บทที่ 6

​"ไปอยู่กับฉันมั้ย?" ฉันหันกลับไปมองหน้าพี่เรย์ทันทีที่เขาพูดประโยคเมื่อครู่ออกมา

เมื่อกี้...เขาว่าไงนะ?

"พี่เรย์...พูดว่าไงนะคะ?" ฉันถามเขาพลางใช้ฝ่ามือปาดน้ำตาออกจากข้างแก้มไปด้วย

"ฉันหมายความว่า ไปอยู่กับฉันก่อนมั้ย ก็...จนกว่าเธอจะหาที่อยู่ใหม่ได้" พี่เรย์ว่าพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่สงสารพอสมควร

ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย เมื่อกี้...เขามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นจริงๆนะ เหมือนเป็นห่วง...รึเปล่า ไม่แน่ใจ

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวมินไปอยู่กับเพื่อนก่อนก็ได้" ฉันตอบเขาออกไปก่อนที่จะหยิบมือถือในกระเป๋าผ้าออกมาเพื่อกดโทรหาเพื่อนๆ

"ดึกป่านนี้แล้วใครจะมารับสายเธอ หัดดูเวลาซะมั่ง" พี่เรย์พูดก่อนที่จะชูมือถือของตัวเองที่บ่งบอกเวลาตีสองห้าสิบห้า

จริงสิ...ดึกป่านนี้แล้วเพื่อนฉันคงหลับกันหมด ถ้าฉันโทรไป มันจะไปรบกวนเวลาพักผ่อนของพวกเธอรึเปล่านะ

"ไม่ต้องโทรแล้ว ไปนอนกับฉันก่อน(?)แล้วจะเอายังไงค่อยว่ากันอีกที" พี่เรย์คว้าข้อมือฉันไปจับเอาไว้ ก่อนที่จะออกแรงกระตุกอย่างแรงจนร่างของฉันเซถลาไปซบกับอกแกร่งของเขา

"แต่...."

"ตามนี้แหละ หรือว่า...เธออยากนอนข้างถนน?" เขาถาม

"มิน..."

"มัวแต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่น ถ้าไม่อยากนอนข้างถนนก็ไปขึ้นรถ" พี่เรย์พูดก่อนที่จะลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูงแล้วเดินไปที่รถโดยปล่อยให้ฉันได้แต่มองเขาอย่างงงๆ

นี่มันเป็นการบังคับกันรึเปล่านะ...

แต่ถ้าไม่ไปกับเขา ก็เท่ากับว่าคืนนี้ฉันเลือกที่จะนอนข้างถนน เสี่ยงต่อการโดนยุงกัด แถมแถวนี้ยังเป็นที่ซ่องสุมของพวกนักศึกษาอีกต่างหาก ซึ่งมันไม่ปลอดภัยเลยสักนิดสำหรับคนที่เอาตัวไม่ค่อยรอดแบบฉัน

ถึงจะยังหวาดกลัวพี่เรย์อยู่บ้างกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคนในคืนนั้น แต่ฉันไม่มีทางเลือกนี่นา ยังไง...ก็ต้องไปอาศัยนอนที่ห้องเขาไปก่อน สักคืนก็ยังดี...

"เธอไปนอนในห้องก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันนอนที่โซฟาเอง" ทันทีที่มาถึงห้อง พี่เรย์ก็ออกคำสั่งกับฉันทันที

ใครมันจะกล้าไปนอนในห้องที่มีประวัติที่ไม่ค่อยจะดีระหว่างฉันกับเขาล่ะ แล้วอีกอย่างนี่มันคอนโดของเขา จะให้ฉันไปนอนในห้องเขาอย่างสบายใจมันคงดูไม่ดีสักเท่าไหร่

"มินนอนที่โซฟาดีกว่าค่ะ ยังไงรบกวนด้วยนะคะ" ฉันบอกเขาก่อนที่จะเดินมานั่งที่โซฟาบุหนังสีดำตัวยาวหน้าทีวี รสนิยมการแต่งห้องของพี่เรย์ถือว่ามีความเป็นผู้ชายพอสมควร

ไม่ว่าจะวอลเปเปอร์ หรือแม้กระทั่งของตกแต่งห้องก็เป็นโทนสีเข้มทั้งหมด บ่งบอกให้รู้เลยว่าเจ้าของห้องเป็นคนยังไง

"ตามใจเธอ ถ้านอนไม่สบายอย่ามาบ่นก็แล้วกัน" เจ้าของห้องพูดแค่นั้น ก่อนที่เขาจะเดินหายเข้าไปในห้องพักใหญ่ แล้วกลับออกมาพร้อมกับผ้าห่มนวมผืนใหญ่และหมอนหนึ่งใบ

"รับไปสิ" เขายื่นมันมาให้ฉันที่กำลังนั่งงงๆอยู่ว่าหลังจากนี้จะเอาไงต่อไปดี

"ขอบคุณค่ะ"

"ไม่เป็นไร อ่ะนี่เสื้อผ้า หาได้เล็กสุดเท่านี้แหละ ไปอาบน้ำก่อนไปจะได้สบายตัว" หลังจากที่ยื่นผ้าห่มกับหมอนให้ฉันแล้ว เขาก็ยื่นเสื้อกีฬาพร้อมกับกางเกงยางยืดให้ฉันหนึ่งตัว

"ไม่เป็นไรค่ะ มินนอนชุดนี้ได้ ขอบคุณมากนะคะ"

"บอกให้ไปอาบก็ไปสิ นอนทั้งชุดแบบนั้นมันจะไปสบายตัวได้ยังไง" พี่เรย์พูดพร้อมปรายตามองชุดทำงานของฉันอีกหนึ่งที ดูสายตาเขาสิ มองมาแบบนั้นหมายความว่ายังไงกัน

"พี่เรย์! คนหื่น! อย่ามามองแบบนี้นะ!" ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าอกอย่างรวดเร็วแล้วตวาดพี่เรย์ออกไป คนบ้านี่ แอบมองหน้าอกของฉันได้ยังไง บ้าจริง!

"ก็เธอตั้งใจโชว์เองนี่ ฉันมองน้อยกว่าไอ้พวกผู้ชายในผับอีก"

"แต่มันเป็นงานของมิน มิน..จำเป็น" ฉันพูดออกไปเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาลงเพราะสายตาที่ดุดันของพี่เรย์กำลังมองมาทางฉันอย่างคาดโทษอยู่

ไม่รู้ว่าทำไมฉันจะต้องกลัวเขาด้วย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เขาก็แค่รุ่นพี่ ไม่ใช่พ่อสักหน่อย...

"จำเป็นต้องเปลืองตัวขนาดนี้เลย? ทีหลังอยากได้เงินเยอะๆบอกฉันนะ ฉันมีงานให้เธอทำ" เขาพูดอย่างหงุดหงิดก่อนที่จะเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป จากนั้นก็ปิดประตูลงเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนฉันสะดุ้งเฮือก

"อะไรของเขา อยู่ๆก็มาหงุดหงิดใส่..." ฉันพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเดินเข้ามาอาบน้ำที่ห้องน้ำที่อยู่ติดกับห้องครัว

ห้องพี่เรย์ไม่ใหญ่มากแต่หรูมากพอสมควร มันมีห้องนอนแค่ห้องเดียว ห้องนั่งเล่นอยู่ตรงกลาง ส่วนห้องครัวกับห้องน้ำก็อยู่ติดกัน ทำให้ฉันไม่ต้องมาคอยหาว่าห้องไหนห้องอะไร

ถ้าคอนโดเขามีห้องนอนหลายห้องเหมือนเพื่อนบางคนในคลาสฉัน ฉันคงต้องเปิดดูทุกห้องเลยมั้ง ดูท่าทางแล้วพี่เรย์จะชอบความเป็นส่วนตัวอยู่มากเลยทีเดียว

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันก็จัดการซักชุดทำงานแล้วเอาไปตากไว้ที่ริมระเบียง พรุ่งนี้ตื่นมาก็คงต้องใส่ชุดนี้ไปก่อน

ก็ฉันเหลือมันอยู่แค่ชุดเดียวนี่นา…

ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อชุดเพิ่มก็แล้วกัน ซื้อชุดใส่นอนสักชุด ส่วนชุดทำงานกับชุดนักศึกษาก็คงต้องซื้อเพิ่มสักสองชุด แต่ไม่รู้ว่าเงินที่ฉันมีจะเพียงพอสำหรับชุดห้าชุดที่จะซื้อรึเปล่า

ฉันคงไม่กล้าโทรไปบอกเเม่เรื่องหอพักหรอก ไม่อยากให้ท่านเป็นห่วง ฉันโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ฉันไม่อยากให้แม่ต้องมาห่วงหน้าพะวงหลังกับฉันอีก

แค่กับน้อง ท่านก็คงเหนื่อยมากพอแล้ว

RAY

​เชื่อมั้ยว่าผมนอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน จะว่าเป็นห่วงมินนี่หรือก็ไม่ใช่ จะว่าสงสารก็ไม่เชิง ผมไม่รู้ว่าตัวเองแม่งเป็นอะไร อยู่ดีๆก็เอ่ยปากชวนเธอมาอยู่ด้วยกันซะงั้น

ยิ่งเห็นตอนที่เธอร้องไห้เเทบจะขาดใจผมก็ยิ่งรู้สึก...แปลกๆ ไม่รู้ดิ สงสัยผมไม่ชอบน้ำตาของผู้หญิงมั้ง

น้ำตาของพวกผู้หญิงผมว่ามันงี่เง่านะ แต่กับมินนี่...ไม่รู้วะ!

ช่างแม่งเหอะ!

ผมบอกแล้วว่าผมนอนไม่หลับ มันเลยทำให้ผมต้องเดินออกมาหาน้ำกินในเวลาที่เกือบจะตีห้าแบบนี้

"ฮึก..." ผมกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดไฟ แต่กลับต้องชะงักเพราะเสียงสะอื้นของร่างเล็กที่นอนคุดคู้อยู่บนโซฟา

ยังไม่เลิกร้องไห้อีก? นี่มันผ่านมาจะสองชั่วโมงแล้วนะ

"ฮึก..." สุดท้าย...ผมก็ต้องตัดสินใจเดินกลับเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบเมื่อได้ยินเสียงของมินนี่สะอึกสะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆ

ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมจะต้องเกรงใจเธอด้วย ทั้งๆที่ห้องนี้มันเป็นห้องของผมแท้ๆ

[ วันต่อมา ]

ผมตื่นมาก็ไม่เจอร่างเล็กที่นอนอยู่บนโซฟาเมื่อคืนแล้ว สงสัยจะออกไปหาเพื่อนเธอแล้วมั้ง

"เหรอ งั้นไม่เป็นไรรีน มินไม่รบกวนรีนดีกว่า มินเกรงใจน่ะ ไม่ต้องห่วงๆ"

"อื้ม ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงหรอก" เสียงมินนี่นี่หว่า...อยู่นอกระเบียงเองเหรอวะ?

"ว้าย!" มินนี่เดินกลับเข้ามาในห้องในสภาพที่คอตก แต่ทันทีที่เธอเจอหน้าผมเธอก็ร้องเสียงหลงซะงั้น

"ฉันไม่ใช่ผี" ผมขยี้หัวพลางมองชุดของเธอไปด้วย ใส่อีกละชุดนี้น่ะ แม่งโคตรโป๊เลย อย่าให้เผลอนะผมจะเอาไปเผาทิ้งแม่ง รำคาญลูกกะตา เดี๋ยวโชว์บนบ้างล่ะ โชว์ล่างบ้างล่ะ น่าหงุดหงิด

"ตื่นแล้วเหรอคะ" เธอถามผมด้วยน้ำเสียงเศร้าแปลกๆ

"อือ" ผมตอบเธอก่อนที่จะเดินมาเปิดตู้เย็นเพื่อหาอะไรรองท้อง กี่โมงแล้ววะเนี่ย โคตรหิวเลย

"พี่เรย์คะ?" ร่างเล็กในชุดที่ผมเห็นแล้วหงุดหงิด(?)เดินตามผมมาติดๆ

"ว่าไง? อ่ะ!" ผมปิดตู้เย็นพร้อมกับบีบนมใส่ขนมปัง จากนั้นก็ยืนมองมินนี่ที่ตอนนี้เหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมา

"คือ...มินอยากได้หอพักราคาถูกๆสักห้อง...พี่เรย์พอจะหาให้มินได้มั้ย...คะ" เสียงของเธอขาดหายไปเมื่อผมยัดขนมปังแผ่นใส่ปากเธอ

"ทำไม? เพื่อนเธอไม่ให้ไปอยู่ด้วย?" ผมถามเธอ เมื่อกี้เธอน่าจะคุยกับน้องสาวของไอ้ตอม รายนั้นน่ะอยู่ที่บ้าน แถมบ้านของเธอยังเป็นครอบครัวใหญ่ คงไม่สะดวกแน่ถ้ามินนี่จะเข้าไปอยู่ด้วย

"ไม่ใช่ว่าไม่ให้ไปอยู่ด้วยค่ะ แต่ว่า...มินเกรงใจเพื่อน" เธอตอบผมพลางกลืนขนมปังลงคอไป

"อือ ฉันจะหาให้ก็แล้วกัน แต่ไม่ใช่วันนี้นะ พอดีฉันมีแข่งรถ" ผมบอกเธอออกไป

"แต่มิน..."

"แต่อะไร?" ผมถามเธอ

"มินเกรงใจพี่เรย์น่ะค่ะ มิน..."

"อยู่ห้องฉันไปก่อนก็แล้วกัน ไว้ว่างจะพาไปหาห้องพักถูกๆอยู่" ผมว่าก่อนที่จะเดินเข้ามาอาบน้ำในห้องนอนเพราะรู้สึกว่าไม่เป็นตัวของตัวเองเวลาที่อยู่ต่อหน้าเธอ

เป็นห่าอะไรอีกวะ? หรือเพราะเธอแต่งตัววาบหวิวแบบนั้น ผมก็เลย...รู้สึกแปลกๆขึ้นมา

"พี่เรย์คะ คือมิน..." พอผมออกมาจากห้อง มินนี่ก็รีบปรี่เข้ามาหาผมทันที

"อะไรอีก ก็บอกให้อยู่ที่นี่ไป...ก่อน" ผมลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเลื่อนสายตาลงไปแล้วเจอเข้ากับหน้าอกหน้าใจของมินนี่ที่มันเด่นเป็นสง่าอยู่ในระยะใกล้

"มินจะบอกพี่เรย์ว่า ได้หอแล้วค่ะ ไม่รบกวนพี่เรย์แล้ว" เธอว่าก่อนที่จะส่งยิ้มบางๆมาให้ผม

อะไรของเธอวะ เมื่อกี้ยังให้ผมช่วยหาให้อยู่เลยไม่ใช่เหรอหอพักน่ะ

"ได้หอแล้ว? ที่ไหน?" ผมถามเธอ

"แถวๆหลังมอแหละค่ะ ราคาแพงกว่าที่เก่านิดหน่อย ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร" มินนี่ตอบผมออกมา หอพักราคาถูกหลังมอ ถ้าจะให้เดาแล้ว คงไม่พ้นหอสีรุ้งห้าชั้นสินะ แต่หอนั้นมันหอรวมนี่หว่า

"ไม่ได้ เธอไปอยู่ที่นั่นไม่ได้หรอก" ผมบอกมินนี่ออกไป

"ทำไมล่ะคะ ห้องมันก็ยังว่างอยู่เลย แถมราคายังถูกอีกด้วย" มินนี่ถามผม

"มันไม่ปลอดภัย เธออยู่ที่นี่แหละปลอดภัยที่สุดแล้ว เชื่อฉัน" ใครจะให้ผู้หญิงตัวเล็กๆแบบเธอไปอยู่หอที่อันตรายแบบนั้นวะ พวกวัยรุ่นเกเรเยอะจะตาย

นี่ถ้าผมปล่อยเธอไป ก็เท่ากับว่าผมปล่อยเหยื่ออันโอชะไปให้พวกเสือสิงห์มันรุมกินล่ะสิ ผมยังพอมีความเป็นคนอยู่ คงไม่ปล่อยให้เธอไปเจอกับพวกผู้ชายน่ากลัวพวกนั้นหรอก

หอนั้นน่ะขึ้นชื่อเรื่องผู้ชายโฉดจะตาย ไม่ใช่แค่นักศึกษาเท่านั้นนะที่จะอาศัยอยู่ที่นั่น หอนั้นน่ะมีทั้งพวกพนักงานโรงงาน พนักงานออฟฟิศอาศัยอยู่ด้วย แล้วถ้ามินนี่ไปอยู่ ผมคิดว่าเธอคงโดนล่อลวงไปข่มขืนเข้าสักวัน มีแต่พวกกลัดมันทั้งนั้น

ผมไม่ได้เป็นห่วงเธอนะ ผมแค่เห็นใจมนุษย์ร่วมโลกที่มีชีวิตน่าสงสารแบบเธอต่างหาก

ถ้าผมปล่อยเธอไปอยู่หอนั้น ผมคงรู้สึกผิดอ่ะ

"แต่ว่า..."

"บอกให้อยู่ที่นี่ก็อยู่ไปก่อน อย่าดื้อให้มันมากนัก ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวก็จับปล้ำซะเลย"

"..."