บทที่ 9 แม่อยากอุ้มหลาน

         

             หลายวันต่อมา

            การแข่งขันที่เหนือเมฆวานให้เพิร์ธลงแทนในที่สุดก็วันพรุ่งนี้แล้ว เขาจึงอุตส่าห์ลางานมาเพื่อเทรนนัดนี้เป็นพิเศษ

            “จำที่กูบอกได้ไหม มึงจินตนาการว่าตัวเองเป็นใคร กำลังทำอะไรอยู่ ท่าทางของมึงก็จะเป็นแบบที่มึงคิด”

            “จำได้พี่”

            “พรุ่งนี้ไม่ต้องคิดถึงอะไรนอกจากเส้นชัย แล้วเหยียบให้สุดตีน”

            “ครับพี่”

            มือหนาตบลงบนบ่าแกร่งหนักๆ พลางหยิบบุหรี่ออกมาจุดพ่นควันโขมงหลังจบภารกิจช่วยเทรนคืนสุดท้ายก่อนเข้าแข่งจริง แน่นอนว่าพรุ่งนี้เขามาเชียร์ไม่ได้ เนื่องจากติดภารกิจไปรับเพื่อนที่สนามบิน

            “ไปไหนต่อพี่”

            “กลับบ้าน”

            “หมายถึงบ้านใหญ่?”

            “อืม” ควันเทาถูกพ่นออกมาอีกครั้ง ในขณะปากขยับสายตาก็สาดส่องไปยังรถแข่ง ที่จะใช้แข่งในวันพรุ่งนี้ และต้องจอดไว้ที่โกดังเพื่อรอเช็คระบบอีกก่อนลงสนามอีกที พลันสายตาไปสะดุดที่รอยสักตรงแขนของเพิร์ธทำให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน เพราะหลังจากขับรถออกมาและทิ้งท้ายไว้แค่สั้นๆ เขาก็ไม่ถามถึงเรื่องนี้อีกเลย และดูเหมือนรุ่นน้องเองก็รู้เขานั้นไม่อยากยุ่งจึงไม่ได้เล่าอะไรต่อ “มึงสักเสร็จแล้ว?”

            คนถูกถามเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอโทรศัพท์ เงียบไปอึดใจหนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคนถามหมายถึงอะไร เมื่อนึกขึ้นได้จึงพยักหน้า

            “ใช่พี่ เสร็จเมื่อสองวันก่อน”

            “จีบติด?”

            “ไม่อ่ะ แต่ได้คอนแทคมา นี่ผมยังไม่กล้าทักไปเลย”

            “มึงตื๊อจนรำคาญอะดิ” เหนือเมฆจบบทสนทนาไว้แค่นั้น พลางเดินไปที่รถ เปิดประตูเข้าไปนั่ง และติดเครื่องยนต์ “กูไปละ หวังว่าพรุ่งนี้จะได้รับข่าวดี”

            “ครับพี่ ผมจะเต็มที่กับมัน”

            #บ้านใหญ่ตระกูลอัษวรวรรณ

            รถหรูท่อเงียบวิ่งมาด้วยความเร็วพอประมาณ ทันทีที่ถึงประตูรั้วจะต้องตีโค้งเข้าไปจึงจะผ่อนแรงลง และจอดสนิทตรงลานจอดรถ เขาลงมาทักทายผู้รักษาความปลอดภัยก่อนถึงจะเดินเข้าไปในตัวบ้าน

            “น้ำเต้าหู้หน้าปากซอย”

            “ขอบคุณครับคุณเหนือ”

            “ไม่หวานนะ”

            “ครับ ไม่เป็นไรครับ ผมกินได้หมด”

            เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะห้าทุ่ม บรรยากาศในบ้านถึงได้เงียบเชียบ เขาเดินผ่านประตูเข้ามา ตามด้วยห้องโถงแล้วถึงจะขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆ

            “พี่เหนือ”

            ทว่ากลับต้องชะงักฝีเท้า เมื่อได้ยินเสียงเรียกของน้องสาวดังมาจากทางขวามือ

            “อ้าวยัยน้ำ ยังไม่นอน?”

            จากนั้นหล่อนจึงจะโผล่ออกมาจากที่มืด

            “เพิ่งกลับมาถึงเหมือนกัน”

            “หืม เรียนหนักรึไง”

            “ค่ะ ใกล้จะสอบแล้ว” ร่างสูงพยักหน้าเตรียมจะเดินต่อ แต่กลับถูกคำทักท้วงจากคนเดิมขวางไว้อีก พลันถอนหายใจ หันมาทั้งตัว “แม่ให้มาถามว่าเมื่อไหร่จะมีพี่สะใภ้”

            “ไร้สาระน่า” พลางชักสีหน้าใส่ “มีเวลาดูแลรึไง ก็เห็นว่าทำงานแต่งาน”

            “เขาจะหาให้พี่แล้ว”

            “เพื่อ?”

            “อยากอุ้มหลานมั้ง”

            ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากคนเป็นน้อง ทั้งคู่ก็พากับเงียบกริบ ร่างสูงขมวดคิ้วหรี่ตาต่ำลงมองร่างเล็กตรงหน้า จากนั้นจึงจะใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม

            “น้องไง มีให้เขาสักคนสิ”

            แน่นอนว่าประโยคนั้นเรียกเสียงโวยวายจากใต้น้ำได้ทันที เธอแยกเขี้ยวใส่ พลางเท้าเอวคอดกิ่ว จังหวะพี่ชายหมุนตัวเดินพร้อมหัวเราะเบาๆ

            “จะบ้ารึไงน้ำยังเรียนอยู่นะ”

            “พี่ก็ทำงานอยู่เหมือนกัน บอกแม่อย่ามายุ่ง”

            เช้าวันต่อมา

             เหนือเมฆออกจากบ้านตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมง เนื่องจากมีเคสผ่าตัดด่วน แน่นอนว่าเขาไม่ได้บอกใคร แถมไม่มีใครเห็นว่าเขามา เว้นแต่น้องสาวของเขาจะบอก แต่รายนั้นคงจะเงียบกริบเพราะไม่อยากเป็นกระบอกเสียงแทนผู้เป็นแม่ ยิ่งประโยคล่าสุดของพี่ชายด้วยแล้ว หากเธอแชร์ต่อมีหวังได้ยืดยาว หรือไม่อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาเลย

            แชทเพิร์ธ

            เหนือเมฆ : กูมีเคส ติดต่อไม่ได้หลายชั่วโมง ถึงตอนนั้นมึงน่าจะแข่งพอดี เต็มที่ละกัน จะแพ้จะชนะก็ช่าง แต่ถ้าชนะจริงกูมีรางวัลให้

            เขาทิ้งข้อความไปยังรุ่นน้อง ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ไว้ในล็อคเกอร์ห้องพักแพทย์ จากนั้นจึงจะหายเข้าไปในห้องผ่าตัด หลังจากเปลี่ยนชุดและทำการฆ่าเชื้อแล้ว

            กระทั่งแล้วเสร็จกินเวลาไปราวสี่ชั่วโมงจึงจะออกมา

            “หมอเหนือคะ ว่างไหมคะ ดิฉันมีเรื่องจะปรึกษาค่ะ”

            หากแต่ไม่ได้ว่างซะทีเดียว แต่ต้องเดินไปคุยกับพยาบาลผู้ช่วยเกี่ยวกับอาการคนไข้รายอื่น ซึ่งญาติผู้ป่วยปรึกษามาอีกที มาว่างจริงๆก็ตอนสี่โมง แน่นอนว่ากว่าถึงตอนนั้นหมดพลังไปแล้ว เพราะทั้งวันเขายังไม่ได้กินข้าว

            “มีอะไรอีกไหม ผมกำลังจะกลับ”

            เขาหันไปถามเลขาหลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง หยิบกระเป๋าหนังสีดำขึ้นมาสะพายและไม่ลืมที่จะหยิบกุญแจรถ พลางเดินออกไปอย่างเชื่องช้า หลังเลขาของเขาบอกว่าไม่มีอะไรแล้ว

            ได้มาเปิดดูโทรศัพท์มีเวลาสนใจมันจริงๆก็ตอนอยู่บนรถ ระหว่างติดเครื่องยนต์เพื่อวอร์มและรอเปิดแอร์ เขาใช้จังหวะนั้นในการรีแลกซ์ ปรับเบาะเพื่อเอนหลังปิดเปลือกตาสักพักก่อน

            ติ๊งๆๆ

            ก่อนสิ่งที่คุ้นตาเห็นเป็นประจำจะเกิดขึ้นเป็นประการถัดมา นั่นคือเสียงแจ้งเตือนโผล่ขึ้นมาทับถมกันบนจอ จนเขาต้องเลือกอ่านเรื่องที่มันสำคัญที่สุด

            แชทเพิร์ธ

            เพิร์ธ : พี่ ผมชนะ

                   

            นี่คงจะเป็นรอยยิ้มแรกของเขาจากที่เหนื่อยมาทั้งวันหลังได้เห็นข้อความนี้ เขาต่อสายโทรกลับไปทันทีอย่างไม่รีรอ

            (ฮัลโหลพี่ พี่ต้องไม่เชื่อแน่ๆ)

            “ใช่ กูถึงโทรมาไง .. ทำไม? ชนะเหรอ?”

            (ครับ เอารางวัลมาเลย)

            “เออ มึงก็เก่งเหมือนกันนี่หว่า ไอ้คีรู้คงดีใจ โทรบอกมันหรือยัง”

            (โทรแล้วครับ แต่ไม่รับสาย)

            “คงติดงาน เดี๋ยวกูโทรเอง ว่าแต่มึงอยากกินอะไร แต่ต้องพรุ่งนี้นะ วันนี้กูมีนัดแล้ว”

            (ได้พี่ ผมไม่รีบ ขอบคุณครับที่อุตส่าห์สอนทริคดีๆกับผม)

            “อย่ามาซึ้งกูจะอ้วก มันอยู่ที่ฝีมือมึงด้วย มึงไม่ปอดแหกมันก็ดีไปหมด ฝึกอีกเผื่อมีโอกาสได้ไปนานาชาติ”

            (ครับพี่)

            “แค่นี้แหละ จะขับรถ”

            เขาตัดสายทิ้งทั้งที่หน้ายังเปื้อนยิ้ม จากนั้นจึงจะลดโทรศัพท์มาเปิดอ่านข้อความเพื่อนสนิทเป็นอันดับต่อไป

            กลุ่มฉันสวยคนเดียว

            ลลิสา : ใครมารับ เหนือใช่ไหม @เหนือเมฆ

            อาคีรา :  ใช่ไอ้เหนือ คีมีธุระ

            ลลิสา : โอเค ประมาณห้าโมงเครื่องลงนะ เหนือมีผ่าตัดใช่ไหม ช้าหน่อยก็ได้ไม่เป็นไร สาจะนั่งรอ

            ก่อนจะถอยรถออกไปเมื่ออ่านข้อความของเพื่อนจบ

            เหนือเมฆ : กำลังไป

                                                                               Read