บทที่ 3

​"จ้องหน้าผมแบบนั้น มีปัญหาอะไรเหรอครับ...น้องมินนี่" พี่เรย์จ้องมาที่ฉันก่อนที่จะพูดออกมาจนทำให้เพื่อนๆที่ก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมามองที่ฉันเป็นตาเดียว

"..."

"ผมถาม ทำไมถึงไม่ตอบ!" และแล้วฉันก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อพี่เรย์ตวาดใส่ฉัน แถมสายตาที่มองมา ยังน่ากลัวมากๆอีกต่างหาก

"เอ้า! เงยหน้าขึ้นมากันทำไม ใครสั่งให้พวกคุณเงยหน้าขึ้นมา ก้มลงไป!" นี่เป็นเสียงพี่อีกคนหนึ่งซึ่งฉันเองก็จำไม่ได้ว่าชื่อพี่อะไร พอพี่เขาพูดขึ้นมาเท่านั้นเเหละ พวกเพื่อนๆในคลาสของฉันต่างก็ก้มหน้าลงอย่างพร้อมเพรียงกันทันที

ส่วนฉัน...มันทำตัวไม่ถูกไง ไม่คิดว่าจะมาเจอพี่เรย์ในสถานที่แบบนี้ ไม่คิดว่าเขาจะเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยนี้ แถมยังเรียนคณะเดียวกันอีกต่างหาก

"มินนี่ ผมถาม ทำไมคุณถึงไม่ตอบ?" พี่เรย์ถามฉันออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฉันยังไม่ยอมก้มหน้าลงไป แถมยังจ้องหน้าเขาอยู่อีกต่างหาก

"มะ...ไม่มีปัญหาค่ะ มิน ไม่มีปัญหาอะไรกับพี่เรย์เลย ไม่มีค่ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ" ฉันขอโทษพี่เรย์ออกไปแล้วรีบก้มหน้าก้มตาลงอย่างหวาดกลัวสายตาของเขา

ผู้ชายคนนี้..ทำไมถึงได้น่ากลัวขนาดนี้นะ สายตาที่เขามองมาที่ฉันเมื่อกี้ มันหมายความว่ายังไงกัน

RAY

"ไอ้เชี่ยเรย์ มึงรู้จักชื่อน้องคนสวยนั้นได้ยังไงวะ? เมื่อกี้เขายังไม่ได้เปิดป้ายชื่อเลย ทำไมมึงถึงรู้ว่าน้องชื่อมินนี่?" พอถึงช่วงพักพวกเพื่อนๆผมต่างก็เข้ามารุมล้อมผมที่เดินปลีกตัวมานั่งอยู่บนโต๊ะหินอ่อน พร้อมกับถามคำถามออกมาอย่างอยากรู้อยากเห็นกันทั้งนั้น

คือเมื่อกี้ผมลืมตัวไง ผมลืมว่าผมยังไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าน้องๆปีหนึ่งเลย ซึ่งมันแปลกมากที่ผมจะรู้จักชื่อน้อง แต่นั่นคือมินนี่ไง ผู้หญิงที่ผมล่วงเกินเธอไปเมื่อคืนก่อนโน้น ผมจะจำชื่อเธอไม่ได้ได้ยังไงล่ะ แถมเธอยังจ้องหน้าผมอย่างไม่ยอมละสายตาไปไหนอีกต่างหาก

นี่ถ้าพวกเพื่อนๆรุ่นพี่ๆผมไม่อยู่ตรงนั้น ผมก็คงจะปล่อยผ่าน ไม่ทักชื่อเธอออกไปแบบนั้นแน่นอน แต่นี่ผมเป็นถึงเฮดว้ากไง จะปล่อยไปก็ยังไงอยู่

"กูเคยเจอน้องเค้าแล้ว" ผมตอบคำถามไอ้ฟรังซ์ออกไป

"เคยเจอ? เคยเจอที่ไหนวะ?" ไอ้ตอมถามผมขึ้นบ้าง

"เออ เคยเจอที่ไหน? อะไรยังไง" นี่เป็นเสียงไอ้ซัน

"มึงยังไม่เคยเจอหน้าน้องปีหนึ่งสักคน แล้วมึง..."

"กูเคยเจอน้องเขาในคณะนี้แหละ พวกมึงอย่าถามมากได้ป่ะ? แล้วก็เคยเจอแค่ครั้งเดียว จบนะ เลิกถาม" ผมพูดแทรกทันทีที่ไอ้บีทจะอ้าปากถาม ไอ้พวกเวรนี่ ถามมากความ อยากรู้อยากเห็นอะไรนักวะ?

"ก็แค่นั้น ถามแค่นี้มึงจะหงุดหงิดอะไรนัก" ไอ้ตอมมันตบบ่าผมเบาๆเมื่อเห็นว่าผมทำสีหน้าเบื่อโลกออกมา บอกตามตรงว่าผมยังหงุดหงิดเรื่องมินนี่ไม่หาย ยิ่งตอนเห็นหน้าเธอ ยิ่งทำให้นึกถึงเรื่องคืนนั้นขึ้นมา แล้วผมก็อยากรู้ด้วย ว่าตอนนี้เธอไปซื้อยาคุมมากินรึยัง ผมไม่ได้เป็นห่วงอะไรเธอหรอกนะ

แต่คนอย่างผม ไม่พร้อมแล้วก็ไม่อยากมีพันธะอะไรติดตัวตอนนี้ ผมไม่อยากมีลูก ผมไม่อยากมีเมีย ผมไม่อยากมีใคร

คนอย่างผมไม่ถนัดดูแลใครหรอก เน้นทำลายมากกว่า

"จะว่าไป น้องมินนี่เนี่ยก็น่าคุ้นๆอยู่นะเว้ย เหมือนเคยเจอที่ไหนเลย" หัวคิ้วผมกระตุกทันทีที่ไอ้เจมส์มันพูดประโยคเมื่อครู่ออกมา

"เออ กูก็ว่าคุ้น เหมือนเคยเจอที่ไหน?" นี่เป็นเสียงไอ้ฟรังซ์

"กูก็คุ้น หรือว่าจะเจอที่ผับคืนนั้นวะ? หน้าน้องแม่งไม่เหมือนใครอยู่ด้วย คนที่มึงเรียกมานั่งด้วยอ่ะจำได้ป่ะ" ไอ้บีทสมทบขึ้นมาบ้าง

"เออ หน้าเหมือนเด็กนั่งดริ๊งค์ที่มึงเรียกมา" ไอ้ซันสมทบขึ้นอีกคน

"เชี่ย! นี่มึงอย่าบอกนะไอ้เรย์" ไอ้ตอมเบิกตาโพลงก่อนที่จะหันมาถามผมอย่างตกอกตกใจ แถมยังเสียงดังจนมีแต่คนมองมาทางนี้อีกต่างหาก

ไอ้เวร...

"ไอ้สัส! เสียงดังทำหอกอะไรเล่า!"

"เหลามาเลย มึงปิดบังอะไรพวกกู" ไอ้ซันมันเค้นเสียงถามพลางจ้องหน้าผมไม่เลิก

"ไอ้เชี่ยเรย์ มึงเล่าเดี๋ยวนี้ อะไรยังไง อย่าบอกนะว่าน้องมินนี่กับมึง...." ไอ้เจมส์มันถามผมพลางหันไปมองกลุ่มของมินนี่ที่นั่งถัดไปประมาณสี่โต๊ะ

"พวกมึงอย่าไปมองเขาดิ ไอ้พวกเวรนี่!" ผมบอกพวกมันทั้งสี่ตัวออกไป หันไปหากลุ่มน้องเขาแบบพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนั้น เดี๋ยวก็สงสัยกันพอดี

"กูมองเมียกู ผิด?" ไอ้ซันมันพูดพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงถาม

เออ ผมลืมเลยว่าเมียไอ้ซันก็อยู่กลุ่มของมินนี่ด้วย โลกแม่งกลมฉิบหาย มันจะกลมเกินไปป่ะวะ?

"เออ มึงไม่ผิด" ผมบอกไอ้ซันพลางหยิบมือถือขึ้นมากดส่งข้อความหามินนี่ไปด้วย ผมไม่ได้ติดใจอะไรยัยนี่นะ แค่จะถามว่าซื้อยาคุมมากินรึยังเฉยๆ เมื่อวานผมกับเธอแลกเบอร์กันไว้ ผมไม่ได้คิดอะไรเลยนะ แค่ให้เธอไว้เผื่อมีอะไรผิดพลาดน่ะ

แล้วผมก็ไม่ได้เมมชื่อเอาไว้ด้วย แค่กดโทรออกไว้เฉยๆ

"อะไรยังไง มึงเล่ามาก่อนไอ้เชี่ยเรย์" ไอ้ฟรังซ์มันคะยั้นคะยอถามผม ส่วนผมไม่ได้ตอบมัน แต่ถามคำถามพวกมันทุกตัวออกไปแทน

"คืนนั้นใครมาส่งกูวะ?" ผมถามพวกมันออกไปเพราะยังคาใจอยู่ว่าผมกลับมาที่คอนโดของตัวเองได้ยังไง คืนนั้นผมเมามาก ไม่น่าจะขับรถกลับมาเองได้

"กูเห็นมึงพาน้องผู้หญิงน่าตาน่ารักคนนั้นขึ้นรถแล้วก็ขับออกไปเลย กูกับไอ้เจมส์ยังคุยกันอยู่เลยว่ามึงจะรอดมั้ย?" เป็นไอ้บีทที่พูดขึ้น

"กูเนี่ยนะ ขับรถมาเอง?" ผมถามมันออกไป

"เออ! ได้หญิงแล้วทิ้งเพื่อน" ไอ้ฟรังซ์มันพูดขึ้นอย่างหมั่นไส้บ้าง ทำไมผมแม่งจำห่าอะไรไม่ได้เลยวะ

"ทำไมจำห่าอะไรไม่ได้เลยวะ" ผมพึมพำ

"จะจำห่าอะไรได้ล่ะ มึงจำได้มั้ยว่ามึงเกือบจะลวนลามน้องเขาในผับอยู่แล้ว ถ้ากูกับไอ้บีทไม่ห้ามไว้ คงได้ดูหนังสด" คราวนี้เป็นไอ้เจมส์สมทบขึ้นมาบ้าง

ไอ้พวกนี้ท่าทางไม่น่าไว้ใจ ผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นหรอก จะบ้าไง

"พวกมันพูดจริง กูเห็นมึงจับน้องเขาจูบอย่างดูดดื่มเลย เห็นแล้วรมณ์ขึ้นเลย" แต่สุดท้ายผมก็รู้ว่าตัวเองทำจริงเพราะคนที่ยืนยันเป็นไอ้ซัน มันไม่เคยพูดโกหกผมอยู่แล้ว

มันน่าเชื่อถือมากกว่าไอ้สามตัวนั้นเยอะ!

ติ๊ง!!

ผมกดอ่านข้อความทันทีที่มินนี่ตอบมา

"เดี๋ยวกูมาไปห้องน้ำแป๊บ" ผมบอกไอ้พวกนั้นพร้อมกับลุกออกมาจากโต๊ะเพื่อไปหามินนี่ เธอนัดให้ผมไปหาที่หลังตึก บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุย

ผมไม่รู้หรอกว่าเรื่องสำคัญของเธอคืออะไร แต่ผมต้องไปก่อนไง เผื่อมีอะไรพลาดจะได้แก้ไขได้ทันเวลา

"ไง?" ผมทักมินนี่ขึ้นทันทีที่เห็นว่าเธอกำลังนั่งรอผมอยู่ที่เก้าอี้ตัวเล็กๆหลังตึก

"หวัดดีค่ะพี่เรย์" เธอยกมือไหว้ผม ก่อนที่จะลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าผมกำลังจะเดินเข้าไปหาเธอ

"นัดฉันมามีอะไร?" ผมถามเธอ

"มิน...แค่อยากเอาเงินมาคืนพี่เรย์น่ะค่ะ ยาคุมมันแค่75บาท แต่พี่เรย์ให้เงินมินมาหลายพันเลย นี่เงินทอนทั้งหมดค่ะ" เธอยื่นเงินจำนวนหนึ่งคืนมาให้ผม เล่นเอาผมอึ้งไปเลย

"คิดซะว่าเป็นค่าทำขวัญก็แล้วกัน" ผมดันเงินจำนวนนั้นที่อยู่ในอุ้งมือเล็กกลับไปให้เธอ

"มินไม่ต้องการค่ะ มินไม่ได้ขายตัว" แต่คำตอบที่เธอตอบออกมาเล่นเอาผมสะอึกไปเลยเหมือนกัน แถมเธอยังยัดเงินจำนวนนั้นใส่ไว้ในกำมือผมอีกต่างหาก

"พี่เรย์ไม่ต้องกลัวนะคะ มินจะไม่มีวันทำให้ตัวเองท้องทั้งที่ยังอยู่แค่ปีหนึ่งหรอกค่ะ พี่เรย์วางใจได้"