1. Misteryosong Lalaki

Isang mamahaling sasakyan ang sumisibad sa madilim at tahimik na kalsada ng isang exclusive subdivision. Parang may hainahabol, pero wala naman. Sa sobrang ingay ng makina, parang sinasadya nitong i-announce sa buong lugar: “Padaan ang mayaman!”

Pagkapasok nito sa isang private cellar ng isang mala-palasyong mansiyon, biglang tumahimik ang lahat. Welcome sa tahanan ng mga Andrade.

Sa isang silid ng mansiyon, naroon ang isang babaeng nakaupo, nakapiring, at halatang hindi pamilyar sa ganitong klaseng drama sa buhay.

Si Roselynn.

“Bakit ba kailangan pang may piring? Akala mo naman horror movie ‘to…” usal niya sa sarili habang pilit nilalabanan ang kaba. “Baka biglang may lalabas diyan na multo o kaya... mas malala—lalaking may balak!”

Huminga siya ng malalim, sabay pep talk sa sarili gaya ng ginagawa ng mga bida sa teleserye.

“Okay Roselynn, kaya mo ‘to. Para ‘to kay Papa. Sakripisyo lang ‘to, konting tiis, konting pikit, tapos sweldo agad!”

Pero bago pa man siya makapag-daydream tungkol sa bayad na matatanggap niya, may lumangitngit—bumukas ang pinto.

At ayun na nga, tumindig lahat ng balahibo niya. “Lord, kung kailan hindi ako nag-shave, tsaka pa talaga mangyayari ‘to…”

Pumasok si Asher Andrade. Tall, dark, mysterious… at mukhang bagong ligo. Ang bango. Parang may sariling soundtrack habang lumalakad. Kung action movie siya, ito na ‘yung slow-mo entrance scene.

Tahimik lang siya habang tinititigan si Roselynn.

Samantalang si Roselynn, gustong-gusto nang sumigaw ng, “Kuya, pwede bang face reveal muna bago anything else?”

“Ma-magandang gabi po...” nauutal niyang bati, na parang estudyanteng tinawag sa recitation pero walang na-review.

Gusto sana niyang magmukhang chill, pero ang tanging nagawa lang niya ay umatras ng kaunti—sapat para ‘di mahalatang nanginginig ang tuhod niya.

“Ito na ‘to… Good bye, Maria Clara mode…” bulong ng utak niya.

Si Asher, on the other hand, mukhang chill lang. Kung may kape lang siya, baka nag-sip pa habang nagsasalita.

“Anong ikinakatakot mo? Wala naman akong gagawing masama sa’yo,” ani Asher, may halong pang-aamo ang boses.

Gusto sanang sumagot ni Roselynn ng:

“Ah ganern? Edi ikaw na! E yung virginity ko? Hindi ba masama yung ipe-prenda natin ngayon gabi?”

Pero hindi niya sinabi. Sa halip, tahimik siyang nakinig—pero sa utak niya, may sariling rally ang kanyang mga thoughts.

Ang problema, na-distract siya. ‘Yung boses ng lalaki… hindi bagay sa isang “late 40s na businessman.” Bakit parang DJ ng love radio? Ang lambing. Parang may sound effect ng "ting!"

“Wag kang mag-alala,” dagdag pa nito. “Wala akong sakit. Malinis ako. Mabango rin ako kahit wala pang cologne.”

“Ay oo nga, amoy imported shampoo ka nga kuya,” bulong ng isip ni Roselynn habang pasimpleng inamoy ang hangin.

Pero bigla niyang naalala kung anong eksena ang paparating. “OMG. Bebembangin na talaga ako ng taong ‘to!”

Pakiramdam niya, para siyang contestant sa game show: “Deal or No Deal? Virginity Edition!”

Hindi pa siya nahahawakan ng kahit na sinong lalaki. Ngayon lang. Sa exclusive, air-conditioned room pa. First time, pero sosyal.

At bago pa man siya makapag-isip ng excuse, narinig niya ang boses ni Asher:

“Halika na. Maaari na tayong magsimula.”

Tumigil ang mundo niya. Sumikip ang dibdib niya. Tila gustong sumigaw ng:

“Direk, pwedeng take two muna? Di pa ako ready!”

Hindi pa siya nahahawakan ng kahit sinong lalaki. Ngayon pa lang iyon mangyayari—at hindi pa siya handa, kahit ilang beses niyang kumbinsihin ang sarili.

Paglapit ng lalaki, agad niyang tinaas ang kamay para pigilan ito. Napaatras siya, bahagya, parang tinamaan ng kuryente sa kaba.

“Wag ka nang umatras,” malamig ngunit kalmado ang tinig ng lalaki. “Ginusto mo naman na malagay sa ganitong sitwasyon. Kailangan mo ng pera, kailangan ko ng anak. Pareho tayong makikinabang dito.”

Oo nga naman. Simple lang sa logic ni kuya.

Pero kahit anong pilit niyang ipaintindi sa utak niya na “this is a business deal,” hindi mapigil ng katawan niyang umatras pa rin. Instinct? Survival? O baka dahil lang natatakot siya sa hindi niya nakikita.

Hanggang sa napikon na ang lalaki. “Ano ka ba? Ang kulit mo ha!” sabay hawak sa kanyang braso at hinila siya palapit.

Bigla siyang napahinto. Okay, okay, game na. Stop na ang drama. Pero kahit pa nagdesisyong huwag nang pumalag, sa isip niya ay siksikan pa rin ang mga tanong.

Kung mayaman ang lalaking ito, bakit kailangang umabot sa ganitong eksena? Bakit hindi na lang siya maghanap ng girlfriend, magpakasal, at bumuo ng pamilya gaya ng normal na tao?

May tinatago ba ito?

Wait… baka naman pangit. As in, ‘yung tipong makakita ka pa lang ng picture, gusto mo nang i-delete ang buong folder.

Baka kaya siya nakapiring. Para hindi siya matauhan.

“Sandali lang!” pigil niya, sabay lagay ng kamay sa dibdib ng lalaki. “May tanong ako.”

Napairap si Asher. Kita kahit hindi niya nakikita. “Ano naman ‘yon? Bilis. Magsalita ka na.”

Unti-unti na nitong tinatanggal ang butones ng kanyang blouse. Ang bilis parang may hinahabol. O may appointment after?

Hindi na siya tumutol. Mukha namang ‘di rin tatanggap ng sagot si kuya kapag nag-no siya.

“Diba dapat IVF ‘to? Bakit biglang gusto mong gawin ‘to the... uh, old-fashioned way? Anong nag-udyok sa’yo?”

Huminto si Asher. Tumayo nang tuwid. Parang may sense of pride sa sagot niya.

“Ayokong magsayang ng kahit ano,” sagot nito. “Sperm ko, eggcell mo, diretso. Mas sigurado. Mas natural. Wala nang test tube, test test, char-char. Ayoko ng komplikado. Okay na?”

Well, at least honest. Diretso. Walang pa-fall.

Hindi na nakaimik si Roselynn. Wala na rin naman siyang lusot. Pero bago pa siya tuluyang lamunin ng kaba, biglang dumampi ang palad ng lalaki sa hubad niyang balat. Napasinghap siya. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa dami ng nararamdaman: hiya, takot, at ang daming “what if” na sabay-sabay nagsisigawan sa utak niya.

Sa panig ni Asher, pinilit niyang maging mahinahon. Kung may natitira pa siyang konsensiya, ito na ‘yon—ang tratuhin nang maayos ang babaeng handang isuko ang pinakaiingatan nitong kayamanan.

Parang halaman na inalagaan sa loob ng maraming taon, at ngayon lang didiligan ng tunay na ulan.

“Kapag masakit, sabihin mo lang,” bulong niya. “Titigil ako... sandali. Pero ipagpapatuloy ko kapag okay ka na.”

At ngayong gabi... isang panibagong yugto ng kanyang buhay ang magsisimula.

Sa isip ni Roselynn:

“Goodbye, Virgin Mary... Hello, Mama!”