MasukANDREA DELA VEGA POINT OF VIEW
Small world! Akalain mo na si Damien pala ang Doktor ng Inay? Hindi ako makapaniwala! Akala ko isang aksidente lang ang nangyari sa amin. Nagkapera ako at nasolusyunan ang problema namin dito sa Ospital pero para ipatawag niya ako dito sa loob ng kaniyang mismong opisina. He pulled me inside his office and held me tightly in his arms. I just stood there, stunned by his handsomeness. Even now, I haven't fully processed what he wants to happen again. His face was so close to mine, and I couldn’t resist the power of his charisma. Hindi na ako nakapalag nang siilin niya ako ng halik sa leeg. Sobrang nakakakiliti. Masyado siyang mabilis. "f*ck you, Andrea! I want you fuck you again and again.Malayang malaya na akong gawin ang gusto ko without any guilt. Malungkot ako pero sumasaya ako pagdating sa 'yo. Sige, tuwad!" Coming from a Professional Doctor na kaka-dovorce lang sa kaniyang asawa. Hindi ako nag-tatake advantage sa sitwasyon niya. Alam kong sobrang lungkot lang niya at gusto niya lang ng kalinga na hindi na niya makukuha sa asawa niya. Hindi ko lang talaga siya kayang tanggihan. Sino ba ang tatanggi sa isang tulad niya? Hindi lang siya masarap, marami pa siyang pera! Habang hinahalikan niya ako ay kung ano-ano na ang mga bagay na pumapasok sa isipan ko. Hinahayaan ko lang siyang gawin ang gusto niyang gawin sa akin dahil kung tutuusin ay ako naman ang nag-bebenefit talaga dito. Lumigaya na, nagkapera pa. He whispered softly, “Andrea, tell me, sa tingin mo ano pang kulang sa akin? hindi ba ako magaling sa kama? Ano kayang mali sa akin at bakit ako iniwan ng asawa ko?" sinasabi niya ito habang nilalamas ang kabundukan ko at habang kinakalas ko ang butones ng kaniyang Polo. Honestly, wala akong naramdaman nang banggitin niya ang asawa niya habang ginagawa namin ang mga bagay na ito. Asawa siya at alam kong masakit ang pinagdadaanan niya kaya naiintindihan ko siya. Lalo pa at hindi niya alam kung ano ang dahilan nang pag-iwan sa kaniya ng asawa niya. I swallowed hard and replied, “I… I don’t know what to say. You’re overwhelming me.” Wala naman talaga akong ma-say. Siguro makakasagot ako sa kaniya nang maayos kung hindi niya ako sinus*so. "Para sa akin, hindi ka kulang. Sobra ka pa nga! Guwapo na at masarap pa. Huwag mo na lang isipin ang asawa mo. mag-focus ka lang sa akin." mas idiniin ko pa ang ulo niya sa hinaharap ko. "Ah, shit!" napatingala na lang ako habang nakapikit. kagat kagat ko ang aking pang ibabang labi. Halos himurin niya ang dalawang melon ko. Sobrang satisfying. Ngayon, hindi ko na poproblemahin ang bill ng Inay dahil sa doktor na ito. Nakaupo ako sa ibabaw ng lamesa habang sinasamba niya ang pagkababae ko. May ilang mga pulang marka siyang iniwan sa dibdib ko tanda ng sobra niyang gigil. He smiled gently, “tumuwad ka na!" Binuhat niya ako para ibaba at pinihit ako para tumalikod sa kaniya. "ummppp...." reaksyon ko nang bigla niyang ipasok. Napangiwi ako sa lalim nang ginawa niyang pagbaon. "Awww!" at pinakadiin-diin pa. Napapikit tuloy ako ng mariin habang nakalapat ang mga palad sa ibabaw ng lamesa. Siya naman ay hawak ako sa magkabilang balakang ko at eksperto akong binabayo patalikod. "Shit!" Sobrang shit talaga sa sarap. Hindi niya lang nakikita ang reaksyon ko pero sobra talaga akong nasisiyahan. Bawat paglabas pasok niya sa loob ko ay para akong naghahangad pa ng mas malalim na baon pa. Nakadagdag pa sa init na nararamdaman ko ang sexy niyang pag-ungol. "Ang sarap mo! Ang sarap-sarap mo. buti na lang dumating ka sa buhay ko kung hindi malamang sa iba-ibang babae ko hahanapin ang kaligayahan na ganito. Ngayon na nakilala na kita, Ayoko na sa iba. Ikaw na lang. Okay lang ba sa 'yo na gagawin kitang panakip butas?" I know what he mean. Its a indecent Proposal but i don't take it seriosly. Hindi ako ma-ooffend. Totoo namam, eh. Nagiging honest lang siya. Itong ginagawa namin, panakip butas lang ako. Pampalipas oras. Pamparaos lang ng libog niya. Hindi ako masasaktan dahil wala namang feelings na involve. Sabihin na lang natin na pareho naming kailangan ang isa't isa. "Oo naman. if the price is right. Alam mo naman kung bakit ako pumapayag sa ganito. Dahil sa Pera. You can have all this basta ikaw na ang bahala sa gamutan ng Inay. Basta huwag mo lang ako i-oover used dahil baka ma-obsessed ka sa akin." pagbibiro ko pa. Kung hindi lang sa pagmamahal ko sa inay ko ay hindi ako hahantong sa ganito. Kung tinanggap lang din ako ng itay ko, hindi ko na sana kailangan gawin ang mga bagay na ito. Kung sabay, na-eenjoy ko na naman. "Ako na ang bahala sa hospital bill niyo. Basta darating ka anytime na kailanganin kita. Ang seerte mo, Andrea. Hindi ako ganito. Kaya kong kumuha nh kahit sinong babae kung gugustuhin ko lang nang Libre. Pero dahil Virgin ka at nahahanap ko sa 'yo ang kaligayahan na gusto ko, babayaran kita sa presyong kailangan mo. "1 million a month kapalit ng gabi-gabi kitang kasama. Paligayahin mo ako hanggang sa makalimutan ko ang asawa ko." nag-uusap kami ng seryoso seryosohan habang binabayo niya ako patalikod. Binabayo nang mabilis hanggang sa bigla niyang hinugot at hinila ako paharap sa kaniya at pinaluhod. "Open your mouth!" ma-awtoridad niyang utos na sinunod ko naman. Nagulat ako nang iput*k niya sa bunganga ko ang mainit niyang katas. "Ohhhh.... That's my girl. Very good, Andrea! Now, swallow it!" Halos masuka ako nang sundin ko ang utos niya pero nilunok ko pa rin. First time kong lumunok ng ganito at hindi siya masarap. Para akong uminom ng zonrox. Pero nang makita ko ang reaksyon niya, sobrang fullfiling. "That's how I wanted. Ganiyan ka. Ganiyan nga, Andrea! You may now go. Bukas ulit!" at humirit pa siya ng halik sa leeg ko habang nagbibihis ako. He puts some mark again at wala akong naging angal.Dahil sa masakit at trahedyang pangyayaring iyon, sa kabila ng lahat ng luha, hapdi, at pagdadalamhati na dinanas ni David, sa kakaibang paraan ay nagkaroon din ito ng magandang epekto sa kanyang pananaw at buhay. Hindi naman nabura ang bigat ng pagkawala—alam niyang hinding-hindi ito magiging madali, at dadalhin niya ang sakit nito sa kanyang puso habangbuhay—ngunit habang lumilipas ang mga araw, unti-unting may naunawaang tumimo sa kanyang isipan na kahit papaano ay nagpagaan sa kanyang dibdib. Masakit man hanggang ngayon ang pagkawala ng ama niyang si Mijo Esteban, napagtanto niya na sa isang banda, sa kabila ng lahat ng nangyari, sa wakas ay nakalaya na rin ito. Alam ni David ang buong kasaysayan ng ama—alam niya ang mga bagay na ginawa nito, ang mga desisyong pinili, ang mga kasalanang dala nito sa likod, at ang bigat na pasan-pasan nito sa loob ng mahabang panahon. Mula pa noong bata pa siya, nakikita na niya kung paano tila nakagapos ang ama sa mga bagay na nangyari na at hin
Halos buong gabi silang magkahawak ang kamay, nakahiga sa kama at tila oras ay tumigil para sa kanilang dalawa. After all the time they lost, all the days and nights they spent apart worrying if they’d ever be together again, ayaw na nilang sayangin kahit isang segundong lumipas. Every touch, every kiss, every whisper felt like making up for everything that was taken away from them. Sa sandaling ito, they felt safe, they felt loved, and for a moment, they actually believed nothing could ever hurt them or tear them apart again. "Baby, thank you for accepting me. Pangako, ngayong nandito ka na, ngayong okay na tayo, unti-unti kong ibabalik ang dating David. Ang David na minahal mo," "Baby, sabi ko sa 'yo, kahit ano ka pa ngayon, tanggap kita. Ang ayoko lang ay yung nambababae ka," "Baby, hindi na. Hindi na kailangan dahil nandito ka na." "Dapat lang! Nandito na talaga ako at wala nang makakapaghiwalay sa atin. Magsasama na tayo habang buhay!" "At sisiguraduhin kong magiging
DAVID POV Parang gumuho ang buong mundo ko sa dinami-dami ng narinig ko. Bawat salitang lumalabas sa bibig ni Bianca ay parang matatalim na patalim na unti-unting tumatagos at dumudurog sa buong pagkatao ko. Ang akala kong katotohanan, ang akala kong dahilan ng lahat ng pagdurusa ko... isa lang palang maling akala. Lahat ng galit, poot, at sakit na binuo ko sa loob ay wala pa lang saysay... lahat 'yun ay nakatayo lang sa isang kasinungalingan at hindi pagkakaunawaan. Nanghina ang tuhod ko. Parang nawalan ako ng lakas, nawalan ako ng sandigan, at parang wala akong karapatang tumayo nang tuwid sa harap niya. Dahan-dahan, unti-unti akong napaluhod sa malamig at sementadong sahig. Napakapit ako sa sarili kong dibdib dahil sa tindi ng hapdi at bigat na nararamdaman ko. "Hindi ko alam... wala akong alam..." Paulit-ulit 'yang umuugong sa isipan ko. Ni minsan ay hindi ko inakalang ganun pala ang totoong kwento. Ni minsan ay hindi ko naisip na siya rin pala ay dumaan sa matinding paghihirap,
BIANCA POV Biglang tumawa nang malakas si David. Tinawanan niya lang ang mga sinabi ko like he doesn’t care at me at all.It was raw and bitter, full of all the anger and hurt he’d been sitting on forever. He locked eyes right on me, like he could see clear through to my soul, and shook his head slow – like he was judging every single thing about me. “And so? Ano naman ngayon kung nadismaya ka sa bagong David na nasa harap mo ngayon?” matigas at puno ng sarkastikong tanong niya sa akin. “Matagal na akong nagbago, Bianca! Matagal na! Huwag kang umastang gulat na gulat ka ngayon. Nagbago ako... I changed because of you! Lahat ng ito... lahat ng nakikita mo sa akin ngayon, ang mga tattoo, ang ugali ko, at kung sino ako ngayon... kasalanan mo ’yan. Ikaw ang dahilan kung bakit ako naging ganito.” Nanlaki ang mga mata ko sa gulat at hindi kapani-paniwala sa sinabi niya. “What? Dahil sa akin? Anong kinalaman ko rito?” sigaw ko pabalik habang nanginginig pa rin ang buong katawan ko, pero
BIANCA POV Biglang bumukas nang malakas at padabog ang pinto. Sa pagtingin-tingin ko, may pumasok na isang lalaki—matangkad, malaki ang pangangatawan, at tila nagmumula sa dilim dahil sa suot niyang kulay itim na damit mula ulo hanggang paa. Nakatalikod siya sa akin habang seryosong nagbibigay ng utos sa mga kasama niyang nagbantay, kaya hindi ko agad masilip ang mukha niya. Pero sa bawat galaw niya, sa bawat pagtaas at pagbaba ng braso niya, kitang-kita ko ang buong katawan at likod niyang punong-puno ng mga tattoo. Halos wala nang matirang puwang sa balat niya dahil sa iba't ibang disenyo, mga guhit, at mga salitang nakaukit doon—mga bagay na sadyang nakakatakot tignan at nagpapakita ng kung anong uri ng tao siya. Dahil sa nakikita ko, napaatras ako at napaluhod pabalik sa sahig habang mahigpit na mahigpit na niyayakap ko ang sarili ko. I was trembling in pure fear. Nanginginig ang bawat kalamnan ko, maging ang mga kamay at tuhod ko ay hindi ko na makontrol sa tindi ng kaba at t
BIANCA POV Nakahiga na lang ako nang maluwag at payapa sa upuan ko nang tuluyan na kaming umangat at lumipad. For the first time in months, I felt truly free. Dito, sa taas ng mga ulap at malayo sa lupa, naramdaman kong ganap na nagtagumpay ako mula sa aking matagal na pinagplanuhang pagtakas. Alam kong malabo na—halos imposible na—na masundan ako ni Guilbert o ng sino pa man mula sa bahay. Masyado nang malayo ang narating ko, at wala na silang anumang ideya kung saan ako patungo. Nawala na ang bigat sa dibdib ko, nawala na ang takot na baka biglang may humabol o pumigil sa akin. I was finally away from the cage they built for me. Dito na rin ako nakapagpahinga nang lubusan, kapwa ang katawan at ang isipan ko. Ilang buwan kong kinimkim ang plano, ilang gabi akong walang tulog kakaisip kung paano ito gagawin, at ilang beses kong nilunok ang pandidiri sa sarili ko at pait ng damdamin para lang makarating sa puntong ito. Sa bawat paglipas ng minuto habang lumilipad kami, unti-unti







