เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 15 ลาออก
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-15 23:30:22
ในที่สุดวันหนึ่งก็ย้ายคอนโด และไม่ลืมที่จะเข้าไปลงบันทึกประจำวันเกี่ยวกับการถูกคุกคามครั้งนั้น โดยไม่บอกใครแม้แต่คนเดียว
“เท่าไหร่พี่”
“ตอนแรกนึกว่าของเยอะ ถ้าอย่างนั้นพี่คิดห้าร้อยละกัน”
เรื่องขนของเธอก็จ้างรถขนส่งเอา แน่นอนว่าของไม่เยอะ มีแค่ของจำเป็นจึงไม่เสียเงินเท่าไหร่นัก ที่คิดไปคงเป็นค่าน้ำมัน เนื่องจากตอนมาค่อนข้างจะรถติด
“ขอบคุณค่ะ”
หญิงสาวพยักหน้าพร้อมกับพลิกโทรศัพท์ที่มีรูปสลิปบนหน้าจอให้เขาดู จากนั้นจึงจะเก็บมันใส่กระเป๋าสะพายตามเดิม เตรียมขนของที่ถูกนำลงจากรถมาวางกองไว้ตรงพื้น เพื่อขนย้ายขึ้นไปข้างบนห้องพัก ซึ่งติดต่อนิติเอาไว้ก่อนแล้ว
เสียงถอนหายใจแรงถูกพ่นออกมาในวินาทีที่ขนของจนหมด ทันทีที่ประตูปิดร่างเล็กก็ทรุดตัวนั่งลงบนพื้น เธอนั่งอยู่เฉยๆ ไม่คิดที่จะแตะข้าวของสักชิ้น ต้องการรอให้สมองของเธอหายมึนและตื้อก่อน อีกนัยยะไม่รู้จะต้องเริ่มจากตรงไหนก่อนดี ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วทั้งที่เธอเป็นคนจัดการ แต่กลับรู้สึกไม่ชินเพราะไม่ทันตั้งตัว
ผ่านไปหลายชั่วโมง
เธอที่เพิ่งจะหายเหนื่อย และตั้งสติได้ว่าควรจะทำอะไรก่อนหลัง เมื่อทยอยจัดของเสร็จแต่ไม่ทั้งหมด ก่อนจะพาตัวเองอาบน้ำเพื่อที่จะลงไปหาอะไรกิน และถือโอกาสนั้นสำรวจรอบๆบริเวณไปด้วย
“เอาบะหมี่เหลืองพิเศษเกี๊ยวค่ะ”
“ทานนี่?”
“ค่ะ ทานนี่”
“นั่งรอก่อนนะ”
วันหนึ่งพยักหน้าเดินไปหาโต๊ะนั่งรอตามเจ้าของร้านบอก ระหว่างนั้นสายตาสอดส่องไปทั่ว รู้สึกพอใจเป็นอย่างมากที่ตรงจุดนี้เป็นเขตชุมชนค่อนข้างมีคนพลุกพล่าน หากแต่ดูไม่วุ่นวาย เนื่องจากส่วนใหญ่มีแต่คนทำงาน อีกทั้งอยู่ใกล้ร้านสะดวกซื้อ และฟาร์มาซี
“ของลื้อแห้งหรือน้ำ”
วันหนึ่งหันไปมองตามเสียง เมื่อเห็นว่าเจ้าของร้านหันมาคุยกับเธอจึงตะโกนกลับไป
“น้ำค่ะ”
ทันทีที่บะหมี่ชามนั้นถูกยกมาวางตรงหน้า เธอก็มองหาเครื่องปรุง และพบว่ามันมีอยู่ไม่กี่ชุดแถมวางอยู่บนโต๊ะคนอื่น เธอจึงเลือกโต๊ะที่ใกล้กับโต๊ะของตัวเองที่สุด ถ้าให้เดาทั้งคู่น่าจะเป็นแฟนกัน
“เอ่อ ขอโทษนะคะ ใช้อยู่ไหม”
เป็นผู้หญิงที่ช้อนตาขึ้นมองก่อนจะยิ้มกว้างแล้วส่ายหน้าให้
“เสร็จแล้วค่ะ เอาไปได้เลย”
เธอจึงยิ้มตอบแล้วรับมันมาจากมือผู้ชายซึ่งเป็นฝ่ายหยิบและยื่นให้
“ขอบคุณค่ะ”
“พักอยู่แถวนี้เหรอคะ”
จู่ๆ ผู้หญิงคนเดิมยิงคำถามจนเธอชะงัก แต่ไม่ลืมที่จะวางเครื่องปรุงซึ่งถือไว้อยู่ลงบนโต๊ะก่อนหันกลับมาพยักหน้าให้อีกคน
“ค่ะ พี่ก็ด้วยเหรอ”
“ใช่ เราสองคนพักที่นี่มาหลายปีแล้ว ก็ว่าหน้าไม่คุ้นเลย อยู่ตึกข้างหลังนี้ใช่มั้ย”
“ใช่ค่ะ”
“พวกพี่ก็พักตึกนั้นเหมือนกัน อยู่สบาย ปลอดภัยหายห่วง อืม..ว่าแต่น้องชื่ออะไรล่ะ”
“วันหนึ่งค่ะ”
“ฮะ?”“วันหนึ่งค่ะ ชื่อหนู”
“อ๋อ..”
“ชื่อแปลกดี”
ผู้หญิงพยักหน้าเห็นด้วย หลังผู้ชายพูดแทรก พลางคลี่ยิ้มให้กับชื่อของเธอ
“พี่ชื่อหลินนะ” คนแนะนำชื่อเอามือทาบอก ก่อนหันไปหาอีกคน “ส่วนนี่พี่เพลิงแฟนพี่”
“ค่ะ ยินดีทีได้รู้จักนะคะ”
“เจอก็ทักได้ มีอะไรขาดเหลือให้ช่วยก็บอกนะ พวกพี่ไปล่ะ”
วันหนึ่งพยักหน้ายิ้มกว้างรู้สึกใจฟูสุดๆ มองตามจนพวกเขาเดินข้ามถนนหายไปในรถคันหรูที่จอดเทียบฟุตบาทอยู่ไม่ไกล ถึงจะละสายตาหันกลับมาสนใจบะหมี่ของตัวเองต่อ
“เป็นคนรวยที่ติดดิน?”
คิ้วคู่สวยเลิกขึ้นสูง สบายใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง เพราะนั่นเปรียบเสมือนเป็นสัญญาณที่ดีว่าวันแรกที่เข้ามาอยู่ที่นี่ถูกเจ้าถิ่นต้อนรับอย่างเป็นมิตร วันต่อๆไปก็คงจะราบรื่นไม่ต่างกัน
หลังจากกินเสร็จเธอก็แวะร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของที่ขาดเหลืออยู่สองสามอย่าง ถึงจะกลับขึ้นไป จังหวะวางข้าวของไว้บนโต๊ะในขณะนั้นข้อความแจ้งเตือนเข้ามาในโทรศัพท์พอดี
แชทตู๋
ตู๋ : วันนี้เข้าร้านหรือเปล่าพี่
เธอเปิดอ่าน ก่อนคำถามที่เขาพิมพ์มาจะทำให้เธอสะดุด นำกลับมาถามตัวเองต่อ ถามวนไปวนมา ไตร่ตรองดีๆอีกครั้ง เพื่อการตัดสินใจ
วันหนึ่ง : พรุ่งนี้ละกัน
ตู๋ : โอเค
ซึ่งเธอตัดสินใจว่าเธอจะ...ลาออก
วันนี้หญิงสาวตื่นเช้ากว่าปกติ เพื่อที่จะเก็บของที่เหลือให้เสร็จ และเดินทางไปยังร้านสัก ที่ใช้เวลานานกว่าที่เคย เนื่องจากเธอย้ายมาอยู่ที่ไกลกว่าเดิม และเมื่อไปถึงก็เห็นโจนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“เรื่องสำคัญอะไร ถึงบอกในโทรศัพท์ไม่ได้ ต้องนัดกูมาถึงที่นี่”
“ใจเย็นพี่ นี่ร้านพี่นะ ลืมรึไง เป็นอะไรนักถึงมาร้านตัวเองไม่ได้”
ร่างเล็กแยกเขี้ยวใส่ พลางยื่นซองสีน้ำตาลให้ในทันทีที่เดินมาถึงเคาน์เตอร์
“อะไร”
“เปิดดู”
โจที่กำลังวุ่นอยู่กับการตรวจรายการสินค้าที่ถูกส่งมาทุกอาทิตย์ ล้มเลิกความสนใจนั้นชั่วคราวมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแทน ก่อนจะเปิดดู และนั่นทำให้เขาชะงักค้าง เหลือบตาขึ้นมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“เพื่อ?”
“เพื่อความปลอดภัย”
“อย่าปอดแหกให้มันมากนักเลยไอ้หนึ่ง คนอย่างนั้นจะมาทำไรร้านกูได้ กูไม่ให้ออก”
ใครจะรู้ว่าคนอย่างเธอก็มีมุมที่หวั่นไหวได้เหมือนกัน เมื่อคนตรงหน้าพูดประโยคที่สามารถทำให้เธอยืนตัวแข็งทื่อได้ วันหนึ่งจ้องหน้าเขาอยู่อึดใจในขณะที่เขาก็จ้องหน้าเธออยู่เช่นกัน ก่อนจะเป็นเธอที่เป็นฝ่ายละสายตาพลางใช้ลิ้นแตะกลีบปากตัวเอง
“ไม่ได้มาเพื่อให้ยื้อนะ เพราะเรื่องนี้หนึ่งไม่ได้เตรียมใจไว้”
ดวงตาของเธอแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด นั่นยิ่งทำให้เจ้าของร้านรู้ว่าเธอไม่ได้อยากจะลาออกเลยสักนิด
“ถ้ามึงอยากจะพักร้อนยาวๆอันนี้กูจัดให้ แต่จะลาออกมึงฝันไปเถอะ”
“พี่..”
“มีปัญหาอะไรก็ช่วยกันแก้ไขดิวะ ทำงานกับกูมากี่ปีแล้วหนึ่ง ตั้งแต่มึงใส่เสื้อช็อป แขนเกลี้ยงเกลา จนตอนนี้กูนึกว่าไปนอนทับหนังสือพิมพ์”
“ตลกเถอะ สักแค่แขนพูดซะเวอร์ ไม่เอาอะ ..หนึ่งไม่อยากให้พี่เดือดร้อน ก็รู้อยู่ไม่ใช่เรอะ ไอ้เซนต์เวลามันเป็นหมาบ้า มันเลวยังไง”
เธอส่ายหน้าค้านหัวชนฝา และแน่นอนว่าอีกคนก็ค้านหัวชนฝาไม่ต่างกัน เขาถอนลมหายใจพรืด มองหน้าเธอ จ้องเข้าไปในตาลึก สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
“ยังไงกูก็ไม่ให้ออก พักร้อนสักครึ่งเดือนไป”
“พี่โจ”
บทล่าสุด
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 41 นึกเสียดาย
เสียงน้ำไหลในอ่าง ช่วยบรรเทาความประหม่าภายใต้ความเงียบได้ดีทีเดียว หลังร่างเล็กถูกเขาประคองมาถึงห้องน้ำ และให้เธอนั่งอยู่ในอ่างที่มีน้ำไม่ถึงครึ่ง โดยถอดเสื้อผ้าออกไปทั้งหมด ความตื้นเขินถาโถมหลังจากนั้น เมื่อเขาเอาแต่จ้องมองเรือนร่างเปลือยตรงหน้าตาไม่กะพริบ ความรู้สึกมายมายที่ไม่สามารถระบายกระจายไปทั่วพื้นที่สมอง คืนนี้ทั้งคู่มีสติ ไม่เหมือนคืนก่อน ถึงได้ต่างฝ่ายต่างเงียบกริบกันเช่นนี้ “หนาวหน่อย ไม่ได้ผสมน้ำอุ่น” “มะ ไม่เป็นไรค่ะ” แขนเรียวข้างที่มีผ้าพันแผลถูกเขายกไปวางบนตักแกร่งของตัวเอง ส่วนอีกข้างถูกรดด้วยน้ำจากอ่างที่ใช้มือตัก เขาทำมันอย่างอ่อนโยน ประหนึ่งอาบน้ำให้เด็ก การกระทำนี้ทำให้เธอเผลอนิ่วหน้า ก่อนก้มหน้างุดหลีกเลี่ยงการร้องไห้ ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเธอ..ไม่เคยเลย “เป็นอะไรไป” “หนึ่งเป็นเด็กกำพร้า” “หืม?” จู่ๆเธอก็โพล่งขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำมือหนากำลังถูเนื้อเนียนอย่างละเมียดละไมชะงัก เงยหน้าขึ้นมาสบตาไหววูบ คิ้วที่ขมวดเข้าหากันของเขาบ่งบอกถึงควา
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 40 อาบน้ำทำแผล
เขาพาเธอมายังคอนโดของเขาแทนที่จะพาไปโรงพยาบาล เนื่องจากอยู่ใกล้ที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมมาตั้งแต่ในรถ จนกระทั่งถึงห้องก็ยังไม่มีอะไรหลุดออกมาจากปากของพวกเขา ตอนนี้อยู่ในห้อง ทั่วพื้นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยา ระหว่างทำแผล “ดีจัง ไม่ต้องไปถึงโรงพยาบาลเลย” ร่างเล็กคลี่ยิ้ม ช้อนตาขึ้นมองร่างสูงตรงหน้า ที่เอาแต่ทำหน้าเคร่งขรึม เขาเหลือบตาขึ้นมามอง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “แผลนี้ต้องเย็บนะ ทนไหวไหม” “ไหวค่ะ” “จะทำให้เบาที่สุด” ถึงจะบอกไปอย่างนั้น แต่เธอก็หวาดเสียวอยู่ดี พลันเบือนหน้าไปทางอื่นก็ตอนเห็นเข็ม และกัดปากเป็นการระบายความเจ็บปวด เขาเลือกที่จะเย็บสดๆเพียงเพราะต้องการให้ปากแผลปิดง่ายหายเร็วภายใต้การรอบมองของผู้รักษาเป็นระยะๆ จังหวะเข็มทิ่มทะลุเนื้อ ด้วยความกังวลว่าเธอจะเจ็บ ทว่าผิดคาดเธอไม่งอแงเลย เดาว่าการเย็บสดครั้งนี้คงจะเจ็บน้อยกว่าตอนมีดบาดเป็นไหนๆ หรือไม่ก็เจ็บจนชาไม่รู้สึกอะไร “ขอบคุณค่ะ”หลังจากเขาทำแผลเสร็จ ติดเทปบนผ้าก็อตเป็นอย่างสุดท้าย เธอก็ยิ้มให้อีกครั้ง เหนือเมฆรู้ว่ารอยยิ้มบาง
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 39 ใจเด็ด
“อีหนึ่ง” มือหนาถูกกำเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันปูด ก่อนจะเดินเร็วเข้ามาหาเธออย่างลืมตัว กะจะจัดการตามอารมณ์รุนแรงที่ไม่สามารถข่มได้เหมือนที่ผ่านมา จนลืมไปว่าตอนนี้เธอถือมืดใช้ตัวเองเป็นตัวประกันอยู่ มานึกขึ้นได้และขึงตากว้างก็ตอนที่คมมีดเฉือนลงไปบนเนื้อของหญิงสาวแล้ว ฉึก! เกิดแผลฉกรรจ์บนแขน เห็นเลือดค่อยๆซึมออกมาก่อนไหลเป็นทางตกหล่นบนพื้น เซนต์เห็นภาพนั้นถึงกับตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก “เชี่ย หนึ่ง..นี่มึง..” “เข้ามาอีกสิ คราวนี้..” แม้ว่าจะเจ็บปวดแต่เธอก็ยังฝืน ยอมกัดฟันไว้ ก่อนจะย้ายปลายมีดมาจ่อที่คอแทน “ตรงนี้.. หลังจากนี้ก็จัดการศพของกูด้วยละกัน” เป็นจังหวะเดียวกันกับที่โทรศัพท์ดังขึ้นมาพอดี คราวนี้เป็นสายโทรเข้า เธอไม่ได้หันไปมอง ทว่าหัวใจกลับเต้นแรง ใบหน้าเห่อร้อนวูบวาบ และปวดหนึบตรงกลางอก ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยเจอมาก่อน เพิ่งรู้ว่าการทำตัวเองเจ็บปวดด้วยน้ำมือของตัวเอง มันเสียใจอะไรมากมายขนาดนี้ เธอจ้องเขม็งไปยังร่างสูงตรงข้าม สายตาแข็งกร้าวเอาเรื่อง ก่อนถอยมีดออกจากตัวอีกครั้ง เพื่อ
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 38 ผัวใหม่
อารมณ์รุนแรงของเซนต์ หลังจากขาดสติเมื่อครู่ได้เผลอทำร้ายร่างกายวันหนึ่ง จนเธอตกใจ กลายเป็นชนวนเหตุให้ต้องปกป้องตัวเอง เขาเข้าใจมันดี เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าครั้งนี้เธอจะใจเด็ดถึงขั้นกล้าเล่นมีด และเริ่มลังเลเมื่อสังเกตจากแววตาเห็นความนิ่ง และมุทะลุ เขาถึงได้ไม่กล้าแลก ไม่ใช่เพราะกลัวตัวเองตายหรือเจ็บ แต่กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจไปทำตัวเองมากกว่า“วางมีดลงหนึ่ง เดี๋ยวก็เจ็บตัวจริงๆหรอก” “งั้นก็ออกไปสิ” “หนึ่ง.. กูไม่..” “ออกไป! ถ้ากลัวว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ มึงก็ออกไป” “ให้โอกาสกันหน่อยไม่ได้เหรอวะ” “โอกาสอะไรอีก กูให้มึงมามากแล้วเซนต์ เพราะให้มากเกินไปไง กูถึงได้เป็นแบบนี้ มึงรู้ไหม..ตอนนี้กูแม่งโคตรไม่ชอบตัวเองเลย ..เพราะมึง” เธอหมายถึงงานที่เธอรัก ชีวิตที่เธอต้องการ ผู้คนที่เคยคัดสรรให้เข้ามาในชีวิตด้วยตัวเอง และอะไรต่อมิอะไรที่เธอเคยจัดการมันได้ ด้วยสองมือของเธอ แต่วันนี้กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างเหมือนฝืนไปหมด ยากไปหมด แม้กระทั่งที่ซุกหัวนอน เธอไม่ได้ชอบที่นี่ กลับต้องย้ายมาอย่างจำใจด้วยเหตุผลเพรา
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 37 เกิดเรื่อง
เส้นผมของเธอถูกกระชากไปข้างหลังอีกครั้ง หลังเขาพุ่งเข้ามาอีกรอบ หญิงสาวกัดฟันกรอด ทอดมองเพดานที่อยู่ภายในม่านตา ก่อนจะตัดสินใจกระทืบเท้าเขาอีกที จากนั้นถีบกลางลำตัวจนเขาถอยร่นไปไกลพอสมควร “อีหนึ่ง!” และเพราะรู้ว่าไม่สามารถสลัดไปได้อย่างถาวร แค่ถ่วงเวลาไว้ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น เธอจึงคิดว่าวิธีอื่น จังหวะนั้นเหลือบไปเห็นมีดจึงไม่รีรอที่จะวิ่งไปคว้าไว้ ก่อนจะชี้ไปข้างหน้าอย่างสิ้นคิด “เข้ามาสิ คราวนี้กูแทงจริงๆด้วย”“เข้ามาสิ คราวนี้กูแทงจริงๆด้วย” ในตอนนั้นเธอคิดแบบนั้นจริงๆ มือบางถึงได้ไม่สั่น แต่จับด้ามมีดแน่นและอยู่ในท่าเตรียมพร้อม ในสมองไม่มีห่วงอะไรเลย นั่นเพราะเธอตัวคนเดียว ที่ผ่านมาเธอหนีเพราะอยากมีชีวิตรอด และอาจจะรักชีวิตมากเกินไปจึงเลือกที่จะยอมเอาตัวเข้าแลก เพื่อเปิดทางให้ใครอีกคนเข้ามา คนที่ใครต่อใครบอกว่าเขาสามารถช่วยเธอได้ ทว่าตอนนี้เหมือนจะรู้แล้วว่าต่อให้เป็นคนที่มีอิทธิพลมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถปกป้องเธอได้ทัน เท่ากับตัวเธอเองที่ช่วยเหลือตัวเอง ต่อมาคือความน้อยใจต่อโชคชะตาที่มีต่อเบื้องบน เธออุตส่า
ONS คู่นอนคืนนั้น บทที่ 36 สิ้นคิด
“พี่เซนต์..” ประตูถูกปิดทันทีที่ตั้งสติได้ แต่เหมือนจะเร็วไม่เท่ามือเขา ที่คว้าบานประตูไม่กลัวจะถูกปิดทับ ความรู้สึกกลัวถาโถมในใจเพียงชั่วพริบตาเดียว เป็นชนวนเหตุทำให้หัวใจเต้นแรง เธอทำอะไรไม่ถูกรนไปหมด “มึงต้องเชิญกูเข้าห้องหนึ่ง ไม่ใช่ปิดประตูใส่” “ขึ้นมาได้ไง” ประตูบานนั้นยังคงถูกยื้อยึดฉุดกระชาก กระทั่งฝ่ายหญิงพ่ายแพ้เพราะทนแรงอีกคนไม่ไหว บานประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างเล็กที่ปลิวไปตามแรง “ง่ายจะตาย” เท้าเล็กถอยร่นไปข้างหลัง ดวงตาขึงกว้างตอนประตูปิดกลับ “บอกแล้วไง มึงหนีไม่พ้น” เพิ่งจะตระหนักได้ว่ามีเงินเช่าคอนโดที่ราคาแพง ความปลอดภัยก็จะแพงตามด้วย อันที่จริงที่นี่ก็ไม่เลว แต่เขาอาจจะใช้กลอุบายพร้อมกับเงินมากกว่าถึงได้เข้ามาได้สำเร็จเซนต์จัดเป็นคนหน้าตาดีมากคนหนึ่ง ถ้าไม่ได้รู้จักมากพอ ดูเผินๆเขาดูเหมือนคนไม่มีพิษไม่มีภัย ด้วยบุคลิกท่าทางที่ดูใจดี แต่ใครจะรู้ว่าเขานี่แหละคือวายร้าย คนเลวคนหนึ่งที่ควรไปนอนในคุก มากกว่าเดินคลุกคลีอยู่กับคนปกติและคนอย่างเซนต์มักจะใช้เงินฟาดหัวคนอื่นเพื่อแลกกับสิ่งที
บางทีคุณอาจจะชอบ
ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)51.4K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข59.4K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก120.5K viewsคลั่งรักอันธพาล NC20+
ฅนบนดอย38.6K viewsเงาบาปรารถนา
เฌอรามิล53 viewsรวมเรื่องแซ่บ เน้นเสียว PWP
เซย์รีส นิยายรสแซ่บ1.6K viewsสะใภ้กุลธวัชร (แนวดราม่าตบจูบ)
ฟ้าดุษฎี145 viewsอ้อนรักเมีย
เจ้าหมูน้อย1.1K views
