LOGINShare
บทที่ 16 ย้ายคอนโดหนี
Last Updated:
2026-01-15 23:34:19
“งั้นก็แล้วแต่มึง ถ้ายังเห็นกูเป็นพี่ชาย มึงก็แค่อยู่ เพราะตอนนี้กูกำลังยื้อมึงในฐานะน้องสาว แต่ถ้าไม่แล้วมึงก็ไปเลย แล้วอย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีก”
ใครจะรู้ว่าไม้ตายที่ถูกงัดออกมาใช้ของโจครั้งนี้จะได้ผล เมื่อร่างเล็กเอาแต่ยืนนิ่งเม้มปากแน่น ประหนึ่งกำลังคิดหนัก พลางพ่นลมหายใจออกมาแทนคำตอบ ที่ทำให้โจเห็นแล้วคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจออกมา
“เรื่องไอ้เซนต์มึงไม่ต้องกังวลหรอก ร้านกูพังกูก็แค่ซ่อม แต่ถ้ามันกล้าถึงขนาดนั้น ก็ลองดูกันสักตั้ง”
หญิงสาวมองหน้าเขาตาไม่กะพริบ คราวนี้ใช้ดวงตาซาบซึ้งที่เต็มไปด้วยน้ำหล่อเลี้ยงเคลือบจนกลายเป็นกระจกใส ขอบตาร้อนผ่าวเป็นสีแดงก่ำ ไม่นานก็ถูกปล่อยลงมาเป็นสาย เมื่อกลั้นเอาไว้ไม่ไหว
“ขอบคุณนะพี่”
“ห่าเอ๊ย.. ร้องไห้ไม่สมกับเป็นมึงเลยนะหนึ่ง”
“พี่นั่นแหละ พูดให้หนึ่งร้อง คนนะโว้ยไม่ใช่พระอิฐพระปูน ถึงจะได้แข็งแกร่งตลอดเวลา”
คนฟังหัวเราะร่วน พลางยื่นมือมาวางไว้บนบ่าเล็กและออกแรงบีบเบาๆ
“อย่าไปเครียด มันก็คนเหมือนกับเรา จะเหนือกว่าคนอื่นได้ไง”
“ฮึก..”
“ที่พูดน่ะเข้าใจไหม”
“อือ เข้าใจ”
“ถ้างั้นก็กลับไปได้แล้ว ไสหัวออกไปจากร้านกู อีกสิบห้าวันค่อยมาเจอกัน”
ช่วงค่ำที่ห้องของเธอ หลังจากกลับมาจากร้านสักตามที่โจปรารถนาจะให้เป็น ร่างเล็กก็เอาแต่นั่งเป็นผักอยู่ข้างเตียง เธอเลือกที่จะนั่งบนพื้นเพราะมันเย็นดี
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนเรียกสติเธอกลับคืนมา และพบว่าความเหนื่อยหน่ายทำให้เธอขี้เกียจแม้กระทั่งเดินไปเปิดไฟในห้อง พอโทรศัพท์ถูกสะกิดให้จอเปิดแสงสว่างเข้าหน่อย ความสว่างโล่ก็แยงตาซะจนต้องหลับตาปี๋
แชทตู๋
ตู๋ : ย้ายคอนโดไม่เห็นบอกกันเลย ไหนจะเรื่องลาออกจากงานอีก นี่พี่กะจะไม่เห็นหัวผมเลยใช่ไหม
หลังจากนั้นต่อให้รู้สึกไร้เรี่ยวแรงแค่ไหน จำเป็นแล้วที่เธอจะต้องลุก เพื่อไปเปิดไฟ หาน้ำกินและต่อสายหาเจ้าของข้อความนั้น ที่ส่งมางอแงไม่เข้าท่า
(พี่นี่ใจดำกว่าที่คิดอีกนะ)
“กล้าด่ากูเลยเหรอตู๋”
(ผมจะโกรธพี่เลยด้วยซ้ำ ขืนเป็นแบบนั้นจริง นี่ใจคอจะไม่บอกกันเลยใช่ปะ ถ้าพี่โจไม่พูด พี่คิดจะปิดบังผมไปถึงเมื่อไหร่ หรือจริงๆแล้วอยากจะตัดขาดกันไปเลย)
“พี่โจนี่แม่ง..” ร่างเล็กแค่นหัวเราะ “จะมีสักครั้งไหมที่เก็บความลับให้กูได้”
(ผมตื๊อเขาเองแหละ รายนั้นก็แข็งแกร่งใช้ได้เหมือนกันกว่าจะบอก เล่นเอาผมนี่หมดแรง บอกมาเลยพี่อยู่ไหน ผมจะไปหา)
เสียงถอนหายใจเกิดขึ้นอีกครั้งหลังได้ยินคำนั้น ก่อนตู้เย็นที่ถูกเปิดออกจะค้างเอาไว้ เพราะเธอมัวแต่คิดเรื่องที่ปลายสายถาม จนลืมแล้วว่าเปิดฝาตู้เย็นออกมาเพื่อจะหยิบอะไร
“สักพักก่อนได้ไหมตู๋ ถ้าอยากเจอจริงกูจะออกไปหาเอง ตอนนี้ขอกูเก็บตัวสักพักเถอะ มึงก็รู้มันอาจจะตามมึงมา”
(มันจะเอาจริงขึ้นมาแล้วหรือไง)
คำถามนั้นย้อนให้เธอกลับไปนึกถึงคนที่เข้ามาช่วยเหลือเธออย่างไม่เกรงกลัว และนั่นเป็นชนวนเหตุให้เซนต์เข้าใจผิดและกลับมาแก้แค้นก็เป็นได้ หลังจากนี้เดาว่ามันคงจะไม่ปล่อยเธอ และคงกระทืบเธอจนจมตีนอย่างหลายครั้งที่เคยทำ จนเกิดฟางเส้นสุดท้ายให้เธอต้องเลิกรา และหนีหัวซุกหัวซนอย่างเช่นทุกวันนี้ ที่กินระยะเวลาไปสามเดือนแล้ว
“เออ”
ปลายสายได้ยินเช่นนั้นถึงกับเงียบ
(ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่พี่นะ ผมจะเคารพการตัดสินใจของพี่ มีอะไรให้ช่วยก็โทรมาได้ตลอด อย่ามองข้ามกันอีกล่ะ)
จากนั้นประโยคนุ่มนวลนี้ของเขาทำให้คนฟังอย่างเธอ ที่รู้สึกโดดเดี่ยวมาก่อนหน้านี้ถึงกับคลี่ยิ้ม ยิ้มน้อยๆพลางถอนหายใจแผ่วเบา
“อืม ขอบใจนะตู๋ มึงนี่แม่ง..แสนดีกับกูสุดๆ คิดอะไรกับกูไหมเนี่ย”
(เอาจริง พี่ก็รู้ผมคิดอะไร ไม่น่าถามเลยว่ะ)
ไม่นานก็ต้องหุบยิ้มทันควัน กลายเป็นแห้งเจื่อน หลังจากรับรู้ว่าประโยคที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มเรียบเมื่อกี้นี้ มาจากความรู้สึกที่เอาจริง
“จ้า พี่เข้าใจแล้วไอ้น้องรัก ไม่เห็นต้องทำให้พี่สาวคนนี้ใจเต้นแรงเลย”
(พี่สาว? อ่า..อะไรกันวะเนี่ย)
และแน่นอนว่าเธอไม่ได้คิดกับเขาแบบนั้น สำหรับตู๋อย่างไรก็ยังเป็นได้แค่น้องชาย
Latest chapter
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 41 นึกเสียดาย
เสียงน้ำไหลในอ่าง ช่วยบรรเทาความประหม่าภายใต้ความเงียบได้ดีทีเดียว หลังร่างเล็กถูกเขาประคองมาถึงห้องน้ำ และให้เธอนั่งอยู่ในอ่างที่มีน้ำไม่ถึงครึ่ง โดยถอดเสื้อผ้าออกไปทั้งหมด ความตื้นเขินถาโถมหลังจากนั้น เมื่อเขาเอาแต่จ้องมองเรือนร่างเปลือยตรงหน้าตาไม่กะพริบ ความรู้สึกมายมายที่ไม่สามารถระบายกระจายไปทั่วพื้นที่สมอง คืนนี้ทั้งคู่มีสติ ไม่เหมือนคืนก่อน ถึงได้ต่างฝ่ายต่างเงียบกริบกันเช่นนี้ “หนาวหน่อย ไม่ได้ผสมน้ำอุ่น” “มะ ไม่เป็นไรค่ะ” แขนเรียวข้างที่มีผ้าพันแผลถูกเขายกไปวางบนตักแกร่งของตัวเอง ส่วนอีกข้างถูกรดด้วยน้ำจากอ่างที่ใช้มือตัก เขาทำมันอย่างอ่อนโยน ประหนึ่งอาบน้ำให้เด็ก การกระทำนี้ทำให้เธอเผลอนิ่วหน้า ก่อนก้มหน้างุดหลีกเลี่ยงการร้องไห้ ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเธอ..ไม่เคยเลย “เป็นอะไรไป” “หนึ่งเป็นเด็กกำพร้า” “หืม?” จู่ๆเธอก็โพล่งขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำมือหนากำลังถูเนื้อเนียนอย่างละเมียดละไมชะงัก เงยหน้าขึ้นมาสบตาไหววูบ คิ้วที่ขมวดเข้าหากันของเขาบ่งบอกถึงควา
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 40 อาบน้ำทำแผล
เขาพาเธอมายังคอนโดของเขาแทนที่จะพาไปโรงพยาบาล เนื่องจากอยู่ใกล้ที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมมาตั้งแต่ในรถ จนกระทั่งถึงห้องก็ยังไม่มีอะไรหลุดออกมาจากปากของพวกเขา ตอนนี้อยู่ในห้อง ทั่วพื้นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยา ระหว่างทำแผล “ดีจัง ไม่ต้องไปถึงโรงพยาบาลเลย” ร่างเล็กคลี่ยิ้ม ช้อนตาขึ้นมองร่างสูงตรงหน้า ที่เอาแต่ทำหน้าเคร่งขรึม เขาเหลือบตาขึ้นมามอง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “แผลนี้ต้องเย็บนะ ทนไหวไหม” “ไหวค่ะ” “จะทำให้เบาที่สุด” ถึงจะบอกไปอย่างนั้น แต่เธอก็หวาดเสียวอยู่ดี พลันเบือนหน้าไปทางอื่นก็ตอนเห็นเข็ม และกัดปากเป็นการระบายความเจ็บปวด เขาเลือกที่จะเย็บสดๆเพียงเพราะต้องการให้ปากแผลปิดง่ายหายเร็วภายใต้การรอบมองของผู้รักษาเป็นระยะๆ จังหวะเข็มทิ่มทะลุเนื้อ ด้วยความกังวลว่าเธอจะเจ็บ ทว่าผิดคาดเธอไม่งอแงเลย เดาว่าการเย็บสดครั้งนี้คงจะเจ็บน้อยกว่าตอนมีดบาดเป็นไหนๆ หรือไม่ก็เจ็บจนชาไม่รู้สึกอะไร “ขอบคุณค่ะ”หลังจากเขาทำแผลเสร็จ ติดเทปบนผ้าก็อตเป็นอย่างสุดท้าย เธอก็ยิ้มให้อีกครั้ง เหนือเมฆรู้ว่ารอยยิ้มบาง
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 39 ใจเด็ด
“อีหนึ่ง” มือหนาถูกกำเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันปูด ก่อนจะเดินเร็วเข้ามาหาเธออย่างลืมตัว กะจะจัดการตามอารมณ์รุนแรงที่ไม่สามารถข่มได้เหมือนที่ผ่านมา จนลืมไปว่าตอนนี้เธอถือมืดใช้ตัวเองเป็นตัวประกันอยู่ มานึกขึ้นได้และขึงตากว้างก็ตอนที่คมมีดเฉือนลงไปบนเนื้อของหญิงสาวแล้ว ฉึก! เกิดแผลฉกรรจ์บนแขน เห็นเลือดค่อยๆซึมออกมาก่อนไหลเป็นทางตกหล่นบนพื้น เซนต์เห็นภาพนั้นถึงกับตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก “เชี่ย หนึ่ง..นี่มึง..” “เข้ามาอีกสิ คราวนี้..” แม้ว่าจะเจ็บปวดแต่เธอก็ยังฝืน ยอมกัดฟันไว้ ก่อนจะย้ายปลายมีดมาจ่อที่คอแทน “ตรงนี้.. หลังจากนี้ก็จัดการศพของกูด้วยละกัน” เป็นจังหวะเดียวกันกับที่โทรศัพท์ดังขึ้นมาพอดี คราวนี้เป็นสายโทรเข้า เธอไม่ได้หันไปมอง ทว่าหัวใจกลับเต้นแรง ใบหน้าเห่อร้อนวูบวาบ และปวดหนึบตรงกลางอก ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยเจอมาก่อน เพิ่งรู้ว่าการทำตัวเองเจ็บปวดด้วยน้ำมือของตัวเอง มันเสียใจอะไรมากมายขนาดนี้ เธอจ้องเขม็งไปยังร่างสูงตรงข้าม สายตาแข็งกร้าวเอาเรื่อง ก่อนถอยมีดออกจากตัวอีกครั้ง เพื่อ
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 38 ผัวใหม่
อารมณ์รุนแรงของเซนต์ หลังจากขาดสติเมื่อครู่ได้เผลอทำร้ายร่างกายวันหนึ่ง จนเธอตกใจ กลายเป็นชนวนเหตุให้ต้องปกป้องตัวเอง เขาเข้าใจมันดี เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าครั้งนี้เธอจะใจเด็ดถึงขั้นกล้าเล่นมีด และเริ่มลังเลเมื่อสังเกตจากแววตาเห็นความนิ่ง และมุทะลุ เขาถึงได้ไม่กล้าแลก ไม่ใช่เพราะกลัวตัวเองตายหรือเจ็บ แต่กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจไปทำตัวเองมากกว่า“วางมีดลงหนึ่ง เดี๋ยวก็เจ็บตัวจริงๆหรอก” “งั้นก็ออกไปสิ” “หนึ่ง.. กูไม่..” “ออกไป! ถ้ากลัวว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ มึงก็ออกไป” “ให้โอกาสกันหน่อยไม่ได้เหรอวะ” “โอกาสอะไรอีก กูให้มึงมามากแล้วเซนต์ เพราะให้มากเกินไปไง กูถึงได้เป็นแบบนี้ มึงรู้ไหม..ตอนนี้กูแม่งโคตรไม่ชอบตัวเองเลย ..เพราะมึง” เธอหมายถึงงานที่เธอรัก ชีวิตที่เธอต้องการ ผู้คนที่เคยคัดสรรให้เข้ามาในชีวิตด้วยตัวเอง และอะไรต่อมิอะไรที่เธอเคยจัดการมันได้ ด้วยสองมือของเธอ แต่วันนี้กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างเหมือนฝืนไปหมด ยากไปหมด แม้กระทั่งที่ซุกหัวนอน เธอไม่ได้ชอบที่นี่ กลับต้องย้ายมาอย่างจำใจด้วยเหตุผลเพรา
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 37 เกิดเรื่อง
เส้นผมของเธอถูกกระชากไปข้างหลังอีกครั้ง หลังเขาพุ่งเข้ามาอีกรอบ หญิงสาวกัดฟันกรอด ทอดมองเพดานที่อยู่ภายในม่านตา ก่อนจะตัดสินใจกระทืบเท้าเขาอีกที จากนั้นถีบกลางลำตัวจนเขาถอยร่นไปไกลพอสมควร “อีหนึ่ง!” และเพราะรู้ว่าไม่สามารถสลัดไปได้อย่างถาวร แค่ถ่วงเวลาไว้ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น เธอจึงคิดว่าวิธีอื่น จังหวะนั้นเหลือบไปเห็นมีดจึงไม่รีรอที่จะวิ่งไปคว้าไว้ ก่อนจะชี้ไปข้างหน้าอย่างสิ้นคิด “เข้ามาสิ คราวนี้กูแทงจริงๆด้วย”“เข้ามาสิ คราวนี้กูแทงจริงๆด้วย” ในตอนนั้นเธอคิดแบบนั้นจริงๆ มือบางถึงได้ไม่สั่น แต่จับด้ามมีดแน่นและอยู่ในท่าเตรียมพร้อม ในสมองไม่มีห่วงอะไรเลย นั่นเพราะเธอตัวคนเดียว ที่ผ่านมาเธอหนีเพราะอยากมีชีวิตรอด และอาจจะรักชีวิตมากเกินไปจึงเลือกที่จะยอมเอาตัวเข้าแลก เพื่อเปิดทางให้ใครอีกคนเข้ามา คนที่ใครต่อใครบอกว่าเขาสามารถช่วยเธอได้ ทว่าตอนนี้เหมือนจะรู้แล้วว่าต่อให้เป็นคนที่มีอิทธิพลมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถปกป้องเธอได้ทัน เท่ากับตัวเธอเองที่ช่วยเหลือตัวเอง ต่อมาคือความน้อยใจต่อโชคชะตาที่มีต่อเบื้องบน เธออุตส่า
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 36 สิ้นคิด
“พี่เซนต์..” ประตูถูกปิดทันทีที่ตั้งสติได้ แต่เหมือนจะเร็วไม่เท่ามือเขา ที่คว้าบานประตูไม่กลัวจะถูกปิดทับ ความรู้สึกกลัวถาโถมในใจเพียงชั่วพริบตาเดียว เป็นชนวนเหตุทำให้หัวใจเต้นแรง เธอทำอะไรไม่ถูกรนไปหมด “มึงต้องเชิญกูเข้าห้องหนึ่ง ไม่ใช่ปิดประตูใส่” “ขึ้นมาได้ไง” ประตูบานนั้นยังคงถูกยื้อยึดฉุดกระชาก กระทั่งฝ่ายหญิงพ่ายแพ้เพราะทนแรงอีกคนไม่ไหว บานประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างเล็กที่ปลิวไปตามแรง “ง่ายจะตาย” เท้าเล็กถอยร่นไปข้างหลัง ดวงตาขึงกว้างตอนประตูปิดกลับ “บอกแล้วไง มึงหนีไม่พ้น” เพิ่งจะตระหนักได้ว่ามีเงินเช่าคอนโดที่ราคาแพง ความปลอดภัยก็จะแพงตามด้วย อันที่จริงที่นี่ก็ไม่เลว แต่เขาอาจจะใช้กลอุบายพร้อมกับเงินมากกว่าถึงได้เข้ามาได้สำเร็จเซนต์จัดเป็นคนหน้าตาดีมากคนหนึ่ง ถ้าไม่ได้รู้จักมากพอ ดูเผินๆเขาดูเหมือนคนไม่มีพิษไม่มีภัย ด้วยบุคลิกท่าทางที่ดูใจดี แต่ใครจะรู้ว่าเขานี่แหละคือวายร้าย คนเลวคนหนึ่งที่ควรไปนอนในคุก มากกว่าเดินคลุกคลีอยู่กับคนปกติและคนอย่างเซนต์มักจะใช้เงินฟาดหัวคนอื่นเพื่อแลกกับสิ่งที
You may also like
เกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat46.7K viewsวิศวะลวงรักร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์38.1K viewsนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย146.2K viewsรวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 65.9K viewsDear December ธันวาที่รัก
Chalam whale64 viewsภรรยาชั่วข้ามคืน
เฮียกังฟู337 viewsใต้อาณัติเรน Under the Rain
เอลยา501 viewsได้โปรด...แด๊ดดี้
อีไลจา238 views
