บทที่ 7

MINNIE

"..." ฉันนิ่งงัน เพราะไม่รู้จะโต้ตอบพี่เรย์ออกไปว่าอะไร เรื่องแบบนั้นน่ะ ฉันไม่อยากเสี่ยงกับเขาเป็นครั้งที่สองหรอกนะ บอกตามตรงว่าเข็ด

"ไปหาเสื้อผ้าในห้องฉันใส่ไปก่อนไป เดี๋ยวจะซื้อเข้ามาให้ เห็นแล้วหงุดหงิดลูกกะตา" พี่เรย์ปรายตามองชุดที่ฉันใส่อีกครั้งก่อนที่จะทำสีหน้าเบื่อโลก จากนั้นก็เดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่หันกลับมามองฉันอีกเลย

ก่อนหน้านี้เห็นเขาบอกว่าจะไปแข่งรถ เขาเป็นนักแข่งงั้นเหรอ?

ถ้าพูดกันตามตรงแล้ว พี่เรย์เขาก็ถือว่าหน้าตาดีในระดับนึงเลยนะ ถึงจะไม่หล่อโดดเด่นแบบพี่อะตอม หรือหล่อแบดแบบพี่ซัน แต่ว่าเขา...ก็ดูดีมากๆเลยล่ะ แถมยัง...ดูเท่มากๆอีกด้วย

เรื่องเสน่ห์ของเขายิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย แค่เขาทำหน้านิ่งๆ สาวๆคณะฉันก็อ่อนระทวยกันเป็นแถบๆแล้ว

ฉันเดินเข้ามาในห้องของพี่เรย์เพื่อหาเสื้อผ้าใส่ตามที่เขาบอก แต่พอเดินเข้ามาก็ต้องสะดุดตาเข้ากับรูปถ่ายที่ติดอยู่ตรงโต๊ะทำงานของเขา

เป็นรูปที่เขาถ่ายคู่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่ดู...สวยมากๆ สวยแบบไม่มีที่ติเลย พี่คนนี้...หน้าคุ้นๆนะ เหมือนรุ่นพี่ในคณะของฉันเลย แต่ว่าฉันไม่ค่อยได้เจอหน้าเธอเท่าไหร่หรอก

ในรูปพี่เรย์กับพี่คนสวยกำลังกอดคอกันอยู่ แถมรอยยิ้มของพี่เรย์ที่ยิ้มออกมานั้น...เขาดูมีความสุขมากเลยทีเดียวล่ะ ยิ้มจนตาหยีเลย

เมื่อฉันกวาดสายตามองไปรอบๆก็ต้องพบกับรูปของพี่คนสวยอีกหลายรูป มีหลากหลายอริยาบถมาก ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอยิ้ม หัวเราะ หรือทำหน้าบึ้ง ไม่ว่าจะเป็นอริยาบถไหน เธอก็ยังดูสวยมากๆอยู่ดี

พี่คนนี้...เป็นอะไรกับพี่เรย์กันนะ

จะใช่แฟนรึเปล่า? แต่ดูๆไปแล้ว...เขาสองคนก็เหมาะสมกันมากๆเลยล่ะ

ฉันนั่งรอพี่เรย์ทั้งวันจนตอนนี้มันห้าทุ่มกว่าแล้ว เขาออกไปตั้งแต่สิบโมงเช้า ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย ไม่รู้ว่าติดธุระ อยู่กับเพื่อน หรือว่า...เขาอาจจะอยู่กับแฟนของเขาก็ได้

“เลิกคิดอะไรแบบนั้นสักทีน่ามินนี่ อย่ารู้สึกดีกับพี่เขาเชียวนะ พี่เขามีเจ้าของแล้ว” ฉันพึมพำกับตัวเองพร้อมกับล้มตัวลงนอน

ไม่รู้ว่าทำไมฉันจะต้องรู้สึกแปลกๆกับพี่เรย์ด้วย ไม่ว่าจะเป็นอาการหัวใจเต้นแรงเวลาที่อยู่ใกล้เขา ไหนจะเวลาที่เขาทำดีด้วยแล้วฉันจะต้องแอบดีใจทุกครั้ง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

หรือว่าฉัน...จะชอบพี่เรย์เข้าแล้ว

"บ้าน่า...ไม่จริงหรอก" ฉันพึมพำกับตัวเองอีกครั้งพร้อมกับดึงผ้าห่มนวมผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมร่างเอาไว้ ยิ่งนึกถึงตอนที่เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ฉาบไปด้วยความเอ็นดู ฉันยิ่ง…

"เลิกคิดบ้าๆน่ามินนี่ ไม่มีทางเป็นแบบนั้นไปได้หรอก ว้ายยย!!!" ฉันร้องเสียงหลง เมื่ออยู่ๆก็โดนทับอย่างแรง

ซึ่งคนที่โถมร่างลงมาก็คงไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก เป็นพี่เรย์นั่นแหละ

"พะ...พี่เรย์" ฉันเรียกเขาออกไปด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น

"อือ" เขาครางรับ ก่อนที่จะพลิกตัวลงไปนอนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของฉัน ก่อนที่จะตวัดท่อนแขนที่แข็งแกร่งมาโอบร่างของฉันเอาไว้

"พะ..."

"อยู่นิ่งๆน่า ฉันจะนอน" พี่เรย์พูดขึ้นอย่างหงุดหงิดก่อนที่จะซบใบหน้าลงบน....ซอกคอของฉัน

ซะ...ซอกคออย่างนั้นเหรอ ไม่ได้นะ...แบบนี้มันอันตรายมากๆ ไม่ได้การละ ฉันต้องรีบ...

"อย่าดิ้นสิเคท" พี่เรย์พึมพำเบาๆ ก่อนที่เขาจะกระชับอ้อมกอดที่กอดร่างฉันให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

"เคท...มะ ไม่ใช่นะ...คะ อ๊ะ" ฉันร้องออกไปอีกครั้งเมื่อพี่เรย์เคลื่อนฝ่ามือหนาๆขึ้นมาไล้วนอยู่แถวๆ...หน้าอกของฉัน...

"ขอนอนกอดแป๊บเดียวน่า แค่แป๊บเดียว..." เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ ก่อนที่จะซุกใบหน้าลงบนซอกคอของฉันอีกครั้ง

ปลายจมูกโด่งรั้นลากไล้ไปมาบริเวณซอกคอของฉัน ลมหายใจที่กรุ่นร้อนเป่ากระทบซอกคอจนขนอ่อนของฉันพากันลุกเกรียวไปทั้งร่าง

ฝ่ามือหนาเริ่มลากไล้ไปตามเรือนร่างของฉัน

ฉันจำไม่ได้หรอกว่าคืนนั้นพี่เรย์ได้สัมผัสฉันแบบนี้รึเปล่า ฉันจำอะไรไม่ได้เลย

สัมผัสของเขานั้นร้ายกาจมาก เพราะตอนนี้มันได้พรากสติของฉันไปมากกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว

"พะ...พี่....อื้อออ" ฉันตัวชาดิกเมื่อฝ่ามือหนาจับใบหน้าของฉันให้หันกลับไปหาเพื่อรับรสจูบที่เจือไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ของเขา

"อื้อออ" ฉันเบิกตาโพลงเมื่อพี่เรย์ค่อยๆสอดปลายลิ้นเข้ามาในโพรงปากของฉันพร้อมกับกวาดต้อนทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในปากของฉันไปจนหมด

รสจูบของพี่เรย์มันมีแต่ความเร่าร้อน รุนแรง หนักหน่วง การรุกเร้าของเขาเต็มไปด้วยความต้องการจนฉันสัมผัสมันได้

ฝ่ามือหนาที่บีบเคล้นหน้าอกหน้าใจของฉันเมื่อครู่ตอนนี้เริ่มลามลงมายังด้านล่างเรียบร้อยแล้ว แล้วตอนนี้มันก็กำลังจะ...

"ฉันรักเธอนะเคท ฉันรักเธอ..." พี่เรย์พึมพำเมื่อละริมฝีปากออกจากริมฝีปากของฉันเรียบร้อยแล้ว น้ำเสียงของเขาฟังดูเว้าวอนมากเมื่อพูดประโยคเมื่อครู่ออกมา

ตอนนี้ สายตาที่มองฉัน...เขายังมองมาด้วยสายตาที่หวานเยิ้มซะจน...ฉันใจเต้นแรงไม่หยุดเลย แถมตอนนี้เขายังเปลี่ยนท่ามานอนคร่อมฉันอยู่แล้วด้วย

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก มากซะจน ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย

นี่มันบ้าอะไรกัน...ฉันมัวแต่คิดอะไรอยู่กันแน่นะ

"..."

หลังจากที่เขาเอาแต่จ้องหน้าฉันแล้วส่งยิ้มที่แสนจะหวานหยาดเยิ้มมาให้ จากนั้นเขาก็ค่อยๆโน้มใบหน้าคมคายลงมาจนปลายจมูกของเราสองคนแตะกันเบาๆ

"ฉันรัก..." พี่เรย์พยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกมาก่อนที่จะจรดริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของฉันเบาๆ

หลังจากนั้น...ฉันก็...

"อั่ก..." พี่เรย์ร้องลั่นเมื่อฉันตีเข่าไปโดนตรงจุดสำคัญของเขาจนเต็มแรง เล่นเอาเขาหงายท้องลงไปนั่งอยู่ด้านล่างของโซฟาแล้วส่งเสียงร้องโอดโอยใหญ่เลย

"เล่นบ้าอะไรของเธอห๊ะ?" เขาหันมาตวาดฉันพร้อมกับจ้องมองมายังฉันด้วยสายตาที่ดุดันสุดๆไปเลย

"สร่างเมาแล้วเหรอคะ?" ฉันถามเขา ส่วนพี่เรย์น่ะเหรอ ตอนนี้ก็เปลี่ยนโหมดเป็นจ้องหน้าฉันอย่างตัดพ้อยังไงก็ไม่รู้ เป็นอะไรของเขากัน เป็นไบโพล่าหรือไง?

"ทำไมเธอไม่รู้สึกกับฉัน เหมือนที่ฉันรู้สึกกับเธอบ้าง"

"..."

"ทำไมเธอไม่รักฉัน เหมือนที่รักไอ้อชิบ้าง ทำไมล่ะเคท ทำไม..." เมื่อพูดประโยคนี้จบพี่เรย์ก็ลุกขึ้นมานั่งบนโซฟา จากนั้นเขาก็เอนหลังพิงกับพนักก่อนที่จะหลับไปซะดื้อๆ

เคท อชิ งั้นเหรอ...

RAY

​"ได้เรื่องแหะ..." ทันทีที่รู้สึกตัวตื่น ผมก็ยกนิ้วมือขึ้นคลึงที่ขมับโดยอัตโนมัติ เมื่อคืนผมจำได้ว่าผมดื่มโคตรหนักเลย นี่ก็ไม่รู้ว่าขับรถพาตัวเองกลับมานอนที่คอนโดได้ยังไง รู้แค่ว่าเมามาก เมาไม่รู้เรื่อง ไม่ได้สติเลยก็ว่าได้ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพาตัวเองมานอนอยู่บนโซฟาได้ยังไง

"ตื่นแล้วเหรอคะ?" ผมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงเล็กที่ดังอยู่ข้างหู

เออ ลืมไปเลยว่าผมมีมินนี่อยู่ในห้องด้วย

"อือ" ผมตอบเจ้าของเสียงเล็กที่หวานใสออกไป ตอนนี้เธออยู่ในชุดวอร์มของผมเองแหละ เสื้อตัวใหญ่ๆกับผู้หญิงที่ตัวโคตรจะเล็กนี่...ไม่ได้เข้ากันเลยสักนิดเดียว

ดูๆแล้ว เหมือนเธอเอาผ้าห่มมาคลุมร่างของตัวเองไว้มากกว่า

"งั้นพี่เรย์กินอะไรรองท้องหน่อยนะคะ วันนี้พี่เรย์มีเรียนเก้าโมงนี่นา กินซะหน่อยเถอะค่ะ สมองจะได้โล่งๆ แล้วนี่ค่ะ น้ำหวานเย็นๆ มินชงเอาไว้ให้ เผื่อว่าพี่เรย์จะแฮงค์" มินนี่ร่ายยาวก่อนที่จะหมุนตัวกลับเข้าไปในครัวแล้วทำโน่นทำนี่อย่างชำนาญ

"..." ผมมองข้าวต้มหมูที่หน้าตาแปลกๆแต่กลิ่นหอมตรงหน้าสลับกับเจ้าของร่างเล็กที่ทำโน่นทำนี่ไม่มีหยุดอยู่ในครัวของผม

รูปร่างน่าตาของเธอถือว่าน่ารักใช้ได้ แถมยัง...มีความเป็นแม่บ้านสูงอีกต่างหาก เธอดูเหมาะกับการเป็นแม่บ้านของใครสักคนมากกว่าเป็นพีอาร์หรือเด็กนั่งดริ๊งค์ในผับ ดูเหมาะมากจริงๆ

แต่ไม่ใช่ของผมแน่นอน เพราะผมไม่มีสเปคแบบนี้

ผมไม่ชอบผู้หญิงที่ดูอ่อนหวานและหัวอ่อนแบบมินนี่ ผมคิดว่า...เธอดูโง่และตามเกมผมไม่ทัน

ผมชอบผู้หญิงที่ฉลาดและมีเสน่ห์เหลือล้นแบบเคทเท่านั้น นั่นคือผู้หญิงที่ผมอยากจะได้เป็นแม่ของลูก ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดูเฉยๆไร้มีสันแต่งเติมในครัว

ถ้าถามว่าผมชอบมินนี่มั้ย? ผมตอบตรงนี้ได้อย่างเต็มปากเต็มคำเลยว่าไม่

ไม่มีทาง และไม่มีวันที่ผมจะชอบเธอได้ ไม่มีวันเป็นไปได้

ที่ผมให้เธอมาอยู่ด้วยก็แค่สงสารเธอเท่านั้น ผมไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ เดี๋ยวถ้าวันนึงที่เธอพร้อม เธอก็คงจะไปเองแหละ หรือไม่ก็ต้องรอวันที่ผมว่างจริงๆ ผมถึงจะพาเธอไปหาที่อยู่ใหม่ได้

คนที่เพิ่งสูญเสียทุกอย่างมา เราไม่ควรจะซ้ำเติม อะไรที่ช่วยเธอได้ผมก็จะช่วย เพราะยังไงเธอก็ถือว่าเป็นรุ่นน้องคนนึงของผม

ส่วนเรื่องคืนนั้นที่เราสองคนเผลอมีอะไรกัน ผมลืมไปหมดแล้ว แล้วคิดว่าเธอเองก็คงจะลืมไปแล้วเช่นกัน

สำหรับผม ผู้หญิงทุกคนที่น่าสงสาร ผมพร้อมจะให้ความช่วยเหลือเสมอ แต่ผมไม่ได้คิดอะไรนะ ไม่ได้คิดเลยจริงๆ

"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันมีเรียนเก้าโมง" ผมถามมินนี่ออกไปพร้อมกับวางช้อนลงในถ้วยข้าวต้มที่ตอนนี้พร่องไปเกือบครึ่งแล้ว

ถึงหน้าตาของมันจะดูแปลกๆ แต่รสชาติถือว่าอร่อยใช้ได้เลย ให้อารมณ์แบบเหมือนกินข้าวอยู่ที่ภาคเหนืออะไรทำนองนั้น

"ก็พี่เรย์...แปะตารางเรียนไว้ที่โต๊ะทำงานนี่คะ" เธอตอบผมออกมาพร้อมกับหลบสายตาเมื่อผมจ้องมองไปที่ดวงตาคู่สวยของเธอ

"เธอเห็นอะไรบ้าง? แล้วเข้าไปในห้องฉันทำไม?" ผมถามเธอ

"ก็...พี่เรย์ให้มินเข้าไปเลือกเสื้อผ้าใส่...มินก็เลย..." อ่า ใช่สิ ผมเป็นคนอนุญาตให้เธอเข้าไปเอง

"อืม ไม่ต้องพูดแล้ว รออยู่นี่แป๊บ เดี๋ยวมา" ผมบอกเธอก่อนที่จะคว้ากุญแจรถเพื่อลงไปเอาเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นที่ผมเสียสละเวลาอันมีค่าของตัวเองไปซื้อเอาไว้ให้มินนี่ตั้งแต่เมื่อวาน

ผมสงสารเธอน่ะ แล้วผมก็ไม่ค่อยสบายลูกกะตาสักเท่าไหร่ที่เห็นว่าเธอแต่งตัวโป๊ๆต่อหน้าต่อตา มันเห็นแล้ว...ขนลุกแปลกๆ

"อ่ะ!" ผมโยนถุงกระดาษประมาณ6ถุงไปวางไว้บนตักของมินนี่ ส่วนเจ้าของร่างตอนนี้ก็ได้แต่ทำหน้าตาเหรอหราแล้วอ้าปากพะงาบๆเพื่อจะพูดอะไรสักอย่างกับผม

"ไม่ต้องขอบคุณ ฉันซื้อมาฝาก" ผมว่าแล้วเดินเข้ามาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปเรียนให้ทันเวลา

ตอนนี้แปดโมงสิบห้าแล้ว ผมต้องรีบทำเวลานิดนึง เพราะช่วงหน้าคอนโดที่ผมอยู่รถจะพลุกพล่านพอสมควร วันนี้ผมมีเรียนวิชาในคณะ ซึ่งถ้าผมขาดวิชานี้แค่หนึ่งครั้ง ผมก็จะเรียนไม่รู้เรื่องไปตลอดทั้งเทอม

พูดง่ายๆเลยก็คือ ถ้าผมขาดวิชานี้แค่ครั้งเดียว ผมอาจจะต้องดร็อปมัน เพราะวิชานี้โคตรหิน หินที่สุดในคณะแล้วล่ะผมว่า

-หลายวันต่อมา-

"เออไอ้เรย์ วันนี้มึงจะไปที่ผับของพี่ชายไอ้ตอมป่ะวะ?" ไอ้บีทมันเดินกอดคอผมออกมาจากในห้องเรียน ก่อนที่จะถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะครึกครื้นเป็นพิเศษ อารมณ์ดีอะไรของมันนักหนา

"วันนี้กูว่าจะไม่ไปว่ะ ง่วงฉิบหาย" ผมยกมือขึ้นป้องปากหาวก่อนที่จะหันไปพูดกับไอ้บีท

"เหรอ น่าเสียดายว่ะ" ไอ้บีทมันพึมพำ

"เสียดายห่าอะไรของมึง" ผมถามมัน

"เอ้า! ก็วันนี้น้องคนสวยที่มึงเผลอไปจิ้มเขาน่ะ เขารับจ๊อบเป็นโคโยตี้เต้นบนเวทีด้วยนะมึง มึงไม่เห็นที่ไอ้ตอมกดแชร์ข่าวประชาสัมพันธ์ของผับมาไงวะ? คนแชร์เป็นพันเลยนะมึง กูว่าคืนนี้คนล้นผับแน่ๆ น้องมินนี่ทั้งสวยทั้งน่ารัก แถมยังขาว...มากๆอีกด้วย" ไอ้บีทมันบอกพร้อมกับทำหน้าเพ้อฝันถึงมินนี่อย่างไม่คิดที่จะเกรงใจผมที่เป็นคนจิ้มเธอมาก่อนเลยสักนิด

แต่อย่างว่า...ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรในตัวเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ได้กันไปแล้วก็เลิกแล้วต่อกัน ผมไม่ซีเรียสเรื่องแบบนี้

ถึงมินนี่จะมาเป็นแฟนของพื่อนผมในอนาคตผมก็ไม่โกรธเพื่อนหรอก เพราะผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลยสักนิดเดียว

เธอจะไปเป็นของใคร อะไรยังไง มันไม่เกี่ยวกับผมอยู่แล้ว

ตอนนี้ผมสนแค่ว่า...มินนี่เนี่ยนะจะรับจ๊อบเป็นโคโยตี้ ผมว่าไม่ใช่มั้ง ดูท่าทางเธอไม่น่าจะเต้นเป็นด้วยซ้ำ แถม...หุ่นของเธอก็ไม่ได้เซ็กซี่อะไรขนาดนั้น ผมว่าไม่น่าจะใช่เธอหรอก

ถ้าเธอเต้น ผมว่าน่าจะตลกมากกว่าเซ็กซี่นะ

​​ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในผับของลูกพี่ลูกน้องของไอ้ตอม ไม่ใช่ว่าผมจะมาที่นี่เพื่อมาดูมินนี่เต้นอะไรหรอกนะ ผมก็แค่...เบื่ออยู่ห้องน่ะ แถมไอ้บีทยังโทรไปรบเร้าผมให้ผมมาที่ผับเพื่อดูมินนี่เป็นเพื่อนมันอีก

"ทำหน้าเหมือนเบื่อโลก เป็นห่าอะไรของมึง?" ไอ้บีทมันถามพร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปากไปทีเดียวจนเกือบหมดแก้ว

"กูอยากกลับ" ผมบอกมัน พร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นจรดที่ริมฝีปากเพื่อที่จะดื่มบ้าง

"เห้ยๆไอ้เรย์ มึงดูโน่น น้องมินนี่แม่ง น่ารักฉิบหาย เห็นแล้วขึ้นเลยกู..." ผมที่กำลังจะกระดกเหล้าเข้าปากก็ต้องวางแก้วเหล้าไว้บนโต๊ะเหมือนเดิมเมื่อไอ้บีทมันสะกิดผมยิกๆให้ผมหันไปมองที่บนเวที

พอหันไปมองบนเวทีเท่านั้นแหละ หัวคิ้วผมก็กระตุกทันทีเมื่อเห็นว่ามินนี่ที่ใส่ชุดเกาะอกสีแดงสั้นแค่คืบกำลังวาดลวดลายเต้นยั่วยวนพวกนั่งเที่ยวอยู่บนนั้น

ถึงเธอจะดูเก้ๆกังๆ แต่มันก็ทำให้พวกที่อยู่ด้านล่างมองกันตาเป็นมัน แถมยัง...

พรึ่บ!

"อ้าว ไอ้เหี้ยเรย์ จะไปไหนของมึงวะ นั่งเป็นเพื่อนกูก่อน ของดีเลยนะมึง ไม่อยากดูไงวะ?" ไอ้บีทมันถามผม

"ทำไมกูจะต้องดูด้วยวะ? ก็ในเมื่อกูเห็นของยัยนั่นมาหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว!" ผมว่าแล้วเดินเลี่ยงออกมาเพื่อที่จะสูบบุหรี่ด้านนอก ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน อยู่ดีๆก็หงุดหงิด งุ่นง่าน เป็นห่าอะไรก็ไม่รู้ ผมเองก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่ผมนั่งอยู่ที่ด้านนอกของผับ แต่ผมคิดว่าน่าจะนานพอสมควรเพราะผมหมดบุหรี่ไปเกือบครึ่งซองแล้ว

"มึงเห็นน้องคนสวยบนเวทีป่ะวะ? แม่งโคตรขาว โคตรหมวย โคตรโดนใจกูเลย อยากลากไปนอนที่ห้องด้วยสัสๆอ่ะ"

"ของกูไอ้เวร กูเป็นคนพามึงมานะเว้ย ของเขาแม่งดีจริงๆ แต่ถ้าจะแพงเอาเรื่องเลยนะกูว่า เพราะกูเห็นคนเข้าไปขอซื้อน้องเขาเยอะเลย"

"เห็นบางคนบอกว่าเด็ดด้วยนะมึง ลีลานี่แม่ง โคตรสุดยอดดดด"

ผมนั่งฟังไอ้พวกผู้ชายท่าทางหื่นกามสองสามตัวยืนคุยกัน ซึ่งบุคคลที่สามที่อยู่ในบทสนทนาก็คงจะไม่ใช่ใครที่ไหน มันต้องเป็นมินนี่แน่นอนผมมั่นใจ

เมื่อกี้พวกมันพูดว่ามีผู้ชายมาขอซื้อเธองั้นเหรอ?

อ๋อ...เดี๋ยวนี้อัพเกรดตัวเองเป็นผู้ขายแล้วหรือไงกัน ไหนก่อนหน้านี้เธอบอกผมว่าเธอไม่ได้ขายตัวไง?

"กลับดึกขนาดนี้ แขกเยอะล่ะสิ" ผมถามเจ้าของร่างเล็กที่ตอนนี้ยังคงอยู่ในชุดเกาะอกสีแดงสด แต่ติดที่ตอนนี้มีเสื้อคลุมตัวใหญ่ปิดบังเอาไว้ก็เท่านั้น

ท่าทางของเธอดูอิดโรยมาก สงสัยจะรับงานเยอะล่ะสิท่า

"ก็เยอะนะคะ วันนี้มินเหนื่อยมากเลย" เธอพูดก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาที่ผมอนุญาตให้เธอนอนอยู่ที่นี่ไปก่อน

"รับแขกเยอะ ระวัง...จะบานหมด" ผมพูดพร้อมกับเลื่อนสายตาลงไปมองที่กึ่งกลางร่างของเธอ

"พี่เรย์...พูดเรื่องอะไรคะ มิน...ว้าย! พี่เรย์ จะทำอะไรคะ!" ผมเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับเธอ พร้อมกับดันร่างของเธอให้นอนราบลงไปที่โซฟาอย่างรวดเร็ว

"ทำเป็นไม่เคยไปได้ เท่าไหร่ล่ะค่าตัวเธอ?" ผมถามพร้อมกับจับข้อมือของมินนี่ที่ตั้งท่าจะผลักอกผมออกให้ขึ้นไปไขว้อยู่บนเหนือศีรษะเล็กของเธอ

"พี่เรย์พูดอะไรคะ มินไม่...ว้าย! พี่เรย์!!"

"ฉันถามว่าค่าตัวเธอเท่าไหร่ คืนนี้ฉันต้องการ ฉันจะซื้อ"

"พูดบ้าอะไรของพี่เรย์ มินไม่ได้ขายตัวนะ!!" เธอตวาดใส่ผม

"เหอะ" ผมแค่นเสียงหัวเราะออกไป เธอจะมาตีหน้าซื่อใส่ผมงั้นเหรอ ผมไม่เชื่อเธอหรอก

"มินไม่ได้...อ๊ะ! ยะ...อย่านะพี่เรย์..."

"คืนนี้ฉันเหมา คิดเท่าไหร่ว่ามา ฉันจ่ายไม่อั้น!"

"อื้ออออ!!!"