay ko sa likod ko.Nang wala akong balak magkusa,

Nalaglag ang panga ko sa tanong niya. Avoid him for me?Gusto kong matawa sa katuwiran niya. Nagawa niya talagang sabihin sa akin 'yun nang buong-tapang habang siya mismo ay abala sa panliligaw kay Brittany?“At bakit ko naman siya iiwasan, Cliff?” mahinahon kong balik sa kaniya habang pilit kong pinananatili ang kalmado kong mukha. “Si Banjo, nagtanong lang sa akin sa Math. Ikaw, iniwasan mo ba si Brittany kapag sinasabi kong naiilang ako sa kaniya?”Natigilan siya. Umawang ang labi niya at halatang hindi niya inaasahan ang tanong na 'yun mula sa akin.Totoo naman kasi. Pinipilit niyang makasundo ko ang babaeng iyon pero ayaw ko kasi nga nasasaktan lang ako. Araw-araw kong sinasabi sa kaniya na naiilang ako pero anyaya pa rin siya nang anyaya. “Magkaiba naman 'yun, Cleah,” salubong ang kilay niyang sagot. “Si Brittany—”“—ang babaeng nililigawan mo,” pagpapatuloy ko sa sasabihin niya para hindi na niya kailanganing magpalusot pa. “Habang si Banjo naman, kaklase ko lang na nagpatulon