LOGINMaagang umaga sa Japan. Banayad ang lamig ng hangin, sapat lang para mangiliti sa balat at magpaalala na buhay ang bawat sandali. Dahan-dahang bumubukas ang liwanag ng araw, at sa malayo, unti-unting lumilitaw ang hugis ng Mount Fuji—matayog, payapa, at tila tahimik na saksi sa lahat ng pangarap na minsang inakala ni Izzy na hindi niya maaabot.Nakatayo siya sa balkonahe ng maliit nilang inuupahang bahay, yakap ang kanilang anak. Nakasandal sa dibdib niya ang munting ulo, mahimbing ang tulog, habang ang maliliit na kamay ay bahagyang nakapulupot sa kanyang damit—parang takot na bitawan ang mundo kahit nasa panaginip pa lamang.Sa likod niya, tahimik na lumapit si Lee. Walang salita, walang pagmamadali. Isang simpleng yakap mula sa likuran, sapat na para maramdaman ni Izzy ang init at katiyakan na matagal niyang hinanap noon.“Maganda,” mahina niyang sabi, hindi malinaw kung ang tinutukoy niya ay ang tanawin… o ang buhay na hawak niya ngayon.Ngumiti si Lee. “Oo,” sagot niya, nakatingi
Tahimik ang hallway ng ospital, ngunit sa loob ng silid, puno ng tensyon at pag-asa ang hangin. Pawisan si Izzy, mahigpit ang kapit sa kamay ni Lee habang pilit niyang hinahabol ang bawat paghinga. Sa bawat kirot na dumadaan sa katawan niya, bumabalik sa isipan niya ang mahabang paglalakbay na tinahak niya—mula sa isang babaeng puno ng takot, sugat, at pagdududa, hanggang sa babaeng handang magsilang ng bagong buhay.“Lee…” hingal niyang tawag, nanginginig ang boses. “Natatakot ako.”Agad yumuko si Lee, inilapit ang noo sa kanya. “Nandito ako, Mahal. Hindi kita bibitawan. Tulad ng lahat ng hinarap natin… haharapin din natin ‘to. Magkasama. Wag kang masyadong mag alala.. hindi ako aalis sa tabi mo..”Pumikit si Izzy, at sa gitna ng sakit, may ngiti siyang namuo. Hindi na siya nag-iisa. Hindi na siya tumatakbo. Sa halip, buong tapang niyang hinaharap ang pinakamatinding sandali ng kanyang buhay—dala ang pagmamahal, tiwala, at pag-asa.Sa labas ng silid, naroon sina Mary Ann, Noel, at Ya
Limang buwan na ang lumipas mula nang hinarap ni Izzy ang lihim na katotohanan—ang panahong minsang muntik nang sumira sa lahat ng pinaghirapan niyang buuin. Sa paglipas ng mga araw, unti-unti niyang natutunan na hindi pala isang iglap ang paghilom. Isa itong serye ng maliliit na hakbang: ang pagtanggap sa sarili, ang pagpapatawad sa nakaraan, at ang pagpiling magtiwala muli kahit may takot pa ring kasamang kaba.Ang bawat umaga ay may bagong simula. May mga araw na tahimik lang—nagpipinta siya sa studio, pinagmamasdan ang paghalo ng mga kulay, at hinahayaang magsalita ang emosyon sa bawat brush stroke. May mga araw ding puno ng halakhak—kasama si Yanna sa kapehan, nagkukuwento tungkol sa maliliit na pangarap at malalaking plano. At sa bawat araw, palaging naroon si Lee—hindi bilang tagapagligtas, kundi bilang tahimik na presensya na nagpapaalala sa kanya na hindi siya nag-iisa.Sa wakas, naramdaman ni Izzy na may lugar na siyang puwedeng tawaging tahanan. Hindi lang ito isang espasyo
Isang linggo matapos ang pag-open up ni Izzy kay Lee, dumating ang pinakamalaking hamon ng kanyang bagong buhay—isang pagsubok na tila sinadya upang alamin kung hanggang saan ang kaya niyang ipaglaban. Isang umaga, habang tahimik ang apartment at ang araw ay dahan-dahang sumisilip sa bintana, binuksan niya ang email na hindi niya inaasahang babago sa takbo ng lahat.Mula ito sa lumang kumpanyang matagal na niyang iniwan. May kalakip na video, ilang dokumento, at isang mahabang paliwanag. Habang binabasa niya ang mga linya, unti-unting nanlamig ang mga kamay niya. Isang financial scam—isang lihim na matagal nang ikinubli ng iba—at ang pangalan niya ay malinaw na nakasulat sa ilang dokumento. Hindi bilang utak ng krimen, ngunit bilang taong maaaring kasuhan. Mga papeles na iniwan sa kanya. Mga pirma na ginamit ang tiwala niya.Parang huminto ang mundo ni Izzy.Bumalik ang lahat ng kinatatakutan niya—ang pakiramdam na wala siyang kontrol, ang galit sa sistemang minsan na siyang dinurog,
Matapos ang art exhibit, unti-unting nagbukas ang mundo ni Izzy—parang isang pintuang matagal nang nakapinid at ngayo’y marahang tinulak ng liwanag. Hindi na lang pintura at canvas ang bumubuo sa araw-araw niya. May puwang na para sa pamilya, para sa mga kaibigang hindi siya iniwan, at—pinakamahirap sa lahat—para sa posibilidad ng pag-ibig. Ngunit kahit unti-unting gumagaan ang dibdib niya, may mumunting kaba pa ring naninirahan sa puso niya. Isang takot na pamilyar: ang muling masaktan, ang muling sumugal ng damdamin, at ang posibilidad na ang pagbibigay ng puso niya kay Lee ay mauwi sa parehong pagkawasak na minsan na niyang naranasan.Isang gabi, habang naglalakad sila ni Lee sa tabi ng ilog, tahimik ang paligid. Ang hangin ay malamig, at ang ilaw ng mga poste ay lumilikha ng mahahabang anino sa semento—parang mga alaala ng nakaraan na pilit sumusunod. Tahimik silang naglalakad, magkatabi ngunit may distansya, parehong may iniisip na hindi agad masabi.Para silang nagkakahiyaan, na
Linggo ng hapon, tahimik ang maliit na studio apartment ni Izzy. Ang liwanag ng araw ay pumapasok sa bintana, tumatama sa sahig at sa isang lumang mesa na matagal nang hindi nagagamit. Sa ibabaw nito, nakalatag ang isang sketchbook—may bahid ng alikabok, may bakas ng mga pahinang hindi na muling binuksan.Matagal na niyang iniwan ang pagpipinta.Hindi dahil nawala ang talento, kundi dahil natakot siyang gamitin ito. Bawat blangkong pahina ay parang salamin na handang maghusga. Bawat brush stroke ay tila may kaakibat na tanong: Tama ba ‘to? Sapat ba ako? May karapatan ba akong mangarap?Noon pa man, iyon ang naging sugat niya—ang takot sa pagkakamali, ang takot sa panghuhusga, at ang takot na baka muling maulit ang nakaraan. Ang mga taong tumawa. Ang mga salitang nanakit. Ang pakiramdam na kahit anong gawin niya, may makikitang mali.Hinawakan niya ang lapis, ngunit agad din itong ibinaba.Tumunog ang cellphone niya, binasag ang katahimikan. Si Yanna.“Izzy, may alam akong art exhibit.







